LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incorruptus

incorruptus (feminine incorrupta, neuter incorruptum, comparative incorruptior)
Classical[ɪŋ.kɔrˈrʊp.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.korˈrup.tus]
incorrupte sg. voc. m.

Meaning

  1. adjectiveunspoiled, uninjured, uncorrupted
  2. adjectivefigurativelynot spoiled or seduced unadulterated, unbribed; genuine, pure

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincorruptusincorruptaincorruptum
genitiveincorruptīincorruptaeincorruptī
dativeincorruptōincorruptaeincorruptō
accusativeincorruptumincorruptamincorruptum
ablativeincorruptōincorruptāincorruptō
vocativeincorrupteincorruptaincorruptum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincorruptīincorruptaeincorrupta
genitiveincorruptōrumincorruptārumincorruptōrum
dativeincorruptīsincorruptīsincorruptīs
accusativeincorruptōsincorruptāsincorrupta
ablativeincorruptīsincorruptīsincorruptīs
vocativeincorruptīincorruptaeincorrupta

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

iudex incorruptus
an impartial judge.
incorrupta rerum fides
genuine historical truth.
sensus sani, integri, incorrupti
sound, unimpaired senses.
testis incorruptus atque integer
an impartial witness.
incorrupta latini sermonis integritas (Brut. 35. 132)
pure, correct Latin.

in-corruptus (inconrupt-), a, um, adj.,
I. unspoiled, uninjured, uncorrupted (class.).
I. Lit.: sucus et sanguis, Cic. Brut. 9, 36: incorruptum a fraude advehentium frumentum, Sen. Brev. Vit. 19, 1: aquae, Plin. 2, 103, 106, § 230: templa, undestroyed, Liv. 32, 33, 5: lignum, Plin. 16, 5, 8, § 22: materia, id. 13, 16, 30, § 101.—
II. Trop., uncorrupted, uninjured, unadulterated, unbribed, not spoiled, not seduced, genuine, pure.
A. Of persons: atque integri testes, Cic. Fin. 1, 21: judex, Gell. 14, 4: custos incorruptissimus, Hor. S. 1, 6, 81: adversus blandientes, that would not be seduced by flatterers, Tac. H. 1, 35 fin.—
B. Of inanim. and abstr. things: sensus (with integri), Cic. Ac. 2, 7, 19: animus, id. Tusc. 1, 19: fides, Tac. A. 12, 41: integritas Latini sermonis, Cic. Brut. 35, 132: aquilarum genus ... incorruptae originis, genuine, Plin. 10, 3, 3, § 8: judicium, true, upright, Liv. 4, 6: genus disciplinae, id. 1, 18: mens, App. Dogm. Plat. 2, p. 19 fin.: praeda, undiminished, Tac. A. 1, 68: quonam id modo incorruptum foret, could be done most surely, id. 2, 12.—Hence, adv.: incorruptē, uncorruptly, justly (class.): atque integre judicare, Cic. Fin. 1, 9, 30: scite atque incorrupte loqui, Gell. 13, 21, 4.—Comp.: judicare, Cic. Marc. 9, 29.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincorruptus

Latin corruptus Latin incorruptus From in- + corruptus (“corrupted”).

Quick answers

What does incorruptus mean in Latin?
incorruptus, a adjective, means “unspoiled, uninjured, uncorrupted; not spoiled or seduced unadulterated, unbribed; genuine, pure”.
How do you pronounce incorruptus?
In classical Latin, [ɪŋ.kɔrˈrʊp.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.korˈrup.tus].
Where does incorruptus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incorruptus.