noun · femininefirst declension
fīlia
fīlia f (genitive fīliae, masculine fīlius)
Classical[ˈfiː.li.a]Ecclesiastical[ˈfiː.li.a]
№ 909 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- daughter
Est mihi (sitque, precor, nostrīs diuturnior annīs)
I have a daughter (and, I pray, may she live longer than my years); as long as she is safe I shall always be happy.8 CE, Ovidius, Fasti 6.219–220 - broadlyany female offspring
Latīnē defined in Latin in our graded readers
puella, quam pater et māter genuērunt.fīlia -ae f — in Mille Verba, Domus et Familia
daughter
fīlia -ae — in Viri Romae Facillimi, ch. 11
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fīlia | fīliae |
| genitive | fīliae | fīliārum |
| dative | fīliae | fīliīs fīliābus |
| accusative | fīliam | fīliās |
| ablative | fīliā | fīliīs fīliābus |
| vocative | fīlia | fīliae |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- dotem filiae dare
- to give a dowry to one's daughter.
- filiam alicui despondere
- to betroth one's daughter to some one.
- filiam alicui nuptum dare
- to give one's daughter in marriage to some-one.
- filiam alicui in matrimonium dare
- to give one's daughter in marriage to some-one.
- filiam alicui in matrimonio or in matrimonium collocare or simply filiam alicui collocare
- to give one's daughter in marriage to some-one.
fīlĭa, ae (
I. gen. filiāi, Plaut. Aul. 2, 4, 16 al.; dat. and abl. plur. filiabus, Cato ap. Prisc. p. 733 P.; Liv. 24, 26, 2; Sen. Q. N. 1, 17 fin.; Inscr. Grut. 750, 6; August. C. D. 3, 5; 15, 23; Dig. 30, 15, § 1; 40, 12, 3, § 2; cf. Plin. ap. Charis. p. 103 fin. P.; and filiis, Enn. ap. Prisc. l. l.; Plaut. Stich. 4, 1, 61; id. Poen. 5, 3, 9; Front. Strat. 4, 3, 5; Liv. 38, 57, 2 Drak.; Just. 7, 3, 3; Auct. B. Alex. 33, 2; Aur. Vict. Vir. Ill. 22), f. filius, a daughter:
tua reconcilietur uxor, mea necetur filia, Enn. ap. Ruf. § 37 (Trag. v. 267 ed. Vahl.): Numae Pompilii nepos ex filia rex a populo est Ancus Marcius constitutus, Cic. Rep. 2, 18: o matre pulchra filia pulchrior, Hor. C. 1, 16, 1.—In apposition: cum Decimus quidam Verginius virginem filiam ... in foro sua manu interemisset, Cic. Rep. 2, 37: virgo, Ter. Ad. 3, 4, 20; Quint. 9, 2, 70: eam quae nobis adoptione filiae loco esse coeperit, Gai. Inst. 1, 59.—A. In partic.: filia familias, or, in one word, filiafamilias, v. familia. —
B. Transf., female offspring, offshoot (poet.):
Pontica pinus, Silvae filia nobilis, Hor. C. 1, 14, 12; Mart. 14, 90: filiae Picenae porcae, id. 13, 35: Massilia Graium filia, Paul. Nol. Carm. 21, 305.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fīlia ae (dat. and abl plur. filiābus, or filiīs), f
FE-, a daughter : fratris: conlocatio filiae: matre filia pulchrior, H.: virgo filia: auctus est filiā, Ta.: pinus, Silvae filia, H.
Origins
From fīlius (“son”). Displaced the Proto-Italic descendant of Proto-Indo-European *dʰugh₂tḗr, which is attested in Oscan 𐌚𐌖𐌕𐌝𐌓 (futír).
Descendants
- Catalanfilla
- Italianfiglia
- Occitanfilha
- Frenchfillefrom Old French fille
- Portuguesefilhafrom Old Galician-Portuguese filha
- Spanishhijafrom Old Spanish fija
- Romanianfie
- Sardinianfilla
- Sardinianfiza
- Sardinianfitza