noun · masculinethird declension
excursātor
excursātor m (genitive excursātōris)
Classical[ɛk.skʊrˈsaː.tɔr]Ecclesiastical[ek.skurˈsaː.tor]
Meaning
- skirmisher, scout
c. 330 AD — 391-400 AD, Ammianus Marcellinus, Rerum Gestarum, 24.1.1
Latīnē defined in Latin in our graded readers
explōrātor praemissusexcursātor -ōris (m) — in IVLIANVS III: Persia, ch. 6
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | excursātor | excursātōrēs |
| genitive | excursātōris | excursātōrum |
| dative | excursātōrī | excursātōribus |
| accusative | excursātōrem | excursātōrēs |
| ablative | excursātōre | excursātōribus |
| vocative | excursātor | excursātōrēs |
ex-cursātor, ōris, m. id.. In milit. lang.,
I. a skirmisher, scout, Amm. 24, 1, 1.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin excursātor From excursō + -tor.