verbfirst conjugation, no passive
equitō
equitō (present infinitive equitāre, perfect active equitāvī, supine equitātum)
Classical[ˈɛ.kʷɪ.toː]Ecclesiastical[ˈɛː.kʷi.to]
Meaning
- intransitiveto ride on horseback
Ubi Harold dux Anglōrum et suī mīlitēs equitant ad Bosham Ecclēsia[m]
Where Harold, a leader of the Englishmen, and his soldiers rode to Bosham Churchc. 11th century, Bayeux Tapestry, scene 2-3: - broadlyto skirmish, manoeuvre
- intransitiveto bestride
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | equitō | equitābam | equitābō | equitāvī | equitāveram | equitāverō |
| 2nd sg. | equitās | equitābās | equitābis | equitāvistī | equitāverās | equitāveris |
| 3rd sg. | equitat | equitābat | equitābit | equitāvit | equitāverat | equitāverit |
| 1st pl. | equitāmus | equitābāmus | equitābimus | equitāvimus | equitāverāmus | equitāverimus |
| 2nd pl. | equitātis | equitābātis | equitābitis | equitāvistis | equitāverātis | equitāveritis |
| 3rd pl. | equitant | equitābant | equitābunt | equitāvērunt equitāvēre | equitāverant | equitāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | equitem | equitārem | equitāverim | equitāvissem |
| 2nd sg. | equitēs | equitārēs | equitāverīs | equitāvissēs |
| 3rd sg. | equitet | equitāret | equitāverit | equitāvisset |
| 1st pl. | equitēmus | equitārēmus | equitāverīmus | equitāvissēmus |
| 2nd pl. | equitētis | equitārētis | equitāverītis | equitāvissētis |
| 3rd pl. | equitent | equitārent | equitāverint | equitāvissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | equitā | — |
| pres. 2nd pl. | equitāte | — |
| fut. 2nd sg. | equitātō | — |
| fut. 3rd sg. | equitātō | — |
| fut. 2nd pl. | equitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | equitantō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | equitāre | — |
| perfect infinitive | equitāvisse | — |
| future infinitive | equitātūrum esse | — |
| present participle | equitāns | — |
| future participle | equitātūrus equitātūra, equitātūrā, equitātūrae, equitātūram, equitātūrārum, equitātūrās, equitātūre, equitātūrī, equitātūrīs, equitātūrō, equitātūrōrum, equitātūrōs, equitātūrum | — |
gerundequitandī, equitandō, equitandumsupineequitātum, equitātū
ĕquĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [eques], to ride.
I. Neutr.
A. In gen. (class.):
cum in illo nostro exercitu equitaret, Cic. Deiot. 10; Sall. J. 6, 1; Suet. Caes. 57; Hor. C. 2, 9, 24 al.: in equo, Dig. 9, 2, 57; cf.: in equuleis, Cic. Verr. 2, 4, 20; v. Equuleus, II. A.; and: in arundine longa, Hor. S. 2, 3, 248.—B. In partic. (acc. to eques, II. A.): EQVITARE antiqui dicebant equum publicum merere, Paul. ex Fest. 81, 15 Müll.—
C. Transf.
1. To skirmish, manœuvre:
illa (certatio) qua tu contra Alfenum equitabas, Cic. Quint. 22, 73.—3. Of the wind, like ἱππεύειν, to blow violently:
Eurus per undas, Hor. C. 4, 4, 44: per caelum, Poët. ap. Censor. Fr. 14, § 9.—4. In mal. part., Juv. 6, 311.—
II. Act., to ride through (post-Aug.).—In pass.:
flumen equitatur, Flor. 3, 4, 5: equitataque Culmina Taÿgeti, Claud. Bell. Get. 192: fluxis equitata Bactra Parthis, Sid. Carm. 23, 249.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
equitō āvī, ātus, āre
eques, to ride, be a horseman, practise riding : in exercitu: uti mos gentis est, S.: Exiguis campis, range , H.: illa (certatio) quā tu contra Alfenum equitabas, manœuvred .—Poet., of the wind, to ride, career , H.
Origins
- Proto-Indo-European*HéHḱus
- Proto-Indo-European*h₁éḱwos
- Proto-Italic*ekwos
- Latinequitō
Proto-Indo-European *h₁ey- Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-h₁its Proto-Italic *-its Latin -es Latin eques Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin equitō From eques (“horseman, rider”) + -ō.