LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no passive

equitō

equitō (present infinitive equitāre, perfect active equitāvī, supine equitātum)
Classical[ˈɛ.kʷɪ.toː]Ecclesiastical[ˈɛː.kʷi.to]

Meaning

  1. intransitiveto ride on horseback
    Ubi Harold dux Anglōrum et suī mīlitēs equitant ad Bosham Ecclēsia[m]Where Harold, a leader of the Englishmen, and his soldiers rode to Bosham Churchc. 11th century, Bayeux Tapestry, scene 2-3:
  2. broadlyto skirmish, manoeuvre
  3. intransitiveto bestride

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.equitōequitābamequitābōequitāvīequitāveramequitāverō
2nd sg.equitāsequitābāsequitābisequitāvistīequitāverāsequitāveris
3rd sg.equitatequitābatequitābitequitāvitequitāveratequitāverit
1st pl.equitāmusequitābāmusequitābimusequitāvimusequitāverāmusequitāverimus
2nd pl.equitātisequitābātisequitābitisequitāvistisequitāverātisequitāveritis
3rd pl.equitantequitābantequitābuntequitāvērunt
equitāvēre
equitāverantequitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.equitemequitāremequitāverimequitāvissem
2nd sg.equitēsequitārēsequitāverīsequitāvissēs
3rd sg.equitetequitāretequitāveritequitāvisset
1st pl.equitēmusequitārēmusequitāverīmusequitāvissēmus
2nd pl.equitētisequitārētisequitāverītisequitāvissētis
3rd pl.equitentequitārentequitāverintequitāvissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.equitā—
pres. 2nd pl.equitāte—
fut. 2nd sg.equitātō—
fut. 3rd sg.equitātō—
fut. 2nd pl.equitātōte—
fut. 3rd pl.equitantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveequitāre—
perfect infinitiveequitāvisse—
future infinitiveequitātūrum esse—
present participleequitāns—
future participleequitātūrus
equitātūra, equitātūrā, equitātūrae, equitātūram, equitātūrārum, equitātūrās, equitātūre, equitātūrī, equitātūrīs, equitātūrō, equitātūrōrum, equitātūrōs, equitātūrum
—
gerundequitandī, equitandō, equitandumsupineequitātum, equitātū

ĕquĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. [eques], to ride.
I. Neutr.
A. In gen. (class.): cum in illo nostro exercitu equitaret, Cic. Deiot. 10; Sall. J. 6, 1; Suet. Caes. 57; Hor. C. 2, 9, 24 al.: in equo, Dig. 9, 2, 57; cf.: in equuleis, Cic. Verr. 2, 4, 20; v. Equuleus, II. A.; and: in arundine longa, Hor. S. 2, 3, 248.—
B. In partic. (acc. to eques, II. A.): EQVITARE antiqui dicebant equum publicum merere, Paul. ex Fest. 81, 15 Müll.—
C. Transf.
1. To skirmish, manœuvre: illa (certatio) qua tu contra Alfenum equitabas, Cic. Quint. 22, 73.—
2. Of the horse, to go, Lucil. ap. Gell. 18, 5, 10, and ap. Non. 107, 1.—
3. Of the wind, like ἱππεύειν, to blow violently: Eurus per undas, Hor. C. 4, 4, 44: per caelum, Poët. ap. Censor. Fr. 14, § 9.—
4. In mal. part., Juv. 6, 311.—
II. Act., to ride through (post-Aug.).—In pass.: flumen equitatur, Flor. 3, 4, 5: equitataque Culmina Taÿgeti, Claud. Bell. Get. 192: fluxis equitata Bactra Parthis, Sid. Carm. 23, 249.

Origins

  1. Proto-Indo-European*HéHḱus
  2. Proto-Indo-European*h₁éḱwos
  3. Proto-Italic*ekwos
  4. Latinequitō

Proto-Indo-European *h₁ey- Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-h₁its Proto-Italic *-its Latin -es Latin eques Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin equitō From eques (“horseman, rider”) + -ō.

Quick answers

What does equitō mean in Latin?
equitō, a verb, means “to ride on horseback; to skirmish, manoeuvre; to bestride”.
What are the principal parts of equitō?
equitō, equitāre, equitāvī, equitātum (first conjugation, no passive).
How do you pronounce equitō?
In classical Latin, [ˈɛ.kʷɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɛː.kʷi.to].
Where does equitō come from?
Proto-Indo-European *HéHḱus → Proto-Indo-European *h₁éḱwos → Proto-Italic *ekwos → Latin equitō.