LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, no supine stem, impersonal in the passive

abequitō

abequitō (present infinitive abequitāre, perfect active abequitāvī)
Classical[aˈbɛ.kʷɪ.toː]Ecclesiastical[aˈbɛː.kʷi.to]

Meaning

  1. impersonalintransitiveto ride away; leave
    Haec cum recitāta essent, cum tantō clāmōre ad arma discursum est ut praetōrēs inter tumultum pavidī abequitāverint Syrācūsās.When these had been read out, they rushed to war with such noise that the scared praetors rode away to Syracuse.59 BCE – 17 CE, Titus Livius, Ab urbe condita libri 24.31.10

Conjugation conjugation 1 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.abequitōabequitābamabequitābōabequitāvīabequitāveramabequitāverō
2nd sg.abequitāsabequitābāsabequitābisabequitāvistīabequitāverāsabequitāveris
3rd sg.abequitatabequitābatabequitābitabequitāvitabequitāveratabequitāverit
1st pl.abequitāmusabequitābāmusabequitābimusabequitāvimusabequitāverāmusabequitāverimus
2nd pl.abequitātisabequitābātisabequitābitisabequitāvistisabequitāverātisabequitāveritis
3rd pl.abequitantabequitābantabequitābuntabequitāvērunt
abequitāvēre
abequitāverantabequitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.abequitemabequitāremabequitāverimabequitāvissem
2nd sg.abequitēsabequitārēsabequitāverīsabequitāvissēs
3rd sg.abequitetabequitāretabequitāveritabequitāvisset
1st pl.abequitēmusabequitārēmusabequitāverīmusabequitāvissēmus
2nd pl.abequitētisabequitārētisabequitāverītisabequitāvissētis
3rd pl.abequitentabequitārentabequitāverintabequitāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.———
2nd sg.———
3rd sg.abequitāturabequitābāturabequitābitur
1st pl.———
2nd pl.———
3rd pl.———
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.——
2nd sg.——
3rd sg.abequitēturabequitārētur
1st pl.——
2nd pl.——
3rd pl.——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.abequitā—
pres. 2nd pl.abequitāte—
fut. 2nd sg.abequitātō—
fut. 3rd sg.abequitātōabequitātor
fut. 2nd pl.abequitātōte—
fut. 3rd pl.abequitantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveabequitāreabequitārī
perfect infinitiveabequitāvisse—
present participleabequitāns
abequitante, abequitantem, abequitantēs, abequitantī, abequitantia, abequitantibus, abequitantis, abequitantīs, abequitantium
—
future participle—abequitandum
gerundabequitandī, abequitandō, abequitandum

ăb-ĕquĭto, āre,
I. v. n., to ride away: ut praetores pavidi abequitaverint Syracu sas, Liv. 24, 31, 10: v. Weissenb. ad b 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ep
  2. Proto-Indo-European*h₂epó
  3. Proto-Italic*ap
  4. Latinabequitō

Latin ab- Proto-Indo-European *HéHḱus Proto-Indo-European *h₁éḱwos Proto-Italic *ekwos Latin equus Proto-Indo-European *h₁ey- Proto-Indo-European *-ts Proto-Indo-European *-h₁its Proto-Italic *-its Latin -es Latin eques Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin equitō Latin abequitō From ab- (“from, away from”) + equitō (“ride on horseback”).

Quick answers

What does abequitō mean in Latin?
abequitō, a verb, means “to ride away; leave”.
What are the principal parts of abequitō?
abequitō, abequitāre, abequitāvī (first conjugation, no supine stem, impersonal in the passive).
How do you pronounce abequitō?
In classical Latin, [aˈbɛ.kʷɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈbɛː.kʷi.to].
Where does abequitō come from?
Proto-Indo-European *h₂ep → Proto-Indo-European *h₂epó → Proto-Italic *ap → Latin abequitō.