LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

equitātus1

equitātus m (genitive equitātūs)
Classical[ɛ.kʷɪˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[e.kʷiˈtaː.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. cavalry
    Caesar, quod neque conloquium interposita causa tolli volebat neque salutem suam Gallorum equitatui committere audebat, commodissimum esse statuit omnibus equis Gallis equitibus detractis eo legionarios milites legionis X., cui quam maxime confidebat, imponere, ut praesidium quam amicissimum, si quid opus facto esset, haberet.Caesar, as he didn't want either the interview to be for any reason set aside or confide his wellbeing in the hands of the Gallic cavalry, said he saw as most fit the Gallic horsemen be stripped off their steeds and in their place mount legionaries of the 10th legion, in which he had the utmost faith, that he might have as trusted a body-guard as one could have if the occasion ever urged its use.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.42
  2. an instance of riding
  3. rarethe order of equestrians

Latīnē defined in Latin in our graded readers

omnēs equitēs exercitūs.
equitātus -ūs m — in Mille Verba, Bellum et Arma

Declension

declension
formsingularplural
nominativeequitātusequitātūs
genitiveequitātūsequitātuum
dativeequitātuīequitātibus
accusativeequitātumequitātūs
ablativeequitātūequitātibus
vocativeequitātusequitātūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

equitatu superiorem esse
to have the advantage in cavalry.
equitatus tutum receptum dat
the cavalry covers the retreat.

ĕquĭtātus, ūs, m. id.. *
I. In abstr., = equitatio, a riding: atteri equitatu, Plin. 28, 15, 61, § 218.—
II. In concr.
A. Cavalry (very freq.), Caes. B. G. 1, 15, 1; 2; 1, 18, 5; 1, 24, 1 et saep.: ferreus, harnessed cavalry, Amm. 19, 1.— Dat. equitatu, Caes. B. G. 1, 18 fin.; 1, 39, 5; 1, 52 fin.; also, equitatui, id. ib. 1, 42, 5; 7, 4, 9; id. B. C. 3, 89, 3.—In plur., Caes. B. C. 1, 61, 3; 3, 8, 1; Cic. Font. 2; Sall. J. 46, 7; Flor. 3, 11, 8.—
B. The equestrian order (very rare), Plin. 33, 2, 9, § 35; cf. ib. § 36; Aus. Idyll. 11, 78.

Origins

From equitō (“to ride”) + -tus (noun-forming suffix).

noun · masculinefourth declension
equitātus2
equitātus m (genitive equitātūs)
Classical[ɛ.kʷɪˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[e.kʷiˈtaː.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. a being in heat
    quantum hinnitum atque equitatumc. 165 BCE – 103 BCE, Gaius Lucilius, Saturae (fragments) 1275
    Lucilii: 'haec inquam rudet ex rostris atque hei<u>litabit.' eiusdem: 'quantum hinnitum atque equitatum.' 1938 translation by Roland G. KentThis, I say, he'll bray from the stand and lament to the public. The same poet's How much neighing and prancing like horses.116 BCE – 27 BCE, Marcus Terentius Varro, De Lingua Latina 7.104

Declension

declension
formsingularplural
nominativeequitātusequitātūs
genitiveequitātūsequitātuum
dativeequitātuīequitātibus
accusativeequitātumequitātūs
ablativeequitātūequitātibus
vocativeequitātusequitātūs

ĕquĭtātus, ūs, m. equio,
I. a being in heat, of mares (with hinnitus), Lucil. ap. Varr. L. L. 7, § 103 Müll.

Origins

Apparently from equiō, equīre (“to be on heat”) via an unused frequentative *equitō + -tus (noun-forming suffix).

Quick answers

What does equitātus mean in Latin?
equitātus, a noun, means “cavalry; an instance of riding; the order of equestrians”.
What is the genitive of equitātus?
The genitive singular is equitātūs. equitātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce equitātus?
In classical Latin, [ɛ.kʷɪˈtaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [e.kʷiˈtaː.tus].