noun · masculinefourth declension
equitātus1
equitātus m (genitive equitātūs)
Classical[ɛ.kʷɪˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[e.kʷiˈtaː.tus]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- cavalry
Caesar, quod neque conloquium interposita causa tolli volebat neque salutem suam Gallorum equitatui committere audebat, commodissimum esse statuit omnibus equis Gallis equitibus detractis eo legionarios milites legionis X., cui quam maxime confidebat, imponere, ut praesidium quam amicissimum, si quid opus facto esset, haberet.
Caesar, as he didn't want either the interview to be for any reason set aside or confide his wellbeing in the hands of the Gallic cavalry, said he saw as most fit the Gallic horsemen be stripped off their steeds and in their place mount legionaries of the 10th legion, in which he had the utmost faith, that he might have as trusted a body-guard as one could have if the occasion ever urged its use.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.42 - an instance of riding
- rarethe order of equestrians
Latīnē defined in Latin in our graded readers
omnēs equitēs exercitūs.equitātus -ūs m — in Mille Verba, Bellum et Arma
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | equitātus | equitātūs |
| genitive | equitātūs | equitātuum |
| dative | equitātuī | equitātibus |
| accusative | equitātum | equitātūs |
| ablative | equitātū | equitātibus |
| vocative | equitātus | equitātūs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- equitatu superiorem esse
- to have the advantage in cavalry.
- equitatus tutum receptum dat
- the cavalry covers the retreat.
ĕquĭtātus, ūs, m. id.. *
I. In abstr., = equitatio, a riding:
atteri equitatu, Plin. 28, 15, 61, § 218.—II. In concr.
A. Cavalry (very freq.), Caes. B. G. 1, 15, 1; 2; 1, 18, 5;
1, 24, 1 et saep.: ferreus, harnessed cavalry, Amm. 19, 1.— Dat. equitatu, Caes. B. G. 1, 18 fin.; 1, 39, 5; 1, 52 fin.; also, equitatui, id. ib. 1, 42, 5; 7, 4, 9; id. B. C. 3, 89, 3.—In plur., Caes. B. C. 1, 61, 3; 3, 8, 1; Cic. Font. 2; Sall. J. 46, 7; Flor. 3, 11, 8.—B. The equestrian order (very rare), Plin. 33, 2, 9, § 35; cf. ib. § 36; Aus. Idyll. 11, 78.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
equitātus ūs, dat. uī or ū, m
equito, cavalry : magnus numerus equitatūs, Cs.: nullus: magnos equitatūs exspectare, large bodies of cavalry , Cs.— The equestrian order, knights : ille: in equitatu recensendo, L.
Origins
From equitō (“to ride”) + -tus (noun-forming suffix).