LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

duplicō

duplicō (present infinitive duplicāre, perfect active duplicāvī, supine duplicātum)
Classical[ˈdʊ.plɪ.koː]Ecclesiastical[ˈduː.pli.ko]

Meaning

  1. to double, multiply by two, duplicate; repeat; enlarge, increase, exaggerate
  2. to double up, bow, bend something
  3. to double by dividing, split in two, tear
  4. to compound; form a bipartite word

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.duplicōduplicābamduplicābōduplicāvīduplicāveramduplicāverō
duplicārō
2nd sg.duplicāsduplicābāsduplicābisduplicāvistī
duplicāstī
duplicāverās
duplicārās
duplicāveris
3rd sg.duplicatduplicābatduplicābitduplicāvitduplicāverat
duplicārat
duplicāverit
duplicārit
1st pl.duplicāmusduplicābāmusduplicābimusduplicāvimusduplicāverāmusduplicāverimus
duplicārimus
2nd pl.duplicātisduplicābātisduplicābitisduplicāvistis
duplicāstis
duplicāverātis
duplicārātis
duplicāveritis
duplicāritis
3rd pl.duplicantduplicābantduplicābuntduplicāvērunt
duplicāvēre, duplicārunt
duplicāverant
duplicārant
duplicāverint
duplicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.duplicemduplicāremduplicāverim
duplicārim
duplicāvissem
duplicāssem
2nd sg.duplicēsduplicārēsduplicāverīsduplicāvissēs
duplicāssēs
3rd sg.duplicetduplicāretduplicāverit
duplicārit
duplicāvisset
duplicāsset
1st pl.duplicēmusduplicārēmusduplicāverīmus
duplicārīmus
duplicāvissēmus
duplicāssēmus
2nd pl.duplicētisduplicārētisduplicāverītis
duplicārītis
duplicāvissētis
duplicāssētis
3rd pl.duplicentduplicārentduplicāverint
duplicārint
duplicāvissent
duplicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.duplicorduplicābarduplicābor
2nd sg.duplicāris
duplicāre
duplicābāris
duplicābāre
duplicāberis
duplicābere
3rd sg.duplicāturduplicābāturduplicābitur
1st pl.duplicāmurduplicābāmurduplicābimur
2nd pl.duplicāminīduplicābāminīduplicābiminī
3rd pl.duplicanturduplicābanturduplicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.duplicerduplicārer
2nd sg.duplicēris
duplicēre
duplicārēris
duplicārēre
3rd sg.duplicēturduplicārētur
1st pl.duplicēmurduplicārēmur
2nd pl.duplicēminīduplicārēminī
3rd pl.duplicenturduplicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.duplicāduplicāre
pres. 2nd pl.duplicāteduplicāminī
fut. 2nd sg.duplicātōduplicātor
fut. 3rd sg.duplicātōduplicātor
fut. 2nd pl.duplicātōte—
fut. 3rd pl.duplicantōduplicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveduplicāreduplicārī
perfect infinitiveduplicāvisse
duplicāsse
duplicātum esse
future infinitiveduplicātūrum esseduplicātum īrī
present participleduplicāns—
perfect participle—duplicātus
duplicāta, duplicātā, duplicātae, duplicātam, duplicātārum, duplicātās, duplicātī, duplicātōrum, duplicātōs
future participleduplicātūrus
duplicātūra, duplicātūrā, duplicātūrae, duplicātūram, duplicātūrārum, duplicātūrās, duplicātūre, duplicātūrī, duplicātūrīs, duplicātūrō, duplicātūrōrum, duplicātūrōs, duplicātūrum
duplicandus
duplicanda, duplicandā, duplicandae, duplicandam, duplicandārum, duplicandās, duplicande, duplicandīs, duplicandōrum, duplicandōs
gerundduplicandī, duplicandō, duplicandumsupineduplicātum, duplicātū

dū^plĭco, āvi, ātum, 1 (u long, Verg. E. 2, 67), v. a. duplex,
I. to double (class.)
I. Lit.: numerum dierum, Cic. N. D. 1, 22; so, numerum, id. Rep. 2, 20 (twice); Caes. B. G. 4, 36, 2; Tac. H. 2, 30: modum hastae, Nep. Iphicr. 1 fin.: exercitum, Cic. Att. 5, 18, 2; cf. copias, Liv. 7, 7: fructum, Varr. R. R. 1, 69, 1; cf.: reditum pretio, Col. 12, 52, 2: rem, Pers. 6, 78: stipendium legionibus in perpetuum, Suet. Caes. 26: tributa, id. Vesp. 16: verba, i. e. to repeat, Cic. Or. 39, 135 (with iterare); id. Part. 6, 20 sq.; also, to form a bipartite word, to compound (e. g. androgynus): faciliore ad duplicanda verba Graeco sermone, Liv. 27, 11.—
II. Transf.
A. (Acc. to duplex, I. B. 3.), to double, i. e. to enlarge, augment, increase: mobilitas duplicatur, Lucr. 6, 337: duplicato ejus diei itinere, Caes. B. C. 3, 76 fin.; cf. cursu, id. ib. 3, 92, 2: et sol crescentes decedens duplicat umbras, Verg. E. 2, 67; cf. Ov. M. 11, 550: duplicata nimbo flumina, id. Am. 1, 9, 11: ut in dies magis magisque haec nascens de me duplicetur opinio, Cic. Fil. Fam. 16, 21, 2: curam, Sall. Or. Cottae, p. 245 ed. Gerl.; cf. sollicitudines, Lucei. in Cic. Fam. 5, 14, 2: bellum, Sall. Fragm. ap. Serv. Verg. E. 2, 67.—
B. In poets and in post-Aug. prose meton. (effectu pro causa), to double up, to bow, bend a person or thing: nos duplicat timos, Naev. ap. Non. p. 487 (Trag. v. 45 Rib.): duplicato poplite, Verg. A. 12, 927: corpus frigore, Val. Max. 5, 1, 1 ext.: virum dolore, Verg. A. 11, 645; Ov. M. 6, 293; Stat. Th. 3, 89; 6, 859.—
C. To double by dividing, to split in two, tear apart, tear (late Lat.): capillum, Cels. 7, 7, 8: vesicam, id. 7, 26, 2 fin. al.—Hence, * dū^plĭcāto, adv., twice as much: degredi, Plin. 2, 17, 14, § 76.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin duplicō From duplex (“double, twofold”) + -ō.

Borrowings
  • Catalanduplicar
  • Englishduplicate
  • Frenchdupliquer
  • Germanduplizieren
  • Italianduplicare
  • Occitanduplicar
  • Portugueseduplicar
  • Romanianduplica
  • Sardinianduplicai
  • Sardinianduplicare
Balkano-Romance
  • Romaniandupleca
  • Romanianînduplecafrom Romanian dupleca
  • Romanianînduplecarefrom Romanian dupleca
  • Aromaniannduplic
  • Aromaniannduplicari
Gallo-Romance
  • Catalandoblegar
  • Spanishdoblegarfrom Catalan doblegar
Italo-Romance
  • Neapolitannduccecare
  • Siciliandipricari
Rhaeto-Romance
  • Friuliandopleâ
  • Romanshdubalger

In English words that came into English from duplicō

  • duplicateduplicātus
  • duplicationduplicatio

Quick answers

What does duplicō mean in Latin?
duplicō, a verb, means “to double, multiply by two, duplicate; repeat; enlarge, increase, exaggerate”.
What are the principal parts of duplicō?
duplicō, duplicāre, duplicāvī, duplicātum (first conjugation).
How do you pronounce duplicō?
In classical Latin, [ˈdʊ.plɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈduː.pli.ko].