LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

duplus

duplus (feminine dupla, neuter duplum)
Classical[ˈdʊ.pɫʊs]Ecclesiastical[ˈduː.plus]

Meaning

  1. adjectivedouble (twice as much, or as big)

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Duplex · Duplum · Geminus · Dupliciter · Bifariam

1. Duplex (δίπλαξ) denotes double, as distinct magnitudes to be counted: duplum (διπλοῦν) as continuous magnitudes to be weighed or measured. Duplex is used as an adjective, duplum as a substantive. Quintil. viii. 6, 42. In quo et numerus est duplex et duplum virium. 2. In duplex (as in διπλοῦς), doubleness is the primary, similarity and equality the secondary notion; in geminus (as in δίδυμος), the notion of similarity and equality is the primary, that of doubleness the secondary one. In Cic. Part. 6. Verba geminata et duplicata vel etiam sæpius iterata; the word geminata refers to the repetition of the same notion by synonymes; duplicata to the repetition of the same word. 3. Dupliciter is always modal; in two different manners, with double purpose; bifariam is local, in two places, or two parts. Cic. Fam. ix. 20. Dupliciter delectatus sum literis tuis; compare with Tusc. iii. 11. Bifariam quatuor perturbationes æqualiter distributæ sunt. (v. 281.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeduplusdupladuplum
genitiveduplīduplaeduplī
dativeduplōduplaeduplō
accusativeduplumduplamduplum
ablativeduplōduplāduplō
vocativedupledupladuplum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeduplīduplaedupla
genitiveduplōrumduplārumduplōrum
dativeduplīsduplīsduplīs
accusativeduplōsduplāsdupla
ablativeduplīsduplīsduplīs
vocativeduplīduplaedupla

dū^plus, a, um, adj. duplex,
I. double, twice as large, twice as much.
I. Adj.: dupla et tripla intervalla, Cic. Univ. 7: pars, id. ib.: scrobes, Plaut. Fragm. ap. Prisc. p. 751 P.: pecunia, Liv. 29, 19: donativum, Suet. Dom. 2.—
II. Subst.
A. dū^plum, i, n., the double of any thing: a terra ad lunam centum viginti sex milia stadiorum esse, ab ea usque ad solem duplum, Plin. 2, 21, 19, § 83; Plaut. Poen. 1, 1, 56: furem dupli condemnari, feneratorem quadrupli, Cato R. R. praef.; Cic. Off. 3, 16, 65: decrevit, ut, si judicatum negaret, in duplum iret, id. Fl. 21: in duplum, Dig. 40, 12, 20 al.: duplo major, Plin. 27, 11, 74, § 98.—
B. dū^pla, ae, f. (sc. pecunia), a double price, Plaut. Capt. 4, 2, 39; Varr. R. R. 2, 10, 5; Dig. 21, 1, 31, § 20; cf. ib. 21, 2, 6 tit.: de evictionibus et duplae stipulatione.—Hence, adv.: dū^plo, doubly, twofold, Vulg. Matt. 23, 15.

Origins

Inherited from Proto-Italic *duplos. By surface analysis, duo + -plus. Cf. Ancient Greek διπλόος (diplóos, “double”), from δι- (di-), from δύο (dúo, “two”), + -πλόος (-plóos, “-fold”), and Proto-Germanic *twīflaz (“doubt”).

Elsewhere
  • Englishduple
  • Englishduplo-
  • Italianduplo
  • Portugueseduplo
  • Romaniandublu
  • Spanishduplo
  • Interlinguaduple
  • Siciliandupru
  • Sicilianduplu
  • Siciliandùbulu
Ibero-Romance
  • Portuguesedobrefrom Old Galician-Portuguese dobro
  • Portuguesedobrofrom Old Galician-Portuguese dobro
  • Spanishdoble
  • Spanishdoblo
  • Asturiandoble
  • Asturianduble
  • Asturiandoblu
  • Asturiandublu
  • Galiciandobrefrom Old Galician-Portuguese dobro
Italo-Dalmatian
  • Italiandoppio
  • Sardiniandopiufrom Italian doppio
  • Siciliandoppiufrom Italian doppio
  • Venetandopio
  • Venetandupio
Gallo-Romance
  • Catalandoble
  • Occitandoble
  • Franco-Provençaldoblo
  • Old Frenchdoble
Rhaeto-Romance
  • Friuliandopli
  • Romanshdubel
  • Romanshdobel
Gallo-Italic
  • Liguriandoggio
  • Lombarddopi
  • Piedmontesedobi

Quick answers

What does duplus mean in Latin?
duplus, a adjective, means “double (twice as much, or as big)”.
How do you pronounce duplus?
In classical Latin, [ˈdʊ.pɫʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈduː.plus].