duplus
Meaning
- adjectivedouble (twice as much, or as big)
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Duplex · Duplum · Geminus · Dupliciter · Bifariam
1. Duplex (δίπλαξ) denotes double, as distinct magnitudes to be counted: duplum (διπλοῦν) as continuous magnitudes to be weighed or measured. Duplex is used as an adjective, duplum as a substantive. Quintil. viii. 6, 42. In quo et numerus est duplex et duplum virium. 2. In duplex (as in διπλοῦς), doubleness is the primary, similarity and equality the secondary notion; in geminus (as in δίδυμος), the notion of similarity and equality is the primary, that of doubleness the secondary one. In Cic. Part. 6. Verba geminata et duplicata vel etiam sæpius iterata; the word geminata refers to the repetition of the same notion by synonymes; duplicata to the repetition of the same word. 3. Dupliciter is always modal; in two different manners, with double purpose; bifariam is local, in two places, or two parts. Cic. Fam. ix. 20. Dupliciter delectatus sum literis tuis; compare with Tusc. iii. 11. Bifariam quatuor perturbationes æqualiter distributæ sunt. (v. 281.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | duplus | dupla | duplum |
| genitive | duplī | duplae | duplī |
| dative | duplō | duplae | duplō |
| accusative | duplum | duplam | duplum |
| ablative | duplō | duplā | duplō |
| vocative | duple | dupla | duplum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | duplī | duplae | dupla |
| genitive | duplōrum | duplārum | duplōrum |
| dative | duplīs | duplīs | duplīs |
| accusative | duplōs | duplās | dupla |
| ablative | duplīs | duplīs | duplīs |
| vocative | duplī | duplae | dupla |
dupla et tripla intervalla, Cic. Univ. 7: pars, id. ib.: scrobes, Plaut. Fragm. ap. Prisc. p. 751 P.: pecunia, Liv. 29, 19: donativum, Suet. Dom. 2.—a terra ad lunam centum viginti sex milia stadiorum esse, ab ea usque ad solem duplum, Plin. 2, 21, 19, § 83; Plaut. Poen. 1, 1, 56: furem dupli condemnari, feneratorem quadrupli, Cato R. R. praef.; Cic. Off. 3, 16, 65: decrevit, ut, si judicatum negaret, in duplum iret, id. Fl. 21: in duplum, Dig. 40, 12, 20 al.: duplo major, Plin. 27, 11, 74, § 98.—Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Inherited from Proto-Italic *duplos. By surface analysis, duo + -plus. Cf. Ancient Greek διπλόος (diplóos, “double”), from δι- (di-), from δύο (dúo, “two”), + -πλόος (-plóos, “-fold”), and Proto-Germanic *twīflaz (“doubt”).
- Englishduple
- Englishduplo-
- Italianduplo
- Portugueseduplo
- Romaniandublu
- Spanishduplo
- Interlinguaduple
- Siciliandupru
- Sicilianduplu
- Siciliandùbulu
- Portuguesedobrefrom Old Galician-Portuguese dobro
- Portuguesedobrofrom Old Galician-Portuguese dobro
- Spanishdoble
- Spanishdoblo
- Asturiandoble
- Asturianduble
- Asturiandoblu
- Asturiandublu
- Galiciandobrefrom Old Galician-Portuguese dobro
- Italiandoppio
- Sardiniandopiufrom Italian doppio
- Siciliandoppiufrom Italian doppio
- Venetandopio
- Venetandupio
- Catalandoble
- Occitandoble
- Franco-Provençaldoblo
- Old Frenchdoble
- Friuliandopli
- Romanshdubel
- Romanshdobel
- Liguriandoggio
- Lombarddopi
- Piedmontesedobi