LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

conduplicō

conduplicō (present infinitive conduplicāre, perfect active conduplicāvī, supine conduplicātum)
Classical[kɔnˈdʊ.plɪ.koː]Ecclesiastical[konˈduː.pli.ko]

Meaning

  1. transitiveto double

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.conduplicōconduplicābamconduplicābōconduplicāvīconduplicāveramconduplicāverō
2nd sg.conduplicāsconduplicābāsconduplicābisconduplicāvistīconduplicāverāsconduplicāveris
3rd sg.conduplicatconduplicābatconduplicābitconduplicāvitconduplicāveratconduplicāverit
1st pl.conduplicāmusconduplicābāmusconduplicābimusconduplicāvimusconduplicāverāmusconduplicāverimus
2nd pl.conduplicātisconduplicābātisconduplicābitisconduplicāvistisconduplicāverātisconduplicāveritis
3rd pl.conduplicantconduplicābantconduplicābuntconduplicāvērunt
conduplicāvēre
conduplicāverantconduplicāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.conduplicemconduplicāremconduplicāverimconduplicāvissem
2nd sg.conduplicēsconduplicārēsconduplicāverīsconduplicāvissēs
3rd sg.conduplicetconduplicāretconduplicāveritconduplicāvisset
1st pl.conduplicēmusconduplicārēmusconduplicāverīmusconduplicāvissēmus
2nd pl.conduplicētisconduplicārētisconduplicāverītisconduplicāvissētis
3rd pl.conduplicentconduplicārentconduplicāverintconduplicāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.conduplicorconduplicābarconduplicābor
2nd sg.conduplicāris
conduplicāre
conduplicābāris
conduplicābāre
conduplicāberis
conduplicābere
3rd sg.conduplicāturconduplicābāturconduplicābitur
1st pl.conduplicāmurconduplicābāmurconduplicābimur
2nd pl.conduplicāminīconduplicābāminīconduplicābiminī
3rd pl.conduplicanturconduplicābanturconduplicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.conduplicerconduplicārer
2nd sg.conduplicēris
conduplicēre
conduplicārēris
conduplicārēre
3rd sg.conduplicēturconduplicārētur
1st pl.conduplicēmurconduplicārēmur
2nd pl.conduplicēminīconduplicārēminī
3rd pl.conduplicenturconduplicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.conduplicāconduplicāre
pres. 2nd pl.conduplicāteconduplicāminī
fut. 2nd sg.conduplicātōconduplicātor
fut. 3rd sg.conduplicātōconduplicātor
fut. 2nd pl.conduplicātōte—
fut. 3rd pl.conduplicantōconduplicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconduplicāreconduplicārī
perfect infinitiveconduplicāvisseconduplicātum esse
future infinitiveconduplicātūrum esseconduplicātum īrī
present participleconduplicāns—
perfect participle—conduplicātus
future participleconduplicātūrusconduplicandus
gerundconduplicandī, conduplicandō, conduplicandumsupineconduplicātum, conduplicātū

con-dū^plĭco, āvi, 1,
I. v. a., to double (ante-class.): cibum, Varr. R. R. 2, 4, 15: divitias, Lucr. 3, 71: primordia rerum, id. 1, 712: quod boni promeritus fueris, conduplicaverit, * Ter. Phorm. 3, 2, 31: tenebrae conduplicantur, Pac. ap. Cic. Div. 1, 14, 24 (Trag. v. 412 Rib.).—Humorously: corpora, of a loving embrace (cf. conduplicatio), Plaut. Ps. 5, 1, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconduplicō

Latin duplicō Latin conduplicō From con- + duplicō (“to double”).

Quick answers

What does conduplicō mean in Latin?
conduplicō, a verb, means “to double”.
What are the principal parts of conduplicō?
conduplicō, conduplicāre, conduplicāvī, conduplicātum (first conjugation).
How do you pronounce conduplicō?
In classical Latin, [kɔnˈdʊ.plɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈduː.pli.ko].
Where does conduplicō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin conduplicō.