LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dubitō

dubitō (present infinitive dubitāre, perfect active dubitāvī, supine dubitātum)
Classical[ˈdʊ.bɪ.toː]Ecclesiastical[ˈduː.bi.to]
№ 521 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to waver (in opinion), be uncertain, doubt, question, be in doubt
    Dubitando ad veritatem venimus(Through) doubting we come to the truthc. 1121, Pierre Abélard, Sic et Non:
  2. to waver (in coming to a decision), hesitate, delay
  3. to reflect upon, ponder, consider, deliberate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

incertus sum; etiam: nōn audeō.
dubitō -āre — in Mille Verba, Animus et Adfectūs

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dubitōdubitābamdubitābōdubitāvīdubitāveram
dubitāram
dubitāverō
dubitārō
2nd sg.dubitāsdubitābāsdubitābisdubitāvistī
dubitāstī
dubitāverās
dubitārās
dubitāveris
dubitāris
3rd sg.dubitatdubitābatdubitābitdubitāvit
dubitāt
dubitāverat
dubitārat
dubitāverit
dubitārit
1st pl.dubitāmusdubitābāmusdubitābimusdubitāvimus
dubitāmus
dubitāverāmus
dubitārāmus
dubitāverimus
dubitārimus
2nd pl.dubitātisdubitābātisdubitābitisdubitāvistis
dubitāstis
dubitāverātis
dubitārātis
dubitāveritis
dubitāritis
3rd pl.dubitantdubitābantdubitābuntdubitāvērunt
dubitārunt, dubitāvēre
dubitāverant
dubitārant
dubitāverint
dubitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dubitemdubitāremdubitāverim
dubitārim
dubitāvissem
dubitāssem
2nd sg.dubitēsdubitārēsdubitāverīs
dubitārīs
dubitāvissēs
dubitāssēs
3rd sg.dubitetdubitāretdubitāverit
dubitārit
dubitāvisset
dubitāsset
1st pl.dubitēmusdubitārēmusdubitāverīmus
dubitārīmus
dubitāvissēmus
dubitāssēmus
2nd pl.dubitētisdubitārētisdubitāverītis
dubitārītis
dubitāvissētis
dubitāssētis
3rd pl.dubitentdubitārentdubitāverint
dubitārint
dubitāvissent
dubitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dubitordubitābardubitābor
2nd sg.dubitāris
dubitāre
dubitābāris
dubitābāre
dubitāberis
dubitābere
3rd sg.dubitāturdubitābāturdubitābitur
1st pl.dubitāmurdubitābāmurdubitābimur
2nd pl.dubitāminīdubitābāminīdubitābiminī
3rd pl.dubitanturdubitābanturdubitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dubiterdubitārer
2nd sg.dubitēris
dubitēre
dubitārēris
dubitārēre
3rd sg.dubitēturdubitārētur
1st pl.dubitēmurdubitārēmur
2nd pl.dubitēminīdubitārēminī
3rd pl.dubitenturdubitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dubitādubitāre
pres. 2nd pl.dubitātedubitāminī
fut. 2nd sg.dubitātōdubitātor
fut. 3rd sg.dubitātōdubitātor
fut. 2nd pl.dubitātōte—
fut. 3rd pl.dubitantōdubitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedubitāredubitārī
perfect infinitivedubitāvisse
dubitāsse
dubitātum esse
future infinitivedubitātūrum essedubitātum īrī
present participledubitāns—
perfect participle—dubitātus
dubitāta, dubitātā, dubitātae, dubitātam, dubitātārum, dubitātās, dubitātī, dubitātōrum, dubitātōs
future participledubitātūrus
dubitātūra, dubitātūrā, dubitātūrae, dubitātūram, dubitātūrārum, dubitātūrās, dubitātūre, dubitātūrī, dubitātūrīs, dubitātūrō, dubitātūrōrum, dubitātūrōs, dubitātūrum
dubitandus
dubitanda, dubitandā, dubitandae, dubitandam, dubitandārum, dubitandās, dubitande, dubitandīs, dubitandōrum, dubitandōs
gerunddubitandī, dubitandō, dubitandumsupinedubitātum, dubitātū

dŭbĭto, āvi, ātum, 1,
I. v. freq. n. and a. [for duhibitare, freq. from duhibeo, i. e. duohabeo (cf. habitare from habeo), to have or hold, as two, v. dubius; cf. also Gr. δοιάζω from δοιοί; Germ. zweifeln from zwei], to vibrate from one side to the other, to and fro, in one's opinions or in coming to a conclusion (freq. in all periods and sorts of composition; in class. prose usually with negations or in a negative interrogation, as: non dubito, haud dubito, quis dubitat? etc.
I. To waver in opinion or judgment, to be uncertain, to be in doubt, to doubt, question.
(a). Absol. (rare but class.): ne vinolenti quidem quae faciunt eadem approbatione faciunt qua sobrii; dubitant, haesitant, revocant se interdum, Cic. Ac. 2, 17, 52; cf. id. ib. 2, 23, 72: et interrogamus et dubitamus et affirmamus, Quint. 6, 3, 70; cf. id. 10, 1, 19; 10, 3, 19: Livius frequentissime dubitat, id. 2, 4, 19; 9, 2, 20: vivo equidem, ne dubita; nam vera vides, Verg. A. 3, 316: ut jam liceat una comprehensione omnia complecti non dubitantemque (= sine ulla dubitatione) dicere, Cic. Fin. 5, 9, 26; id. Fam. 5, 16, 4 Madv.; so id. Div. 1, 55, 125.—
(b). With de (class.): de indicando dubitat, Cic. Sull. 18, 52; id. Fam. 12, 17; Quint. 1, 10, 29; 4, 5, 13.—With a negation: nec vero de hoc quisquam dubitare posset, nisi, etc., Cic. Tusc. 1, 30, 73: de aliqua re, id. N. D. 1, 8: de divina ratione, id. ib. 2, 39, 99: de tua erga me voluntate, id. Fam. 13, 45 fin.; cf. id. Att. 12, 26: de ejus fide, Caes. B. G. 7, 21, 1: cf. id. ib. 7, 77, 10; 1, 40 fin.: de carminibus, Quint. 10, 5, 4: de ultima illa (parte), id. 12, 2, 10: de se, Pompei ap. Cic. Att. 8, 12 A et saep.—Pass. impers.: de armis dubitatum est, Cic. Caecin. 13, 38: de judicio Panaetii dubitari non potest, id. Off. 3, 3; so, de auctore, Quint. 7, 2, 8: de hac (virtute) nihil dubitabitur, id. 2, 20, 7.—
(g). With acc. (in class. prose only with a neutr. pron.): haec non turpe est dubitare philosophos, quae ne rustici quidem dubitant? Cic. Off. 3, 19, 77; Quint. 2, 17, 2; Plaut. Ps. 2, 1, 2; Ov. H. 17, 37; id. M. 6, 194; id. Tr. 2, 331.—In the pass.: causa prorsus, quod dubitari posset, nihil habebat, Cic. Verr. 2, 2, 22; cf. id. ib. 28; Liv. 5, 3: dubitati tecta parentis, Ov. M. 2, 20: sidera, Stat. S. 1, 4, 2: ne auctor dubitaretur, Tac. A. 14, 7; cf. infra, ε: dicta haud dubitanda, Verg. A. 3, 170.—
(d). With an interrog. pron. (good prose, but rare): ubi tu dubites, quid sumas potissimum, Ter. Ph. 2, 2, 29: non dubito, quid nobis agendum putes, Cic. Att. 10, 1, 2; id. Fam. 11, 17, 2; 15, 9; Caes. B. C. 2, 32, 10: cur dubitas, quid de re publica sentias? Cic. Rep. 1, 38 fin.; cf. id. ib. 3, 17 fin.; id. de Imp. Pomp. 16 fin.—(ε) With interrog. particles (very freq. and class.): si me non improbissime tractasset, dubitassem fortasse utrum, etc., Cic. Att. 16, 15, 1: desinite dubitare, utrum sit utilius, etc. . . . an, etc., Cic. Verr. 2, 3, 89; cf. impers., id. Att. 4, 15, 7; Liv. 5, 3: honestumne factu sit an turpe dubitant, Cic. Off. 1, 3, 9: dubitavi, hos homines emerem, an non emerem, Plaut. Capt. 2, 3, 95; cf. Sall. J. 74, 2; Hor. C. 1, 12, 35: recte necne, etc., id. Ep. 2, 1, 80: licet et dubitare num quid nos fugerit, Quint. 6, 1, 3: dubito, num, etc., Plin. Ep. 6, 27, 1; Tac. H. 2, 37; de L. Bruto fortasse dubitarim, an, etc., Cic. Tusc. 4, 22, 50 et saep.—Cf. respecting the expression dubito an, the art. an, II., and Zumpt, Gramm. § 354.—Poet. in pass. (cf. supra, γ): an dea sim, dubitor, Ov. M. 6, 208.—(ζ) Non dubito, quin (very freq. and class.): non hercle dubito, quin tibi ingenio nemo praestiterit, Cic. Rep. 1, 23; id. Div. 1, 57, 129; id. de Sen. 10, 31; id. Att. 6, 2, 3; id. Fam. 13, 73 fin.; Cic. Verr. 2, 1, 40: numquid tu dubitas quin ego nunc perpetuo perierim? Have you a doubt? etc., Ter. Eun. 5, 8, 13; Caes. B. G. 1, 17, 4; 1, 31, 15; Quint. 12, 1, 42; Suet. Tib. 17; Ov. H. 17, 11; 245; id. Tr. 5, 7, 59 et saep.; cf. pass. impers.: dubitari (non) potest, quin, etc., Cic. Ac. 2, 23 fin.; id. Off. 3, 2, 9; Quint. 10, 2, 1: dubitari potest quin usque eo eicienda sit, Sen. Contr. 1, 3, 1: illud cave dubites, quin, etc., Cic. Fam. 5, 20, 6; quid dubitas, quin sit, etc., Plaut. Aul. 2, 1, 42; so in an interrog., id. Poen. 1, 1, 55; 4, 2, 59; Quint. 7, 6, 10; cf. Cic. N. D. 2, 38, 97; Caes. B. G. 7, 38, 8.—(η) With acc. and inf. (freq. only since the Aug. period, and in gen. only negatively; not found in Plaut., Ter., or Cic.; but usual in Nepos): neque humorem dubitavi aurasque perire, Lucr. 5, 249: gratos tibi esse qui de me rumores afferuntur, non dubito, Cic. Fil. Fam. 16, 21, 2 (cf., on the contrary, § 7: noli dubitare, quin te sublevaturus sim): ignorabant aut dubitabant animas hominum immortales esse, Lact. 6, 3, 5: non dubito, fore plerosque qui, etc., Nep. praef. § 1; id. Milt. 3, 6; id. Lys. 3, 5; id. Alcib. 9, 5; id. Ages. 3, 1; id. Eum. 2, 3; id. Hann. 11, 2; Liv. 2, 64; 22, 55 Drak. et saep.; Quint. 3, 7, 5; 5, 10, 76; 9, 4, 114; Suet. Claud. 35 et saep.; cf. in an interrog.: an est quisquam qui dubitet, tribunos offensos esse? Liv. 5, 3; so, quis dubitat, Quint. 9, 4, 68; 130; 10, 1, 81. —Pass. impers.: an dubitabitur, ibi partes oratoris esse praecipuas? id. prooem. § 12. —Affirm.: piraticam ut musicam, fabricam dici adhuc dubitabant mei praeceptores, Quint. 8, 3, 34.—
2. Transf., of inan. and abstr. subjects, to be uncertain, doubtful: si tardior manus dubitet, Quint. 5, 10, 124: suspensa ac velut dubitans oratio, id. 10, 7, 22: aut vincere aut, si fortuna dubitabit (= adversabit), etc., Liv. 21, 44 fin.: nec mox fama dubitavit, cum, etc., Flor. 1, 1, 2.—
B. Meton., to reflect upon, to ponder, consider, deliberate: in utramque partem cogitare, deliberare, etc. (very rare): haec dum dubitas, menses abierunt decem, Ter. Ad. 4, 5, 57: restat, judices, ut hoc dubitemus, uter, etc., Cic. Rosc. Am. 31, 88: percipe porro, quid dubitem, Verg. A. 9, 191: dubitaverat Augustus Germanicum rei Romanae imponere, had considered whether he should, Tac. A. 4, 57.
II. To waver in coming to a conclusion, to be irresolute; to hesitate, delay.
(a). With inf. (so most commonly): non dubitaverim me gravissimis tempestatibus obvium ferre, Cic. Rep. 1, 4; so with a negation, id. ib. 1, 15; id. Lael. 1; id. de Or. 1, 40 et saep.; Caes. B. G. 2, 23, 2: flumen transire, 6, 8, 1; id. B. C. 1, 71, 2; 2, 33, 2 and fin.; Verg. A. 7, 311; 8, 614 et saep.: quid dubitamus pultare atque huc evocare ambos foras? Plaut. Bacch. 5, 1, 29; so in an interrog., id. Mil. 4, 2, 17; id. Ps. 2, 2, 30; id. Poen. 3, 5, 44; Caes. B. C. 2, 34, 4; Quint. 12, 5, 3; 12, 10, 63; Verg. A. 6, 807 al.—Very seldom affirmatively: quod ea illi nubere dubitabat, Sall. C. 15, 2: accusat fratrem, quod dubitet omnia quae ad beatam vitam pertineant ventre metiri, Cic. N. D. 1, 40, 113: dubitat agnoscere matrem, Stat. Achill. 1, 250: si forte dubitaret quod afferretur accipere, Curt. 4, 5: isdem mandatum ut occiderent, si venire dubitaret, id. 10, 8.—Ellipt.: quod dubitas, ne feceris, Plin. Ep. 1, 18, 5.—
(b). Non dubito quin (rare in Cic. and Caes.): nemo dubitabat, quin, etc., Cic. Verr. 2, 2, 13; id. Mil. 23, 63; id. Agr. 2, 26, 69: tum dubitandum non existimavit, quin proficisceretur, Caes. B. G. 2, 2, 5; id. B. C. 3, 71, 1; cf.: nolite dubitare, quin huic uni credatis omnia, Cic. de Imp. Pomp. 23, 68; and in an interrog.: dubitabitis, judices, quin? etc., id. Fl. 17, 40; id. de Imp. Pomp. 16, 49.—
(g). Absol. (rare): te neque umquam dubitasse, neque timuisse, Caes. B. G. 1, 41, 3: sed mora damnosa est, nec res dubitare remittit, Ov. M. 11, 377: quid igitur ego dubito? Plaut. Am. 1, 2, 283; so in an interrog., id. Men. 5, 7, 6; Caes. B. G. 5, 44, 3; Verg. A. 9, 12: magnitudine supplicii dubitantes cogit, Caes. B. G. 7, 4, 9; id. ib. 7, 63, 3; Sall. C. 28, 1 al.: dubitantia lumina, failing, Sil. 10, 154. —Hence,
A. dŭbĭtanter, adv. *
1. Doubtingly: sine ulla affirmatione, dubitanter unum quodque dicemus, Cic. Inv. 2, 3, 10.—
2. Hesitatingly, with hesitancy (very rare): illum verecunde et dubitanter recepisse, Cic. Brut. 22, 87; cf. Asin. Pollio ap. Cic. Fam. 10, 31, 2.—
B. dŭbĭ-tātim, adv. (i. q. dubitanter, 2.), hesitatingly, with hesitation (only in the foll. passages), Sisenn. ap. Non. 98, 33; so Cael. Ann. ib.

Origins

Somewhat uncertain, but likely as a frequentative of dubō (attested only as a gloss by Paulus/Festus), denominative of *dubos (“in doubt”, adj.), from Proto-Indo-European *dwi- (“two-”) + *bʰuH- (“to be”). See dubius for details. For the relation to "two" cf. Ancient Greek δισσός (dissós, “twofold; doubtful”), δοιάζω (doiázō, “to be in two minds”) and German Zweifel (“doubt”).

Descendants
  • Catalandubtar
  • Italiandubitare
  • Occitandobtar
  • Occitandobtanza
  • Frenchdouterfrom Old French doter
  • Englishdoubtfrom Old French doter
  • Englishdoubtancefrom Old French doter
  • Frenchdoutancefrom Old French doter
  • Frenchredouterfrom Old French doter
  • Portugueseduvidarfrom Old Galician-Portuguese dovidar

Quick answers

What does dubitō mean in Latin?
dubitō, a verb, means “to waver (in opinion), be uncertain, doubt, question, be in doubt; to waver (in coming to a decision), hesitate, delay; to reflect upon, ponder, consider, deliberate”.
What are the principal parts of dubitō?
dubitō, dubitāre, dubitāvī, dubitātum (first conjugation).
How do you pronounce dubitō?
In classical Latin, [ˈdʊ.bɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈduː.bi.to].