verbfirst conjugation
addubitō
addubitō (present infinitive addubitāre, perfect active addubitāvī, supine addubitātum)
Classical[adˈdʊ.bɪ.toː]Ecclesiastical[adˈduː.bi.to]
Meaning
- intransitiveto incline to doubt, begin to doubt, feel doubt, be uncertain
- with accusativeto be doubtful of (something), call in question
- with infinitiveto hesitate
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | addubitō | addubitābam | addubitābō | addubitāvī | addubitāveram | addubitāverō addubitārō |
| 2nd sg. | addubitās | addubitābās | addubitābis | addubitāvistī addubitāstī | addubitāverās addubitārās | addubitāveris |
| 3rd sg. | addubitat | addubitābat | addubitābit | addubitāvit | addubitāverat addubitārat | addubitāverit addubitārit |
| 1st pl. | addubitāmus | addubitābāmus | addubitābimus | addubitāvimus | addubitāverāmus | addubitāverimus addubitārimus |
| 2nd pl. | addubitātis | addubitābātis | addubitābitis | addubitāvistis addubitāstis | addubitāverātis addubitārātis | addubitāveritis addubitāritis |
| 3rd pl. | addubitant | addubitābant | addubitābunt | addubitāvērunt addubitāvēre, addubitārunt | addubitāverant addubitārant | addubitāverint addubitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | addubitem | addubitārem | addubitāverim addubitārim | addubitāvissem addubitāssem |
| 2nd sg. | addubitēs | addubitārēs | addubitāverīs | addubitāvissēs addubitāssēs |
| 3rd sg. | addubitet | addubitāret | addubitāverit addubitārit | addubitāvisset addubitāsset |
| 1st pl. | addubitēmus | addubitārēmus | addubitāverīmus addubitārīmus | addubitāvissēmus addubitāssēmus |
| 2nd pl. | addubitētis | addubitārētis | addubitāverītis addubitārītis | addubitāvissētis addubitāssētis |
| 3rd pl. | addubitent | addubitārent | addubitāverint addubitārint | addubitāvissent addubitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | addubitor | addubitābar | addubitābor |
| 2nd sg. | addubitāris addubitāre | addubitābāris addubitābāre | addubitāberis addubitābere |
| 3rd sg. | addubitātur | addubitābātur | addubitābitur |
| 1st pl. | addubitāmur | addubitābāmur | addubitābimur |
| 2nd pl. | addubitāminī | addubitābāminī | addubitābiminī |
| 3rd pl. | addubitantur | addubitābantur | addubitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | addubiter | addubitārer |
| 2nd sg. | addubitēris addubitēre | addubitārēris addubitārēre |
| 3rd sg. | addubitētur | addubitārētur |
| 1st pl. | addubitēmur | addubitārēmur |
| 2nd pl. | addubitēminī | addubitārēminī |
| 3rd pl. | addubitentur | addubitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | addubitā | addubitāre |
| pres. 2nd pl. | addubitāte | addubitāminī |
| fut. 2nd sg. | addubitātō | addubitātor |
| fut. 3rd sg. | addubitātō | addubitātor |
| fut. 2nd pl. | addubitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | addubitantō | addubitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | addubitāre | addubitārī |
| perfect infinitive | addubitāvisse addubitāsse | addubitātum esse |
| future infinitive | addubitātūrum esse | addubitātum īrī |
| present participle | addubitāns | — |
| perfect participle | — | addubitātus addubitāta, addubitātā, addubitātae, addubitātam, addubitātārum, addubitātās, addubitātī, addubitātōrum, addubitātōs |
| future participle | addubitātūrus addubitātūra, addubitātūrā, addubitātūrae, addubitātūram, addubitātūrārum, addubitātūrās, addubitātūre, addubitātūrī, addubitātūrīs, addubitātūrō, addubitātūrōrum, addubitātūrōs, addubitātūrum | addubitandus addubitanda, addubitandā, addubitandae, addubitandam, addubitandārum, addubitandās, addubitande, addubitandīs, addubitandōrum, addubitandōs |
gerundaddubitandī, addubitandō, addubitandumsupineaddubitātum, addubitātū
ad-dŭbĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. , pr., to incline to doubt, to begin to doubt (in Cic. several times, but never in his orations).
I. To be in doubt, to doubt; constr.
(a). With de or in aliqua re:
de quo Panaetium addubitare dicebant, Cic. N. D. 2, 46, 118: de legatis paululum addubitatum est, Liv. 2, 4: in his addubitare turpissimum est, Cic. Off. 3, 4, 18.—(b). With pron., or num, an, etc.:
ut addubitet, quid potius dicat, Cic. Or. 40: addubitavi, num a Volumnio senatore esset, id. Fam. 7, 32: an hoc inhonestum necne sit, addubites, Hor. S. 1, 4, 124; so Liv. 8, 10; cf. Drak. ad Liv. 2, 4, 7: illud addubitat, utrum, etc., Nep. Con. 5, 4 (acc. to Br. ad h. l.: to leave it undecided; cf. with dubitare, Cic. N. D. 1, 1).—(g). With acc., to be doubtful of a thing, to call in question:
si plus adipiscare, re explicata, boni, quam addubitata mali, Cic. Off. 1, 24, 83; so id. Div. 1, 47, 105.—(d). With inf., to hesitate:
aptare lacertos addubitat, Sil. 14, 358.—(ε) Absol.: eos ipsos addubitare coget doctissimorum hominum tanta dissentio, Cic. N. D. 1, 6, 14; Liv. 10, 19, 13; Plin. Ep. 2, 19, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ad-dubitō āvī, ātus, āre,
to entertain a doubt, incline to doubt, hesitate, be uncertain: paulisper addubitavit, an, etc., was in doubt whether, etc., L.: illud addubitat, utrum, etc, leaves in doubt, N.: parumper, an, etc., Cu.: re addubitatā, left undecided.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinaddubitō
Latin dubō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin dubitō Latin addubitō From ad- (“to, towards, at”) + dubitō (“doubt, hesitate”).
In English words that came into English from addubitō
- addubitationaddubitātio