LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

addubitō

addubitō (present infinitive addubitāre, perfect active addubitāvī, supine addubitātum)
Classical[adˈdʊ.bɪ.toː]Ecclesiastical[adˈduː.bi.to]

Meaning

  1. intransitiveto incline to doubt, begin to doubt, feel doubt, be uncertain
  2. with accusativeto be doubtful of (something), call in question
  3. with infinitiveto hesitate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.addubitōaddubitābamaddubitābōaddubitāvīaddubitāveramaddubitāverō
addubitārō
2nd sg.addubitāsaddubitābāsaddubitābisaddubitāvistī
addubitāstī
addubitāverās
addubitārās
addubitāveris
3rd sg.addubitataddubitābataddubitābitaddubitāvitaddubitāverat
addubitārat
addubitāverit
addubitārit
1st pl.addubitāmusaddubitābāmusaddubitābimusaddubitāvimusaddubitāverāmusaddubitāverimus
addubitārimus
2nd pl.addubitātisaddubitābātisaddubitābitisaddubitāvistis
addubitāstis
addubitāverātis
addubitārātis
addubitāveritis
addubitāritis
3rd pl.addubitantaddubitābantaddubitābuntaddubitāvērunt
addubitāvēre, addubitārunt
addubitāverant
addubitārant
addubitāverint
addubitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.addubitemaddubitāremaddubitāverim
addubitārim
addubitāvissem
addubitāssem
2nd sg.addubitēsaddubitārēsaddubitāverīsaddubitāvissēs
addubitāssēs
3rd sg.addubitetaddubitāretaddubitāverit
addubitārit
addubitāvisset
addubitāsset
1st pl.addubitēmusaddubitārēmusaddubitāverīmus
addubitārīmus
addubitāvissēmus
addubitāssēmus
2nd pl.addubitētisaddubitārētisaddubitāverītis
addubitārītis
addubitāvissētis
addubitāssētis
3rd pl.addubitentaddubitārentaddubitāverint
addubitārint
addubitāvissent
addubitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.addubitoraddubitābaraddubitābor
2nd sg.addubitāris
addubitāre
addubitābāris
addubitābāre
addubitāberis
addubitābere
3rd sg.addubitāturaddubitābāturaddubitābitur
1st pl.addubitāmuraddubitābāmuraddubitābimur
2nd pl.addubitāminīaddubitābāminīaddubitābiminī
3rd pl.addubitanturaddubitābanturaddubitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.addubiteraddubitārer
2nd sg.addubitēris
addubitēre
addubitārēris
addubitārēre
3rd sg.addubitēturaddubitārētur
1st pl.addubitēmuraddubitārēmur
2nd pl.addubitēminīaddubitārēminī
3rd pl.addubitenturaddubitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.addubitāaddubitāre
pres. 2nd pl.addubitāteaddubitāminī
fut. 2nd sg.addubitātōaddubitātor
fut. 3rd sg.addubitātōaddubitātor
fut. 2nd pl.addubitātōte—
fut. 3rd pl.addubitantōaddubitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaddubitāreaddubitārī
perfect infinitiveaddubitāvisse
addubitāsse
addubitātum esse
future infinitiveaddubitātūrum esseaddubitātum īrī
present participleaddubitāns—
perfect participle—addubitātus
addubitāta, addubitātā, addubitātae, addubitātam, addubitātārum, addubitātās, addubitātī, addubitātōrum, addubitātōs
future participleaddubitātūrus
addubitātūra, addubitātūrā, addubitātūrae, addubitātūram, addubitātūrārum, addubitātūrās, addubitātūre, addubitātūrī, addubitātūrīs, addubitātūrō, addubitātūrōrum, addubitātūrōs, addubitātūrum
addubitandus
addubitanda, addubitandā, addubitandae, addubitandam, addubitandārum, addubitandās, addubitande, addubitandīs, addubitandōrum, addubitandōs
gerundaddubitandī, addubitandō, addubitandumsupineaddubitātum, addubitātū

ad-dŭbĭto, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. , pr., to incline to doubt, to begin to doubt (in Cic. several times, but never in his orations).
I. To be in doubt, to doubt; constr.
(a). With de or in aliqua re: de quo Panaetium addubitare dicebant, Cic. N. D. 2, 46, 118: de legatis paululum addubitatum est, Liv. 2, 4: in his addubitare turpissimum est, Cic. Off. 3, 4, 18.—
(b). With pron., or num, an, etc.: ut addubitet, quid potius dicat, Cic. Or. 40: addubitavi, num a Volumnio senatore esset, id. Fam. 7, 32: an hoc inhonestum necne sit, addubites, Hor. S. 1, 4, 124; so Liv. 8, 10; cf. Drak. ad Liv. 2, 4, 7: illud addubitat, utrum, etc., Nep. Con. 5, 4 (acc. to Br. ad h. l.: to leave it undecided; cf. with dubitare, Cic. N. D. 1, 1).—
(g). With acc., to be doubtful of a thing, to call in question: si plus adipiscare, re explicata, boni, quam addubitata mali, Cic. Off. 1, 24, 83; so id. Div. 1, 47, 105.—
(d). With inf., to hesitate: aptare lacertos addubitat, Sil. 14, 358.—(ε) Absol.: eos ipsos addubitare coget doctissimorum hominum tanta dissentio, Cic. N. D. 1, 6, 14; Liv. 10, 19, 13; Plin. Ep. 2, 19, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaddubitō

Latin dubō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin dubitō Latin addubitō From ad- (“to, towards, at”) + dubitō (“doubt, hesitate”).

In English words that came into English from addubitō

  • addubitationaddubitātio

Quick answers

What does addubitō mean in Latin?
addubitō, a verb, means “to incline to doubt, begin to doubt, feel doubt, be uncertain; to be doubtful of (something), call in question; to hesitate”.
What are the principal parts of addubitō?
addubitō, addubitāre, addubitāvī, addubitātum (first conjugation).
How do you pronounce addubitō?
In classical Latin, [adˈdʊ.bɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [adˈduː.bi.to].
Where does addubitō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin addubitō.