verbfirst conjugation
indubitō
indubitō (present infinitive indubitāre, perfect active indubitāvī, supine indubitātum)
Classical[ɪnˈdʊ.bɪ.toː]Ecclesiastical[inˈduː.bi.to]
Meaning
- intransitiveto throw doubt upon, express distrust of (+ dative)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | indubitō | indubitābam | indubitābō | indubitāvī | indubitāveram | indubitāverō |
| 2nd sg. | indubitās | indubitābās | indubitābis | indubitāvistī | indubitāverās | indubitāveris |
| 3rd sg. | indubitat | indubitābat | indubitābit | indubitāvit | indubitāverat | indubitāverit |
| 1st pl. | indubitāmus | indubitābāmus | indubitābimus | indubitāvimus | indubitāverāmus | indubitāverimus |
| 2nd pl. | indubitātis | indubitābātis | indubitābitis | indubitāvistis | indubitāverātis | indubitāveritis |
| 3rd pl. | indubitant | indubitābant | indubitābunt | indubitāvērunt indubitāvēre | indubitāverant | indubitāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | indubitem | indubitārem | indubitāverim | indubitāvissem |
| 2nd sg. | indubitēs | indubitārēs | indubitāverīs | indubitāvissēs |
| 3rd sg. | indubitet | indubitāret | indubitāverit | indubitāvisset |
| 1st pl. | indubitēmus | indubitārēmus | indubitāverīmus | indubitāvissēmus |
| 2nd pl. | indubitētis | indubitārētis | indubitāverītis | indubitāvissētis |
| 3rd pl. | indubitent | indubitārent | indubitāverint | indubitāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | indubitor | indubitābar | indubitābor |
| 2nd sg. | indubitāris indubitāre | indubitābāris indubitābāre | indubitāberis indubitābere |
| 3rd sg. | indubitātur | indubitābātur | indubitābitur |
| 1st pl. | indubitāmur | indubitābāmur | indubitābimur |
| 2nd pl. | indubitāminī | indubitābāminī | indubitābiminī |
| 3rd pl. | indubitantur | indubitābantur | indubitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | indubiter | indubitārer |
| 2nd sg. | indubitēris indubitēre | indubitārēris indubitārēre |
| 3rd sg. | indubitētur | indubitārētur |
| 1st pl. | indubitēmur | indubitārēmur |
| 2nd pl. | indubitēminī | indubitārēminī |
| 3rd pl. | indubitentur | indubitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | indubitā | indubitāre |
| pres. 2nd pl. | indubitāte | indubitāminī |
| fut. 2nd sg. | indubitātō | indubitātor |
| fut. 3rd sg. | indubitātō | indubitātor |
| fut. 2nd pl. | indubitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | indubitantō | indubitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | indubitāre | indubitārī |
| perfect infinitive | indubitāvisse | indubitātum esse |
| future infinitive | indubitātūrum esse | indubitātum īrī |
| present participle | indubitāns | — |
| perfect participle | — | indubitātus |
| future participle | indubitātūrus | indubitandus |
gerundindubitandī, indubitandō, indubitandumsupineindubitātum, indubitātū
in-dŭbĭto, āvi, ātum, 1, v. n.,
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-dubitō —, —, āre,
to throw doubt upon, express distrust of: Viribus tuis, V.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinindubitō
Latin dubō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin -itō Latin dubitō Latin indubitō From in- + dubitō (“to doubt”).
In English words that came into English from indubitō
- indubitateindubitatus