LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

cursus

cursus m (genitive cursūs)
Classical[ˈkʊr.sʊs]Ecclesiastical[ˈkur.sus]
№ 351 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. masculinethe act of running; race
  2. masculineCourse, way, passage, journey, voyage, march
    Hic cursus fuitThis was [our] voyage (The first of many incomplete lines in the Aeneid.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.534
  3. figurativelymasculineCourse, progress, direction, development, succession, passage, tendency; career

Latīnē defined in Latin in our graded readers

id quod curritur; etiam via nāvis cursus vocātur.
cursus -ūs m — in Mille Verba, ch. Via et Iter

Declension

declension
formsingularplural
nominativecursuscursūs
genitivecursūscursuum
dativecursuīcursibus
accusativecursumcursūs
ablativecursūcursibus
vocativecursuscursūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

cursum dirigere aliquo
to set one's course for a place.
cursum conficere in caelo
to run its course in the sky.
cursu exanimari (B.G. 2. 23. 1)
to run till one is out of breath.
cursum conficere (Att. 5. 12. 1)
to finish one's voyage.
vitae cursum or curriculum conficere
to finish one's career.
cursum tenere (opp. commutare and deferri)
to hold on one's course.

cursus, ūs, m. id.,
I. a running (on foot, on a horse, chariot, ship, etc.), a course, way, march, passage, voyage, journey, etc. (very freq.).
I. Lit.
1. Of living beings: ingressus, cursus, accubitio, etc., Cic. N. D. 1, 34, 94: ibi cursu, luctando ... sese exercebant, Plaut. Bacch. 3, 3, 24; cf. id. Most. 1, 2, 73, and Hor. A. P. 412: quique pedum cursu valet, etc., Verg. A. 5, 67: cursu superare canem, Hor. Ep. 1, 18, 51: milites cursu exanimati, Caes. B. G. 2, 23: huc magno cursu intenderunt, at full speed, id. ib. 3, 19: magno cursu concitatus, id. B. C. 1, 70: cursu incitatus, id. ib. 1, 79; 3, 46; Auct. B. Alex. 20; cf.: in cursu esse, Cic. Att. 5, 16, 1; cf. II. fin. infra: strictis gladiis cursu in hostem feruntur, advance at a run, Liv. 9, 13, 2: effuso cursu, id. 2, 50, 6: eo cursu proripere, ut, etc., id. 24, 26, 12; 31, 21, 6: eo cursu, Auct. B. Alex 30: eodem cursu contendere, right onward, Caes. B. C. 2, 35; cf. id. B. G. 6, 67: citato cursu. Just. 11, 15, 2: cursus in Graeciam per tuam provinciam, Cic. Att. 10, 4, 10: quis umquam tam brevi tempore tot loca adire, tantos cursus conficere potuit? id. Imp. Pomp. 12, 34: (terrae) tuis non dicam cursibus, sed victoriis lustratae sunt, id. ib. 2, 5: agmen cursūs magis quam itineris modo ducit, Curt. 5, 13, 5; 6, 1, 12; Just. 15, 3, 11; 11, 8, 2: Miltiades cursum direxit, quo tendebat, Nep. Milt. 1, 6; Vell. 2, 19, 4; 1, 4, 1: Ulixi per mare, Hor. C. 1, 6, 7: iterare cursus relictos, id. ib. 1, 34, 4: Naxon, ait Liber, cursus advertite vestros, Ov. M. 3, 636 et saep.; cf. B.: cursum per auras Derigere, Verg. A. 6, 194; so of flying, Ov. M. 2, 838; 4, 787 al.—
b. Cursum tenere (in a march or on shipboard), to hold one's course, to maintain a direct course: equites cursum tenere atque insulam capere non potuerant, Caes. B. G. 4, 26 fin.: Dionysius cum secundissimo vento cursum teneret, Cic. N. D. 3, 34, 83; Caes. B. G. 5, 8; cf. 2. b. —
2. Of inanimate objects: solis cursus lunaeque meatus Expediam, Lucr. 5, 77; cf. id. 5, 772 al.: lunae, id. 5, 629; cf. id. 5, 630: stellarum, Cic. Rep. 6, 17, 17: neque clara suo percurrere fulmina cursu Perpetuo possint, Lucr. 1, 1003: si lacus emissus lapsu et cursu suo ad mare profluxisset, Cic. Div. 1, 44, 100; so of the course or flow of a stream, Ov. M. 1, 282; 9, 18; Plin. 5, 24, 20, § 85: longarum navium, Caes. B. G. 5, 8; cf. Cic. Mur. 15, 33; id. Off. 3, 12, 50 al.: Aquilonis et Austri, Lucr. 5, 688; cf. id. 6, 302: menstrui, Plin. 11, 39, 94, § 230: quadripertiti venarum, id. 16, 39, 76, § 195 et saep.—
b. Cursum tenere, as supra, 1. b.: tanta tempestas subito coorta est, ut nulla earum (navium) cursum tenere posset, Caes. B. G. 4, 28.—
B. Meton.
1. Cursum exspectare, to wait for a fair wind (lit. for a passage), Cic. Att. 5, 8, 1.—
2. (Abstr. pro concr.) Cursus publici, in the time of the emperors, posts or relays divided into stations, for the speedy transmission of information upon state affairs, Cod. Just. 12, 51; Cod. Th. 8, 5; Inscr. Orell. 3181; 3329; cf.. equi publici, Amm. 14, 6, 16: vehicula publica, id. 21, 13, 7: cursus vehicularius, Capitol. Ant. P. 12, 3: vehicularis, Dig. 50, 4, 18, § 4: cursus fiscalis, Spart. Had. 7; v. Suet. Aug. 49.—
II. Trop. (freq. in Cic. and Quint.), a course, progress, direction, way: qui cursus rerum, qui exitus futurus sit, Cic. Fam. 4, 2, 3; cf. Tac. H. 4, 34; id. Agr. 39: implicari aliquo certo genere cursuque vivendi, Cic. Off. 1, 32, 117: vitae brevis cursus, gloriae sempiternus, id. Sest. 21, 47: reliquus vitae cursus, id. Phil. 2, 19, 47: totius vitae cursum videre, id. Off. 1, 4, 11: omnem vitae suae cursum conficere, id. Cael. 17, 39: in omni vitae cursu optimum visum est, ut, etc., Macr. S. 1, 2, 3: temporum, Cic. Fam. 6, 5, 2: tuorum honorum, id. ib. 3, 11, 2; cf. Tac. H. 1, 48: continuus proeliorum, id. Agr. 27 al.: cursus vocis per omnis sonos, Cic. de Or. 3, 61, 227: cursus verborum, id. ib. 1, 35, 161; so of the motion or flow of discourse, etc., id. Part. Or. 15, 52; Quint. 8, prooem. § 27; 9, 4, 70: cursus hic et sonus rotundae volubilisque sententiae, Gell. 11, 13, 4: quem enim cursum industria mea tenere potuisset sine forensibus causis, etc., Cic. Phil. 8, 4, 11; cf. id. Or. 1, 4: nos in eodem cursu fuimus a Sullā dictatore ad eosdem fere consules, id. Brut. 96, 328; so, esse in cursu, to go on, continue, Ov. M. 13, 508; id. F. 6, 362.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱers-
  2. Proto-Indo-European*ḱr̥séti
  3. Proto-Italic*korzō
  4. Latincursus

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -sus Latin cursus From currō + -sus (action noun).

Elsewhere
  • Catalancurs
  • Englishcursus
  • Frenchcursus
  • GermanKurs
  • Italiancurso
  • Italiancursus
  • Portuguesecurso
  • Spanishcurso
  • Emiliancåurs
  • Crimean Tatarkurs
Gallo-Romance
  • Catalancors
  • Catalancós
  • Occitancors
  • Old Frenchcours
  • Old Frenchcors
  • Old Frenchcurs
Ibero-Romance
  • Portuguesecorso
  • Portuguesecosso
  • Spanishcoso
  • Asturiancursu
  • Galiciancoso
Italo-Dalmatian
  • Italiancorso
  • GermanKorsofrom Italian corso
  • Corsicancorsu
  • Corsicancursu
  • Siciliancursu
  • Venetancórso
Insular Romance
  • Sardiniancursu
Balkano-Romance
  • Romaniancurs
Rhaeto-Romance
  • Friuliancors

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does cursus mean in Latin?
cursus, a noun, means “the act of running; race; Course, way, passage, journey, voyage, march”.
What is the genitive of cursus?
The genitive singular is cursūs. cursus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce cursus?
In classical Latin, [ˈkʊr.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkur.sus].
Where does cursus come from?
Proto-Indo-European *ḱers- → Proto-Indo-European *ḱr̥séti → Proto-Italic *korzō → Latin cursus.