LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, impersonal in the passive

cursō

cursō (present infinitive cursāre, perfect active cursāvī, supine cursātum)
Classical[ˈkʊr.soː]Ecclesiastical[ˈkur.so]

Meaning

  1. impersonalto run around; to run here and there

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cursōcursābamcursābōcursāvīcursāveramcursāverō
2nd sg.cursāscursābāscursābiscursāvistīcursāverāscursāveris
3rd sg.cursatcursābatcursābitcursāvitcursāveratcursāverit
1st pl.cursāmuscursābāmuscursābimuscursāvimuscursāverāmuscursāverimus
2nd pl.cursātiscursābātiscursābitiscursāvistiscursāverātiscursāveritis
3rd pl.cursantcursābantcursābuntcursāvērunt
cursāvēre
cursāverantcursāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cursemcursāremcursāverimcursāvissem
2nd sg.cursēscursārēscursāverīscursāvissēs
3rd sg.cursetcursāretcursāveritcursāvisset
1st pl.cursēmuscursārēmuscursāverīmuscursāvissēmus
2nd pl.cursētiscursārētiscursāverītiscursāvissētis
3rd pl.cursentcursārentcursāverintcursāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.———
2nd sg.———
3rd sg.cursāturcursābāturcursābitur
1st pl.———
2nd pl.———
3rd pl.———
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.——
2nd sg.——
3rd sg.cursēturcursārētur
1st pl.——
2nd pl.——
3rd pl.——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cursā—
pres. 2nd pl.cursāte—
fut. 2nd sg.cursātō—
fut. 3rd sg.cursātōcursātor
fut. 2nd pl.cursātōte—
fut. 3rd pl.cursantō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecursārecursārī
perfect infinitivecursāvissecursātum esse
future infinitivecursātūrum essecursātum īrī
present participlecursāns—
perfect participle—cursātum
future participlecursātūruscursandum
gerundcursandī, cursandō, cursandumsupinecursātum, cursātū

curso, āre,
I. v. freq. n. [curro], to run hither and thither, to and fro (rare but class.): ultro et citro, Cic. Rosc. Am. 22, 60: huc illuc, id. Att. 9, 9, 2; Tac. A. 15, 50; id. H. 5, 20: ad aliquem, Ter. Eun. 2, 2, 56 Bentl. N. cr.: per foros, Cic. Sen. 6, 17: per urbem, Tac. A. 2, 82: in omnes vias, Val. Fl. 4, 108.—Impers.: cursari rursum prorsum, Ter. Hec. 3, 1, 35.—
II. Act. (late Lat.), to run over, traverse: nunc jam compactis cursanda syllaba est formis, Mart. Cap. poët. 3, § 262. (In Tac. Agr. 1 fin., instead of ni cursaturus, the right reading is incusaturus; Halm, Ritter, v. Orell. ad h. l.)

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱers-
  2. Proto-Indo-European*ḱr̥séti
  3. Proto-Italic*korzō
  4. Latincursō

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin cursō From currō (“run”) + -tō.

Quick answers

What does cursō mean in Latin?
cursō, a verb, means “to run around; to run here and there”.
What are the principal parts of cursō?
cursō, cursāre, cursāvī, cursātum (first conjugation, impersonal in the passive).
How do you pronounce cursō?
In classical Latin, [ˈkʊr.soː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkur.so].
Where does cursō come from?
Proto-Indo-European *ḱers- → Proto-Indo-European *ḱr̥séti → Proto-Italic *korzō → Latin cursō.