noun · femininethird declension
contrādictiō
contrādictiō f (genitive contrādictiōnis)
Classical[kɔn.traːˈdɪk.ti.oː]Ecclesiastical[kon.traˈdik.t͡si.o]
contrādictiuncula ; sg. nom.; sg. abl.; sg. voc.
Meaning
- The act of contradicting.
- A reply, answer, objection, counterargument, contradiction; opposition.
Ex contradictione quodlibet.⁽ᵂᴾ⁾ From a contradiction anything [follows]: ¬C→(C→Q).
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | contrādictiō contrādictiuncula | contrādictiōnēs contrādictiunculae |
| genitive | contrādictiōnis contrādictiunculae | contrādictiōnum contrādictiunculārum |
| dative | contrādictiōnī contrādictiunculae | contrādictiōnibus contrādictiunculīs |
| accusative | contrādictiōnem contrādictiunculam | contrādictiōnēs contrādictiunculās |
| ablative | contrādictiōne contrādictiunculā | contrādictiōnibus contrādictiunculīs |
| vocative | contrādictiō contrādictiuncula | contrādictiōnēs contrādictiunculae |
contrādictĭo, ōnis, f. contradico,
I. a reply, answer, objection, counter-argument (post-Aug.;
most freq. in Quint. of judicial replications): ubi contradictioni locus non erit, Quint. 3, 8, 34; so id. 3, 8, 27; 5, 13, 48 sq.; 7, 3, 20; Sen. Prov. 1, 1, 1; id. Q. N. 1, 5, 11: sumere, to anticipate the objection of an antagonist, Quint. 11, 3, 163; Dig. 46, 3, 72, § 1 et saep.—In plur., Quint. 5, 13, 36; 5, 13, 42; Dig. 2, 17, 36; 7, 1, 38; Tac. A. 14, 43 al.Origins
Latin dīcō Latin contrādīcō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin contrādictiō From contrādīcō + -tiō.
Descendants
- Catalancontradicció
- Englishcontradictionfrom Old French contradiction
- Frenchcontradictionfrom Old French contradiction
- Italiancontraddizione
- Italiancontradizione
- Portuguesecontradição
- Romaniancontradicție
- Spanishcontradicción
- Asturiancontradicción
In English words that came into English from contrādictiō
- contradictioncontrādictiō