verbfirst conjugation
coniūrō
coniūrō (present infinitive coniūrāre, perfect active coniūrāvī, supine coniūrātum)
Classical[kɔnˈjuː.roː]Ecclesiastical[konˈjuː.ro]
Meaning
- intransitiveto swear together, band, combine or join together by oath, unite
- intransitiveto form a conspiracy, plot, conspire
certior fiebat omnes Belgas, quam tertiam esse Galliae partem dixeramus, contra populum Romanum coniurare.
He became more certain that all the Belgae, who—as we have said—are the third part of Gaul, formed a confederation against the Romansc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 2.1.1
Latīnē defined in Latin in our graded readers
conspire, swear together
coniūrō -āre — in De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniūrō | coniūrābam | coniūrābō | coniūrāvī | coniūrāveram | coniūrāverō coniūrārō |
| 2nd sg. | coniūrās | coniūrābās | coniūrābis | coniūrāvistī coniūrāstī | coniūrāverās coniūrārās | coniūrāveris |
| 3rd sg. | coniūrat | coniūrābat | coniūrābit | coniūrāvit | coniūrāverat coniūrārat | coniūrāverit coniūrārit |
| 1st pl. | coniūrāmus | coniūrābāmus | coniūrābimus | coniūrāvimus | coniūrāverāmus | coniūrāverimus coniūrārimus |
| 2nd pl. | coniūrātis | coniūrābātis | coniūrābitis | coniūrāvistis coniūrāstis | coniūrāverātis coniūrārātis | coniūrāveritis coniūrāritis |
| 3rd pl. | coniūrant | coniūrābant | coniūrābunt | coniūrāvērunt coniūrāvēre, coniūrārunt | coniūrāverant coniūrārant | coniūrāverint coniūrārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniūrem | coniūrārem | coniūrāverim coniūrārim | coniūrāvissem coniūrāssem |
| 2nd sg. | coniūrēs | coniūrārēs | coniūrāverīs | coniūrāvissēs coniūrāssēs |
| 3rd sg. | coniūret | coniūrāret | coniūrāverit coniūrārit | coniūrāvisset coniūrāsset |
| 1st pl. | coniūrēmus | coniūrārēmus | coniūrāverīmus coniūrārīmus | coniūrāvissēmus coniūrāssēmus |
| 2nd pl. | coniūrētis | coniūrārētis | coniūrāverītis coniūrārītis | coniūrāvissētis coniūrāssētis |
| 3rd pl. | coniūrent | coniūrārent | coniūrāverint coniūrārint | coniūrāvissent coniūrāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | coniūror | coniūrābar | coniūrābor |
| 2nd sg. | coniūrāris coniūrāre | coniūrābāris coniūrābāre | coniūrāberis coniūrābere |
| 3rd sg. | coniūrātur | coniūrābātur | coniūrābitur |
| 1st pl. | coniūrāmur | coniūrābāmur | coniūrābimur |
| 2nd pl. | coniūrāminī | coniūrābāminī | coniūrābiminī |
| 3rd pl. | coniūrantur | coniūrābantur | coniūrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | coniūrer | coniūrārer |
| 2nd sg. | coniūrēris coniūrēre | coniūrārēris coniūrārēre |
| 3rd sg. | coniūrētur | coniūrārētur |
| 1st pl. | coniūrēmur | coniūrārēmur |
| 2nd pl. | coniūrēminī | coniūrārēminī |
| 3rd pl. | coniūrentur | coniūrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | coniūrā | coniūrāre |
| pres. 2nd pl. | coniūrāte | coniūrāminī |
| fut. 2nd sg. | coniūrātō | coniūrātor |
| fut. 3rd sg. | coniūrātō | coniūrātor |
| fut. 2nd pl. | coniūrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | coniūrantō | coniūrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | coniūrāre | coniūrārī |
| perfect infinitive | coniūrāvisse coniūrāsse | coniūrātum esse |
| future infinitive | coniūrātūrum esse | coniūrātum īrī |
| present participle | coniūrāns | — |
| perfect participle | — | coniūrātus coniūrāta, coniūrātā, coniūrātae, coniūrātam, coniūrātārum, coniūrātās, coniūrātī, coniūrātōrum, coniūrātōs |
| future participle | coniūrātūrus coniūrātūra, coniūrātūrā, coniūrātūrae, coniūrātūram, coniūrātūrārum, coniūrātūrās, coniūrātūre, coniūrātūrī, coniūrātūrīs, coniūrātūrō, coniūrātūrōrum, coniūrātūrōs, coniūrātūrum | coniūrandus coniūranda, coniūrandā, coniūrandae, coniūrandam, coniūrandārum, coniūrandās, coniūrande, coniūrandīs, coniūrandōrum, coniūrandōs |
gerundconiūrandī, coniūrandō, coniūrandumsupineconiūrātum, coniūrātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- coniurare (inter se) de c. Gerund. or ut...
- to form a conspiracy.
conjūrō, āvi, ātum (
I. part. conjuratus in act. sense; v. II. infra), 1, v. n. and a., to swear together, or one with another, to band or combine together by an oath.
I. In a good sense (rare but class.):
simul omne tumultu Conjurat trepido Latium, Verg. A. 8, 5 Serv.: ipsi inter sese decuriati equites ... conjurabant sese fugae ergo non abituros, etc., Liv. 22, 38, 4; 26, 25, 11: in Trojam, Mel. 2, 3, 6.—And in a Greek constr.: Graecia conjurata tuas rumpere nuptias, Hor. C. 1, 15, 7 (cf. under II.): inter nos conjuravimus, ego cum illo et ille mecum, etc., Plaut. Merc. 3, 1, 38: equites Romanos conjurasse omnes, ut transitionem facerent, Auct. B. Hisp. 26.—Impers.: si ab omnibus in legem Dei conjuraretur, Lact. 5, 8, 8.— Esp., of the milit. oath, taken at enlistment: senatus consultum, ut omnes juniores Italiae conjurarent, Caes. B. G. 7, 1 Doberenzad loc.: milites sociique navales conjurati, Liv. 45, 2, 1; cf.: agmina conjurata, Ov. M. 5, 150.—Honce, 2. Poet., transf. to inanim. things:
conjuratae sequuntur Mille rates, for conjuratorum, Ov. M. 12, 6.— (b). In gen., to unite, be united:
(studium, ingenium): alterius sic Altera poscit opem res et conjurat amice, Hor. A. P. 411: conjurati venti, Claud. III. Cons. Hon. 98; cf. id. B. Get. 49.—* B. Act., to assent to by an oath: quae jurat, mens est: nil conjuravimus illa, Ps.-Ov. H. 21, 135 (v the pass. in connection).—
II. In a bad sense, to form a conspiracy or plot, to conspire (very freq.): tu verbis conceptis conjuravisti sciens sciente animo tuo, P. Afric. ap. Gell. 6 ($3), 11, 9:
inter se, Sall. J. 66, 2: cum aliquo in omne flagitium et facinus, Liv. 39, 16, 5; cf.: in facinora, id. 39, 16, 3: in Philippi caedem, Curt. 7, 1, 6: cum totā Italiā pro partibus suis (sc. Antonii), Suet. Aug. 17: in mortem patris, * Quint. 4, 2, 72: contra rem publicam, Cic. Sull. 25, 70: contra populum Romanum, Caes. B. G. 2, 3: de interficiendo Cn. Pompeio, Cic. Mil. 24, 65: haec (tecta) incendere, Liv. 27, 3, 4: ut urbem incenderent, id. 4, 45, 1: ut quaestio de iis habeatur, qui coierint conjurarintve, quo stuprum flagitiumve inferretur, id. 39, 14, 8.—Absol.: ut cupiam conjurare, si quisquam recipiat, Cic. Fam. 5, 6, 2.—In a Gr. constr. with inf.: patriam incendere, Sall. C. 52, 24 Kritz; cf.: caelum rescindere, Verg. G. 1, 280.—Hence, subst.: conjū-rāti, ōrum, m., conspirators, Cic. Cat. 4, 10, 20; Sall. C. 52, 17; Suet. Caes. 17; 80; 82; id. Tib. 9; id. Claud. 11.—2. Poet., transf., of inanim, things:
conjurata arma, Ov. M. 15, 763 (cf. supra, I. 2.): Ister, Verg. G. 2, 497.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-iūrō āvī, ātus, āre,
to swear together, swear in a body (of a levy en masse): ut iuniores Italiae coniurarent, Cs.—To swear together, combine under oath: omne Coniurat Latium, V.: inter se nihil acturos, etc., Cs. — Poet.: res (sc. cum alterā), combine, H.—Esp., to form a conspiracy, plot, conspire: non defenderem, si coniurasset: inter se, S.: cum aliquo in omne flagitium, L.: contra populum R., Cs.: adversus rem p., L.: de interficiendo Pompeio: ut in te grassaremur, L.: quo stuprum inferretur, L.: patriam incendere, S.
Origins
From con- (“with, together”) + iūrō (“swear or take an oath”), from iūs (“law, right, duty”).
Descendants
- Catalanconjurar
- Englishconjure
- Frenchconjurer
- Italiancongiurare
- Portugueseconjurar
- Romanianconjura
- Spanishconjurar
- Galicianconxurar