LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

coniūrō

coniūrō (present infinitive coniūrāre, perfect active coniūrāvī, supine coniūrātum)
Classical[kɔnˈjuː.roː]Ecclesiastical[konˈjuː.ro]

Meaning

  1. intransitiveto swear together, band, combine or join together by oath, unite
  2. intransitiveto form a conspiracy, plot, conspire
    certior fiebat omnes Belgas, quam tertiam esse Galliae partem dixeramus, contra populum Romanum coniurare.He became more certain that all the Belgae, who—as we have said—are the third part of Gaul, formed a confederation against the Romansc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 2.1.1

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ūnā iūrō contrā aliquem
conspire, swear together
coniūrō -āre — in De Bello Gallico II, ch. 1

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.coniūrōconiūrābamconiūrābōconiūrāvīconiūrāveramconiūrāverō
coniūrārō
2nd sg.coniūrāsconiūrābāsconiūrābisconiūrāvistī
coniūrāstī
coniūrāverās
coniūrārās
coniūrāveris
3rd sg.coniūratconiūrābatconiūrābitconiūrāvitconiūrāverat
coniūrārat
coniūrāverit
coniūrārit
1st pl.coniūrāmusconiūrābāmusconiūrābimusconiūrāvimusconiūrāverāmusconiūrāverimus
coniūrārimus
2nd pl.coniūrātisconiūrābātisconiūrābitisconiūrāvistis
coniūrāstis
coniūrāverātis
coniūrārātis
coniūrāveritis
coniūrāritis
3rd pl.coniūrantconiūrābantconiūrābuntconiūrāvērunt
coniūrāvēre, coniūrārunt
coniūrāverant
coniūrārant
coniūrāverint
coniūrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.coniūremconiūrāremconiūrāverim
coniūrārim
coniūrāvissem
coniūrāssem
2nd sg.coniūrēsconiūrārēsconiūrāverīsconiūrāvissēs
coniūrāssēs
3rd sg.coniūretconiūrāretconiūrāverit
coniūrārit
coniūrāvisset
coniūrāsset
1st pl.coniūrēmusconiūrārēmusconiūrāverīmus
coniūrārīmus
coniūrāvissēmus
coniūrāssēmus
2nd pl.coniūrētisconiūrārētisconiūrāverītis
coniūrārītis
coniūrāvissētis
coniūrāssētis
3rd pl.coniūrentconiūrārentconiūrāverint
coniūrārint
coniūrāvissent
coniūrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.coniūrorconiūrābarconiūrābor
2nd sg.coniūrāris
coniūrāre
coniūrābāris
coniūrābāre
coniūrāberis
coniūrābere
3rd sg.coniūrāturconiūrābāturconiūrābitur
1st pl.coniūrāmurconiūrābāmurconiūrābimur
2nd pl.coniūrāminīconiūrābāminīconiūrābiminī
3rd pl.coniūranturconiūrābanturconiūrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.coniūrerconiūrārer
2nd sg.coniūrēris
coniūrēre
coniūrārēris
coniūrārēre
3rd sg.coniūrēturconiūrārētur
1st pl.coniūrēmurconiūrārēmur
2nd pl.coniūrēminīconiūrārēminī
3rd pl.coniūrenturconiūrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.coniūrāconiūrāre
pres. 2nd pl.coniūrāteconiūrāminī
fut. 2nd sg.coniūrātōconiūrātor
fut. 3rd sg.coniūrātōconiūrātor
fut. 2nd pl.coniūrātōte—
fut. 3rd pl.coniūrantōconiūrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconiūrāreconiūrārī
perfect infinitiveconiūrāvisse
coniūrāsse
coniūrātum esse
future infinitiveconiūrātūrum esseconiūrātum īrī
present participleconiūrāns—
perfect participle—coniūrātus
coniūrāta, coniūrātā, coniūrātae, coniūrātam, coniūrātārum, coniūrātās, coniūrātī, coniūrātōrum, coniūrātōs
future participleconiūrātūrus
coniūrātūra, coniūrātūrā, coniūrātūrae, coniūrātūram, coniūrātūrārum, coniūrātūrās, coniūrātūre, coniūrātūrī, coniūrātūrīs, coniūrātūrō, coniūrātūrōrum, coniūrātūrōs, coniūrātūrum
coniūrandus
coniūranda, coniūrandā, coniūrandae, coniūrandam, coniūrandārum, coniūrandās, coniūrande, coniūrandīs, coniūrandōrum, coniūrandōs
gerundconiūrandī, coniūrandō, coniūrandumsupineconiūrātum, coniūrātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

coniurare (inter se) de c. Gerund. or ut...
to form a conspiracy.

conjūrō, āvi, ātum (
I. part. conjuratus in act. sense; v. II. infra), 1, v. n. and a., to swear together, or one with another, to band or combine together by an oath.
I. In a good sense (rare but class.): simul omne tumultu Conjurat trepido Latium, Verg. A. 8, 5 Serv.: ipsi inter sese decuriati equites ... conjurabant sese fugae ergo non abituros, etc., Liv. 22, 38, 4; 26, 25, 11: in Trojam, Mel. 2, 3, 6.—And in a Greek constr.: Graecia conjurata tuas rumpere nuptias, Hor. C. 1, 15, 7 (cf. under II.): inter nos conjuravimus, ego cum illo et ille mecum, etc., Plaut. Merc. 3, 1, 38: equites Romanos conjurasse omnes, ut transitionem facerent, Auct. B. Hisp. 26.—Impers.: si ab omnibus in legem Dei conjuraretur, Lact. 5, 8, 8.— Esp., of the milit. oath, taken at enlistment: senatus consultum, ut omnes juniores Italiae conjurarent, Caes. B. G. 7, 1 Doberenzad loc.: milites sociique navales conjurati, Liv. 45, 2, 1; cf.: agmina conjurata, Ov. M. 5, 150.—Honce,
2. Poet., transf. to inanim. things: conjuratae sequuntur Mille rates, for conjuratorum, Ov. M. 12, 6.—
(b). In gen., to unite, be united: (studium, ingenium): alterius sic Altera poscit opem res et conjurat amice, Hor. A. P. 411: conjurati venti, Claud. III. Cons. Hon. 98; cf. id. B. Get. 49.—*
B. Act., to assent to by an oath: quae jurat, mens est: nil conjuravimus illa, Ps.-Ov. H. 21, 135 (v the pass. in connection).—
II. In a bad sense, to form a conspiracy or plot, to conspire (very freq.): tu verbis conceptis conjuravisti sciens sciente animo tuo, P. Afric. ap. Gell. 6 ($3), 11, 9: inter se, Sall. J. 66, 2: cum aliquo in omne flagitium et facinus, Liv. 39, 16, 5; cf.: in facinora, id. 39, 16, 3: in Philippi caedem, Curt. 7, 1, 6: cum totā Italiā pro partibus suis (sc. Antonii), Suet. Aug. 17: in mortem patris, * Quint. 4, 2, 72: contra rem publicam, Cic. Sull. 25, 70: contra populum Romanum, Caes. B. G. 2, 3: de interficiendo Cn. Pompeio, Cic. Mil. 24, 65: haec (tecta) incendere, Liv. 27, 3, 4: ut urbem incenderent, id. 4, 45, 1: ut quaestio de iis habeatur, qui coierint conjurarintve, quo stuprum flagitiumve inferretur, id. 39, 14, 8.—Absol.: ut cupiam conjurare, si quisquam recipiat, Cic. Fam. 5, 6, 2.—In a Gr. constr. with inf.: patriam incendere, Sall. C. 52, 24 Kritz; cf.: caelum rescindere, Verg. G. 1, 280.—Hence, subst.: conjū-rāti, ōrum, m., conspirators, Cic. Cat. 4, 10, 20; Sall. C. 52, 17; Suet. Caes. 17; 80; 82; id. Tib. 9; id. Claud. 11.—
2. Poet., transf., of inanim, things: conjurata arma, Ov. M. 15, 763 (cf. supra, I. 2.): Ister, Verg. G. 2, 497.

Origins

From con- (“with, together”) + iūrō (“swear or take an oath”), from iūs (“law, right, duty”).

Descendants
  • Catalanconjurar
  • Englishconjure
  • Frenchconjurer
  • Italiancongiurare
  • Portugueseconjurar
  • Romanianconjura
  • Spanishconjurar
  • Galicianconxurar

Quick answers

What does coniūrō mean in Latin?
coniūrō, a verb, means “to swear together, band, combine or join together by oath, unite; to form a conspiracy, plot, conspire”.
What are the principal parts of coniūrō?
coniūrō, coniūrāre, coniūrāvī, coniūrātum (first conjugation).
How do you pronounce coniūrō?
In classical Latin, [kɔnˈjuː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈjuː.ro].