LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

iūrō

iūrō (present infinitive iūrāre, perfect active iūrāvī, supine iūrātum)
Classical[ˈjuː.roː]Ecclesiastical[ˈjuː.ro]
№ 896 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to confirm formally, to pronounce enforceably, to swear, to vow, to take an oath
    Nōn ego cum Danaīs Troiānam exscindere gentem Aulide iūrāvī, classemve ad Pergama mīsī, [...].“I never swore the Grecian oath at Aulis to destroy the Trojan race, nor did I send warships against Pergamum, ….”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.425–426

Latīnē defined in Latin in our graded readers

per deōs prōmittō mē vēra dīcere.
iūrō -āre — in Mille Verba, Urbs et Aedificia

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.iūrōiūrābamiūrābōiūrāvīiūrāveramiūrāverō
iūrārō
2nd sg.iūrāsiūrābāsiūrābisiūrāvistī
iūrāstī
iūrāverās
iūrārās
iūrāveris
3rd sg.iūratiūrābatiūrābitiūrāvitiūrāverat
iūrārat
iūrāverit
iūrārit
1st pl.iūrāmusiūrābāmusiūrābimusiūrāvimusiūrāverāmusiūrāverimus
iūrārimus
2nd pl.iūrātisiūrābātisiūrābitisiūrāvistis
iūrāstis
iūrāverātis
iūrārātis
iūrāveritis
iūrāritis
3rd pl.iūrantiūrābantiūrābuntiūrāvērunt
iūrāvēre, iūrārunt
iūrāverant
iūrārant
iūrāverint
iūrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.iūremiūrāremiūrāverim
iūrārim
iūrāvissem
iūrāssem
2nd sg.iūrēsiūrārēsiūrāverīsiūrāvissēs
iūrāssēs
3rd sg.iūretiūrāretiūrāverit
iūrārit
iūrāvisset
iūrāsset
1st pl.iūrēmusiūrārēmusiūrāverīmus
iūrārīmus
iūrāvissēmus
iūrāssēmus
2nd pl.iūrētisiūrārētisiūrāverītis
iūrārītis
iūrāvissētis
iūrāssētis
3rd pl.iūrentiūrārentiūrāverint
iūrārint
iūrāvissent
iūrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.iūroriūrābariūrābor
2nd sg.iūrāris
iūrāre
iūrābāris
iūrābāre
iūrāberis
iūrābere
3rd sg.iūrāturiūrābāturiūrābitur
1st pl.iūrāmuriūrābāmuriūrābimur
2nd pl.iūrāminīiūrābāminīiūrābiminī
3rd pl.iūranturiūrābanturiūrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.iūreriūrārer
2nd sg.iūrēris
iūrēre
iūrārēris
iūrārēre
3rd sg.iūrēturiūrārētur
1st pl.iūrēmuriūrārēmur
2nd pl.iūrēminīiūrārēminī
3rd pl.iūrenturiūrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.iūrāiūrāre
pres. 2nd pl.iūrāteiūrāminī
fut. 2nd sg.iūrātōiūrātor
fut. 3rd sg.iūrātōiūrātor
fut. 2nd pl.iūrātōte—
fut. 3rd pl.iūrantōiūrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveiūrāreiūrārī
perfect infinitiveiūrāvisse
iūrāsse
iūrātum esse
future infinitiveiūrātūrum esseiūrātum īrī
present participleiūrāns
iūrante, iūrantem, iūrantēs, iūrantī, iūrantia, iūrantibus, iūrantis, iūrantīs, iūrantium
—
perfect participle—iūrātus
iūrāta, iūrātā, iūrātae, iūrātam, iūrātārum, iūrātās, iūrātī, iūrātōrum, iūrātōs
future participleiūrātūrus
iūrātūra, iūrātūrā, jūrātūra, jūrātūrā, iūrātūrae, jūrātūrae, iūrātūram, jūrātūram, iūrātūrārum, jūrātūrārum, iūrātūrās, jūrātūrās, iūrātūre, jūrātūre, iūrātūrī, jūrātūrī, iūrātūrīs, jūrātūrīs, iūrātūrō, jūrātūrō, iūrātūrōrum, jūrātūrōrum, iūrātūrōs, jūrātūrōs, iūrātūrum, jūrātūrum
iūrandus
iūranda, iūrandā, iūrandae, iūrandam, iūrandārum, iūrandās, iūrande, iūrandīs, iūrandōrum, iūrandōs
gerundiūrandī, iūrandō, iūrandumsupineiūrātum, iūrātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ex animi mei sententia iuro
I swear on my conscience.
in legem iurare (Sest. 16. 37)
to swear obedience to a law.

jūro, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. , and jūror, ātus, 1, v. dep. 2. jus, to swear, to take an oath.
I. In gen., absol.: cui si aram tenens juraret, crederet nemo, Cic. Fl. 36, 90: cum ille mihi nihil, nisi ut jurarem, permitteret, id. Fam. 5, 2, 7: cum enim faciles sint nonnulli hominum ad jurandum, Dig. 28, 7, 8: posteaquam juratum est, denegatur actio, ib. 12, 2, 9: ex animi tui sententia jurāris, Cic. Off. 3, 29, 108.— With inf., Sil. 2, 3, 51; Claud. B. Get. 81; Dig. 12, 2, 13, § 5.—With nom. and inf., poet., Prop. 3, 4, 40.—With acc. and inf.: jurat, se eum non deserturum, Caes. B. C. 3, 13: se non reversurum, id. ib. 3, 87: jurarem ... me et ardere studio veri reperiendi, Cic. Ac. 2, 20, 65: nisi victores se redituros jurant, Liv. 2, 45: Boeotum in crasso jurares aëre natum, Hor. Ep. 2, 1, 244: falsum, to swear falsely, Cic. Off. 3, 29, 108: vere, to swear truly, id. Fam. 5, 2, 7: jurarem per Jovem, by Jupiter, id. Ac. 2, 20, 65: per supremi regis regnum, Plaut. Am. 2, 2, 211; Verg. A. 9, 300: per solis radios, Juv. 13, 78; 6, 16.—Also with simple acc. of the being or object sworn by (mostly poet.): Terram, Mare, Sidera, Verg. A. 12, 197; 6, 324: quomodo tibi placebit Jovem lapidem jurare, cum scias? Cic. Fam. 7, 12, 2: quaevis tibi numina, Ov. H. 16, 319: Samothracum aras, Juv. 3, 144.—Hence also pass.: dis juranda palus, the Styx, by which the gods swear, Ov. M. 2, 46; cf.: Stygias juravimus undas, id. ib. 2, 101: Junonis numina, Tib. 4, 13, 15: caput, Sil. 8, 106.— Rarely with acc. of the fact sworn to: morbum, i. e. to swear to the fact of sickness, Cic. Att. 1, 1, 1; cf.: jurata pacta, Sil. 2, 274: ex mei animi sententia, with sincerity, without reservation, Liv. 22, 53, 10; so, ex nostri animi sententia, Quint. 8, 5, 1; cf. Liv. 43, 15, 8; Gell. 4, 20, 3: alicui aliquid, to vow or promise to one, Stat. Th. 4, 396: sacramenta deis, Sil. 10, 448: alicui jurare, to swear allegiance to, Plin. Pan. 68, 4: in verba, to swear with certain words, i. e. to take a prescribed form of oath: Petreius in haec verba jurat, Caes. B. C. 1, 76: cur in certa verba jurent, Cic. Inv. 2, 45, 132: milites in verba P. Scipionis jurarunt, Liv. 28, 29; 7, 5; 6, 22: in haec verba jures postulo, in this form of words, id. 22, 53, 12: in verba magistri, to echo his sentiments, Hor. Ep. 1, 1, 14: in verba ejus, Suet. Galb. 16: in verba Vitellii, id. Oth. 8: idem deinceps omnis exercitus in se quisque jurat, i. e. each soldier took the oath separately; whereas the usual practice was that one man uttered the entire oath, and the others only added, idem in me, Liv. 2, 45, 14: in litem, to make oath respecting the matter in dispute, to appraise under oath, Cic. Rosc. Com. 1, 4; Dig. 4, 3, 18; 8, 5, 7 al.: in nomen alicujus, to swear allegiance to one, Suet. Claud. 10: in legem, to swear to observe a law, Cic. Sest. 16, 37: verissimum pulcherrimumque jusjurandum, to take an oath, id. Fam. 5, 2, 7: sacramenta, Sil. 10, 447; cf.: sceleri jurato nefando sacramenta, Luc. 4, 228.—With de and abl.: de sua persona, in one's own behalf, Dig. 44, 5, 1, § 3: de calumnia, to clear one's self of calumny under oath, ib. 12, 2, 16; 2, 8, 8, § 5.— Pass. impers.: scis, tibi ubique jurari, Plin. Pan. 68: ne in acta sua juraretur, Suet Tib. 26.—
(b). Dep. form, Plaut. Pers. 3, 2, 2; cf. id. Rud. 5, 3, 16: judici demonstrandum est, quid juratus sit, quid sequi debeat, Cic. Inv. 2, 43, 126: ex lege, in quam jurati sitis, id. ib. 2, 45, 121: juratus se eum sua manu interempturum, Liv. 32, 22, 7.—
II. In partic., to conspire (cf. conjuro); with inf.: jurarunt inter se barbaros necare, Cato ap. Plin. 29, 1, 7, § 14: in me jurarunt somnus, ventusque, fidesque, Ov. H. 10, 117: in facinus, id. M. 1, 242.—Hence, jūrātus, a, um, P. a.
A. Pass.
1. Called upon or taken to witness in an oath: numina, Ov. H. 2, 25.—
2. Under an oath, bound by an oath: Regulus juratus missus est ad senatum, ut, etc., Cic. Off. 3, 26, 99: quamvis jurato metuam tibi credere testi, Juv. 5, 5.—
B. Act., having sworn, that has sworn: nam injurato scio plus credet mihi quam jurato tibi, Plaut. Am. 1, 1, 281; id. As. 1, 1, 8: haec, quae juratus in maxima contione dixi, Cic. Sull. 11: in eadem arma, Ov. M. 13, 50.—Sup.: juratissimi auctores, the most trustworthy, Plin. H. N. praef. § 22. —Adv.: jūrātō, with an oath, under oath (post-class.): promittere, Dig. 2, 8, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ey-
  2. Proto-Indo-European*h₂óyu
  3. Proto-Indo-European*h₂yew-
  4. Proto-Indo-European*h₂yéwos
  5. Proto-Italic*jowos
  6. Archaic Latin *iowos,*iowez-
  7. Latiniūrō

Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Archaic Latin -ō Archaic Latin iovesō Latin iūrō By surface analysis, iūs + -ō. From Archaic Latin iovesō, from *iowez- (the oblique stem of *iowos, whence iūs) + -ō. Ultimately from from Proto-Indo-European *h₂yew-.

Descendants
  • Catalanjurar
  • Italiangiurare
  • Occitanjurar
  • Portuguesejurarfrom Old Galician-Portuguese jurar
  • Englishjuryfrom Old French jurer
  • Frenchjurerfrom Old French jurer
  • Spanishjurarfrom Old Spanish jurar
  • Romanianjura
  • Romanianjurare
  • Sardiniangiurài

Quick answers

What does iūrō mean in Latin?
iūrō, a verb, means “to confirm formally, to pronounce enforceably, to swear, to vow, to take an oath”.
What are the principal parts of iūrō?
iūrō, iūrāre, iūrāvī, iūrātum (first conjugation).
How do you pronounce iūrō?
In classical Latin, [ˈjuː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈjuː.ro].
Where does iūrō come from?
Proto-Indo-European *h₂ey- → Proto-Indo-European *h₂óyu → Proto-Indo-European *h₂yew- → Proto-Indo-European *h₂yéwos → Proto-Italic *jowos → Archaic Latin *iowos, *iowez- → Latin iūrō.