LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

coniūrātiō

coniūrātiō f (genitive coniūrātiōnis)
Classical[kɔn.juːˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[kon.juˈrat.t͡si.o]

Meaning

  1. a swearing together
  2. a conspiracy, plot; confederacy, band of conspirators
    constrictam iam horum omnium scientia teneri coniurationem tuam non vides?Don't you see that your conspiracy is already bound by the their knowledge of all?63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1
    Is, M. Messālā et M. Pupio Pīsōne cōnsulibus, rēgnī cupiditāte inductus coniūrātiōnem nōbilitātis fēcit […]He, with Marcus Messala and Marcus Piso being consuls, incited by a lust of power, formed a conspiracy amongst the nobility […]c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.2

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cōnsilium sēcrētum contrā lēgēs
conspiracy
coniūrātiō -ōnis (f) — in De Bello Gallico I, ch. 2

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconiūrātiōconiūrātiōnēs
genitiveconiūrātiōnisconiūrātiōnum
dativeconiūrātiōnīconiūrātiōnibus
accusativeconiūrātiōnemconiūrātiōnēs
ablativeconiūrātiōneconiūrātiōnibus
vocativeconiūrātiōconiūrātiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

coniurationem facere (Catil. 2. 4. 6)
to form a conspiracy.

conjūrātĭo, ōnis, f. conjuro,
I. a swearing together.
I. Prop.
A. In gen.: conjuratio fit in tumultu, i. e. Italico bello et Gallico quando vicinum urbis periculum singulos jurare non patitur, Serv. ad Verg. A. 7, 615; cf. id. ib. 2, 157; 8, 1 and 5.—Hence, transf., a union or alliance: quae haec est conjuratio! utin omnes mulieres eadem aeque studeant nolintque omnia, Ter. Hec. 2, 1, 1: urbana, Plin. Pan. 70 fin.—
2. A levy en masse, an enlistment of the whole people (late Lat.), Serv. ad Verg. A. 7, 614; 8, 5.—
B. In a bad sense, a conspiracy, plot (in good prose; most freq. in the histt.), Cic. Cat. 2, 4, 6; Caes. B. G. 1, 2; Sall. C. 17, 1 et saep.: si omnia facienda sunt, quae amici velint: non amicitiae tales, sed conjurationes putandae sunt, Cic. Off. 3, 10, 44: convicti adversum se conjurationis, Eutr. 7, 21: conjuratio nefanda in omne facinus ac libidinem, Liv. 39, 38, 3.—
II. Meton. (abstr. pro concr.), the confederacy, the band of conspirators themselves: perditorum hominum, Cic. Cat. 1, 6, 13.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconiūrātiō

Proto-Indo-European *h₂ey- Proto-Indo-European *-u Proto-Indo-European *h₂óyu Proto-Indo-European *h₂yew- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *h₂yéwos Proto-Italic *jowos Archaic Latin *iowos, *iowez- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Archaic Latin -ō Archaic Latin iovesō Latin iūrō Latin coniūrō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin coniūrātiō From coniūrō + -tiō.

Descendants
  • Frenchconjurationfrom Old French conjuracion
  • Englishconjurationfrom Old French conjuracion
  • Italiancongiurazione
  • Portugueseconjuração
  • Romanianconjurație
  • Spanishconjuración
  • Middle Frenchconjuraisonfrom Old French conjuraison
  • Middle Frenchconjurisonfrom Old French conjuraison
  • Middle Frenchconjuroisonfrom Old French conjuraison
  • Middle Englishconjurisounfrom Old French conjuraison

In English words that came into English from coniūrātiō

  • conjurationconiūrātiō

Quick answers

What does coniūrātiō mean in Latin?
coniūrātiō, a noun, means “a swearing together; a conspiracy, plot; confederacy, band of conspirators”.
What is the genitive of coniūrātiō?
The genitive singular is coniūrātiōnis. coniūrātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce coniūrātiō?
In classical Latin, [kɔn.juːˈraː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.juˈrat.t͡si.o].
Where does coniūrātiō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coniūrātiō.