noun · masculinesecond declension
coniūrātus
coniūrātus m (genitive coniūrātī)
Classical[kɔn.juːˈraː.tʊs]Ecclesiastical[kon.juˈraː.tus]
Meaning
- in pluralconspirator, plotter
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | coniūrātus | coniūrātī |
| genitive | coniūrātī | coniūrātōrum |
| dative | coniūrātō | coniūrātīs |
| accusative | coniūrātum | coniūrātōs |
| ablative | coniūrātō | coniūrātīs |
| vocative | coniūrāte | coniūrātī |
conjūrātus, a, um, Part., and con-jūrāti, ōrum,
I. subst., v. conjuro.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coniūrātus adj.
P. of coniuro, bound together by an oath, associate, allied, conspiring: homines: Agmina, O.: rates, of allies, O.: in proditionem, L.—Poet., with inf: Graecia coniurata rumpere nuptias, H.: caelum rescindere, V.—Plur m. as subst, conspirators: manus coniuratorum: de coniuratis decernere, S.: quos coniuratos haberet dimittere. i. e. his new levies, L.
Origins
Perfect passive participle of coniūrō.
Descendants
- Italiancongiurato