LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

concursō

concursō (present infinitive concursāre, perfect active concursāvī, supine concursātum)
Classical[kɔŋˈkʊr.soː]Ecclesiastical[koŋˈkur.so]

Meaning

  1. to clash (rush together)
  2. to rove

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concursōconcursābamconcursābōconcursāvīconcursāveramconcursāverō
concursārō
2nd sg.concursāsconcursābāsconcursābisconcursāvistī
concursāstī
concursāverās
concursārās
concursāveris
3rd sg.concursatconcursābatconcursābitconcursāvitconcursāverat
concursārat
concursāverit
concursārit
1st pl.concursāmusconcursābāmusconcursābimusconcursāvimusconcursāverāmusconcursāverimus
concursārimus
2nd pl.concursātisconcursābātisconcursābitisconcursāvistis
concursāstis
concursāverātis
concursārātis
concursāveritis
concursāritis
3rd pl.concursantconcursābantconcursābuntconcursāvērunt
concursāvēre, concursārunt
concursāverant
concursārant
concursāverint
concursārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concursemconcursāremconcursāverim
concursārim
concursāvissem
concursāssem
2nd sg.concursēsconcursārēsconcursāverīsconcursāvissēs
concursāssēs
3rd sg.concursetconcursāretconcursāverit
concursārit
concursāvisset
concursāsset
1st pl.concursēmusconcursārēmusconcursāverīmus
concursārīmus
concursāvissēmus
concursāssēmus
2nd pl.concursētisconcursārētisconcursāverītis
concursārītis
concursāvissētis
concursāssētis
3rd pl.concursentconcursārentconcursāverint
concursārint
concursāvissent
concursāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concursorconcursābarconcursābor
2nd sg.concursāris
concursāre
concursābāris
concursābāre
concursāberis
concursābere
3rd sg.concursāturconcursābāturconcursābitur
1st pl.concursāmurconcursābāmurconcursābimur
2nd pl.concursāminīconcursābāminīconcursābiminī
3rd pl.concursanturconcursābanturconcursābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concurserconcursārer
2nd sg.concursēris
concursēre
concursārēris
concursārēre
3rd sg.concursēturconcursārētur
1st pl.concursēmurconcursārēmur
2nd pl.concursēminīconcursārēminī
3rd pl.concursenturconcursārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concursāconcursāre
pres. 2nd pl.concursāteconcursāminī
fut. 2nd sg.concursātōconcursātor
fut. 3rd sg.concursātōconcursātor
fut. 2nd pl.concursātōte—
fut. 3rd pl.concursantōconcursantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcursāreconcursārī
perfect infinitiveconcursāvisse
concursāsse
concursātum esse
future infinitiveconcursātūrum esseconcursātum īrī
present participleconcursāns—
perfect participle—concursātus
concursāta, concursātā, concursātae, concursātam, concursātārum, concursātās, concursātī, concursātōrum, concursātōs
future participleconcursātūrus
concursātūra, concursātūrā, concursātūrae, concursātūram, concursātūrārum, concursātūrās, concursātūre, concursātūrī, concursātūrīs, concursātūrō, concursātūrōrum, concursātūrōs, concursātūrum
concursandus
concursanda, concursandā, concursandae, concursandam, concursandārum, concursandās, concursande, concursandīs, concursandōrum, concursandōs
gerundconcursandī, concursandō, concursandumsupineconcursātum, concursātū

con-curso, āre,
I. v. freq. n. and a.
I. To come violently together, to rush together, clash: concursare, coire et dissultare vicissim (semina), Lucr. 3, 396.—Far more freq. and class.,
II. To go to and fro, run about, rush hither and thither, travel about (cf. commeo).
A. Neutr.: nunc hinc, nunc illinc, Lucr. 2, 215: Titurius trepidare, concursare, etc., Caes. B. G. 5, 33: concursabant barbatuli juvenes, Cic. Att. 1, 14, 5: dies noctesque, id. Rosc. Am. 29, 81; Liv. 4, 6, 9; 5, 8, 8: circum tabernas, Cic. Cat. 4, 8, 17: per viam, Liv. 9, 24, 12: cum concursant ceteri praetores, to travel about (corresp. with tempus in itineribus consumere), Cic. Verr. 2, 5, 12, § 29; and impers. pass.: in his administrandis rebus quam maxime concursari jubet, Caes. B. G. 5, 50. —
2. In milit. lang., to skirmish: in proelio, Liv. 28, 2, 7; cf. concursatio, III. 2., and concursator.—
B. Act.: concursare aliquid, to rove or ramble somewhere, to visit a place, to frequent (only in Cic.; sometimes interchanged with circumcurso; v. h. v.): cum jam hoc novo more omnes fere domos omnium concursent, to go from house to house, Cic. Mur. 21, 44: concursare et obire provinciam (praetores), Cic. Verr. 2, 5, 31, § 80; cf. the preced.: concursare omnium mortalium non modo lectos, verum etiam grabatos, id. Div. 2, 63, 129; cf.: concursare lecticula mecum, id. Fam. 7, 1, 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcursō

Proto-Indo-European *ḱers- Proto-Indo-European *-éti Proto-Indo-European *ḱr̥séti Proto-Italic *korzō Latin currō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin cursō Latin concursō From con- + cursō.

Quick answers

What does concursō mean in Latin?
concursō, a verb, means “to clash (rush together); to rove”.
What are the principal parts of concursō?
concursō, concursāre, concursāvī, concursātum (first conjugation).
How do you pronounce concursō?
In classical Latin, [kɔŋˈkʊr.soː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkur.so].
Where does concursō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concursō.