noun · femininethird declension
concursātiō
concursātiō f (genitive concursātiōnis)
Meaning
- a disorderly motion, convergence, or meeting, especially of people
- a skirmish of lightly armed soldiers
- roving or itinerant travel
- figurativelyrestlessness, anxiety
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concursātiō | concursātiōnēs |
| genitive | concursātiōnis | concursātiōnum |
| dative | concursātiōnī | concursātiōnibus |
| accusative | concursātiōnem | concursātiōnēs |
| ablative | concursātiōne | concursātiōnibus |
| vocative | concursātiō | concursātiōnēs |
concursātĭo, ōnis, f. concurso.
I. A running together, a disorderly meeting:
cum multā concursatione (populi), Cic. Brut. 69, 242; Tac. A. 6, 17.—B. Trop.: inventus est ordo in stellis ... cedo tandem qui sit ordo aut quae concursatio somniorum? what coincidence? i. e. what concert of motion that can express a design? Cic. Div. 2, 71, 146.—
II. A running upon, pushing against one another:
concursatio in obscuro incidentium aliorum in alios incertum fecerat, an, etc., Liv. 41, 2, 6.—III. A running about, going to and fro, etc.:
quid ego hujus lacrimas et concursationes proferam? Cic. Verr. 2, 1, 30, § 75 Zumpt ad loc.: et in Albaniā et Seplasiā quae concursatio percunctantium, quid, etc., id. Agr. 2, 34, 94: puerorum illa concursatio nocturna, id. Dom. 6, 14: Libonis et Hypsaei non obscura concursatio et contentio, id. Fam. 1, 1, 3: (mulierum) concursatio incerta nunc hos nunc illos sequentium, Liv. 5, 40, 3; cf. id. 35, 49, 9: decemviralis, a travelling over the provinces, Cic. Agr. 1, 3, 8: concursationes ad divitias euntium sapiens securus laetusque ridebit, Sen. Ep. 17, 9.—2. In milit. lang., the skirmishing of light-armed troops, Liv. 30, 34, 2; Curt. 8, 14, 13.—
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
concursātiō ōnis, f
concurso, a running together, thronging: multa (populi): percontantium.—A collision, conflict: incidentium aliorum in alios, L.: utriusque exercitūs, Cs.: proelii, N. —A running about, going to and fro: huius concursationes: (mulierum) incerta, L.: decemviralis, a travelling over the provinces.—A skirmishing, swift movement (of troops): maior quam vis, L., Cu.—Fig., coincidence, correspondence: quae concursatio somniorum?
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concursātiō From concursō (“to clash, rove”) + -tiō (noun formation suffix).