LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

concursus

concursus m (genitive concursūs)

Meaning

  1. masculinea convergence of people; an assembly
  2. masculinean uproar, tumult
  3. masculinean attack, charge, an assault (of troops)
  4. masculinea union, conjunction, combination (of objects)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconcursusconcursūs
genitiveconcursūsconcursuum
dativeconcursuīconcursibus
accusativeconcursumconcursūs
ablativeconcursūconcursibus
vocativeconcursusconcursūs

concursus, ūs, m. concurro.
I. A running or flocking together, a concourse, assembly: fit concursus per vias, Plaut. Ep. 2, 2, 27; cf. in plur.: incredibilem in modum concursus fiunt ex agris, Cic. Att. 5, 16, 3: magni domum concursus ad Afranium fiebant, Caes. B. C. 1, 53: magni concursus sunt facti, Nep. Phoc. 4, 1: concursus fit celeriter in praetorium, Caes. B. C. 1, 76: in forum a totā urbe, Liv. 2, 56, 13; Nep. Dat. 3, 3: ingens, Verg. A. 9, 454: undique concursus, * Hor. S. 1, 9, 78: bonorum, Cic. Cat. 1, 1, 1: facere, id. Deiot. 10, 28; Liv. 27, 7, 1.—
B. In partic., absol., an uproar, tumult: quem concursum in oppido factum putatis? quem clamorem? Cic. Verr. 2, 4, 23, § 52; cf. id. Sull. 5, 15: quive coetu, concursu, turbā, seditione incendium fecerit, Paul. Sent. 5, 26, 3; Dig. 48, 6, 5 pr.—
II. A running or dashing together, a pressing, striking one upon another, an encountering, meeting; a concourse, etc.
A. Of corporeal objects.
1. In gen.: concursus, motus, etc. (corporum quorundam) efficiunt ignes, Lucr. 1, 686; cf.: concursu suo nubes excussere semina ignis, id. 6, 161; cf. also Ov. M. 11, 436: caeli, id. ib. 15, 811: fortuito (atomorum), Cic. N. D. 1, 24, 66; Quint. 7, 2, 2: navium, Caes. B. C. 2, 6; Liv. 29, 27, 6; Suet. Ner. 34: lunae et solis, conjunction, Cels. 1, 4: oris, a shutting (v. concurro, II. A. 1.), Quint. 11, 3, 56 Spald.: asper verborum, a harsh combination, Cic. de Or. 3, 43, 171: extremorum verborum cum insequentibus, id. Or. 44, 150: vocalium, Quint. 9, 4, 33: quinque amnium in unum confluens, Plin. 6, 20, 23, § 75.—
2. Esp., milit. t. t., an onset, attack, charge: utriusque exercitus, Caes. B. C. 3, 92; Nep. Cim. 2, 3; id. Iphic. 1, 4: acerrimo concursu pugnare, id. Eum. 4, 1; id. Hann. 11, 4; Liv. 32, 30, 11; 42, 59, 4; Ov. M. 6, 695 et saep.: proelii, Nep. Thras. 1, 4.—
b. Transf.
(a). Concursus omnium philosophorum sustinere, assaults, Cic. Ac. 2, 22, 70.—
(b). Jurid. t. t., an equal claim, joint heirship, Dig. 32, 80; 39, 2, 15; 7, 2, 1 fin.—
B. Of abstr. objects, a meeting together, union, combination: honestissimorum studiorum, Cic. Fin. 2, 34, 111: calamitatum, id. Fam. 5, 13, 2 (corresp. with vis tempestatum): ex rationis et firmamenti conflictione et quasi concursu quaestio exoritur, id. Part. Or. 30, 104.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcursus

Proto-Indo-European *ḱers- Proto-Indo-European *-éti Proto-Indo-European *ḱr̥séti Proto-Italic *korzō Latin currō Latin concurrō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin concursus From concurrō (“to run together, flock”) + -tus (noun formation suffix). Compare concursiō derived from the same verb.

Descendants
  • Catalanconcurs
  • Englishconcourse
  • Frenchconcours
  • Italianconcorso
  • Portugueseconcurso
  • Romanianconcurs
  • Spanishconcurso
  • Siciliancuncursu

Quick answers

What does concursus mean in Latin?
concursus, a noun, means “a convergence of people; an assembly; an uproar, tumult”.
What is the genitive of concursus?
The genitive singular is concursūs. concursus is masculine, fourth declension.
Where does concursus come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concursus.