commūnicō
Meaning
- to impart, share
- to share, partake, participate in
- to join, unite, add, link, connect (to an equal part)
- to make common, bring into common use
- figurativelyto contaminate, defile, communicate
- Medieval Latinto communicate
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Impertire · Tribuere · Participare · Communicare
Impertire and tribuere denote giving a portion, without reference to any share, which the giver is to retain for himself; impertire means giving, as an act of free will and of goodness; tribuere, as an act of justice, or of judiciousness; whereas participare and communicare, the giving a share of something of which one also retains a share one’s self; participare has generally the receiver for its object, who is to share a possession; but communicare, generally the thing shared, in the use of which the receiver is to have a share. (iv. 158.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commūnicō | commūnicābam | commūnicābō | commūnicāvī | commūnicāveram commūnicāram | commūnicāverō commūnicārō |
| 2nd sg. | commūnicās | commūnicābās | commūnicābis | commūnicāvistī commūnicāstī | commūnicāverās commūnicārās | commūnicāveris commūnicāris |
| 3rd sg. | commūnicat | commūnicābat | commūnicābit | commūnicāvit commūnicāt | commūnicāverat commūnicārat | commūnicāverit commūnicārit |
| 1st pl. | commūnicāmus | commūnicābāmus | commūnicābimus | commūnicāvimus commūnicāmus | commūnicāverāmus commūnicārāmus | commūnicāverimus commūnicārimus |
| 2nd pl. | commūnicātis | commūnicābātis | commūnicābitis | commūnicāvistis commūnicāstis | commūnicāverātis commūnicārātis | commūnicāveritis commūnicāritis |
| 3rd pl. | commūnicant | commūnicābant | commūnicābunt | commūnicāvērunt commūnicārunt, commūnicāvēre | commūnicāverant commūnicārant | commūnicāverint commūnicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commūnicem | commūnicārem | commūnicāverim commūnicārim | commūnicāvissem commūnicāssem |
| 2nd sg. | commūnicēs | commūnicārēs | commūnicāverīs commūnicārīs | commūnicāvissēs commūnicāssēs |
| 3rd sg. | commūnicet | commūnicāret | commūnicāverit commūnicārit | commūnicāvisset commūnicāsset |
| 1st pl. | commūnicēmus | commūnicārēmus | commūnicāverīmus commūnicārīmus | commūnicāvissēmus commūnicāssēmus |
| 2nd pl. | commūnicētis | commūnicārētis | commūnicāverītis commūnicārītis | commūnicāvissētis commūnicāssētis |
| 3rd pl. | commūnicent | commūnicārent | commūnicāverint commūnicārint | commūnicāvissent commūnicāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | commūnicor | commūnicābar | commūnicābor |
| 2nd sg. | commūnicāris commūnicāre | commūnicābāris commūnicābāre | commūnicāberis commūnicābere |
| 3rd sg. | commūnicātur | commūnicābātur | commūnicābitur |
| 1st pl. | commūnicāmur | commūnicābāmur | commūnicābimur |
| 2nd pl. | commūnicāminī | commūnicābāminī | commūnicābiminī |
| 3rd pl. | commūnicantur | commūnicābantur | commūnicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | commūnicer | commūnicārer |
| 2nd sg. | commūnicēris commūnicēre | commūnicārēris commūnicārēre |
| 3rd sg. | commūnicētur | commūnicārētur |
| 1st pl. | commūnicēmur | commūnicārēmur |
| 2nd pl. | commūnicēminī | commūnicārēminī |
| 3rd pl. | commūnicentur | commūnicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | commūnicā | commūnicāre |
| pres. 2nd pl. | commūnicāte | commūnicāminī |
| fut. 2nd sg. | commūnicātō | commūnicātor |
| fut. 3rd sg. | commūnicātō | commūnicātor |
| fut. 2nd pl. | commūnicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | commūnicantō | commūnicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | commūnicāre | commūnicārī |
| perfect infinitive | commūnicāvisse commūnicāsse | commūnicātum esse |
| future infinitive | commūnicātūrum esse | commūnicātum īrī |
| present participle | commūnicāns | — |
| perfect participle | — | commūnicātus commūnicāta, commūnicātā, commūnicātae, commūnicātam, commūnicātārum, commūnicātās, commūnicātī, commūnicātōrum, commūnicātōs |
| future participle | commūnicātūrus commūnicātūra, commūnicātūrā, commūnicātūrae, commūnicātūram, commūnicātūrārum, commūnicātūrās, commūnicātūre, commūnicātūrī, commūnicātūrīs, commūnicātūrō, commūnicātūrōrum, commūnicātūrōs, commūnicātūrum | commūnicandus |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- consilia inter se communicare
- to take common counsel.
- consilia cum aliquo communicare
- (1) to communicate one's plans to some one; (2) to make common cause with a person. Similarly c. causam, rationem.
ut si quam praestantiam virtutis, ingenii, fortunae consecuti sunt, impertiant ea suis communicentque cum proximis, Cic. Lael. 19, 70; Cic. Verr. 2, 5, 47, § 125; id. Div. in Caecil. 11, 33: auxilium sibi te putat adjunxisse, qui cum altero rem communicat, id. Rosc. Am. 40, 116: suam causam cum Chrysogono, id. ib. 48, 140: cum iis praemium communicat, hortaturque ut, etc., Caes. B. G. 7, 37: civitatem nostram vobiscum, Liv. 23, 5, 9: causam civium cum servis fugitivis, Sall. C. 56, 5: at sua Tydides mecum communicat acta (i. e. me socium sumit actorum), Ov. M. 13, 239: consilia cum finitimis civitatibus, to make common cause, to take common counsel, commune, consult, Caes. B. G. 6, 2: cum plebeiis magistratibus, Liv. 6, 11, 7; 28, 28, 5; Suet. Calig. 56: curam doloris cum aliquo, Cic. Fam. 5, 16, 5.—Of discourse: homo, quocum omnia, quae me curā aliquā adficiunt, una communicem, Cic. Att. 1, 18, 1: ea quae didicerant, cum civibus suis communicare non poterant, id. N. D. 1, 4, 8; id. de Or. 1, 15, 66; id. Rosc. Am. 40, 116; Caes. B. G. 6, 20 al.; so cum aliquo de aliquā re: Pompeius, qui mecum... de te communicare solet, Cic. Fam. 1, 7, 3: is mecum de tuā mansione communicat, id. ib. 4, 4, 5: cum compluribus de ratione belli, Suet. Tib. 18. —cum de societate inter se multa communicarent, Cic. Quint. 4, 15: socii putandi sunt, quos inter res communicata est, Cic. Verr. 2, 3, 20, § 50: ut quibus de rebus vellemus, tu tuis, ego meis, inter nos communicaremus, id. Fam. 15, 4, 2; 11, 27, 2: communicato inter se consilio, Liv. 8, 25, 9 (cf. α); Suet. Dom. 7.—Krebs, Antibarb. p. 250): quibus communicare de maximis rebus Pompeius consuerat, Caes. B. C. 3, 18 (Dinter, ex conj., quibuscum): hisque omnium domus patent victusque communicatur, id. B. G. 6, 23 fin.; so with redditur, id. ib. 6, 13: sibi communicatum cum alio, non ademptum imperium esse, Liv. 22, 27, 8 Weissenb. ad loc.: id aut ereptum illis est, aut certe nobis cum illis communicatum, Cic. Brut. 73, 254; cf. id. Div. in Caecil. 4, 14 Halm ad loc.; Cic. Verr. 2, 5, 2, § 5; id. Rosc. Am. 49, 142; Mamert. Pan. Max. 10; Cic. Pis. 39, 94 Ascon.—* communicabo semper te mensā meā, Plaut. Mil. 1, 1, 50.—(ε) Absol.: nonne prius communicatum oportuit? * Ter. And. 1, 5, 4; Cic. Sull. 3, 9: et secundas res splendidiores facit amicitia et adversas partiens communicansque leviores, id. Lael. 6, 22; Quint. 9, 2, 22: ut ad se veniat rationesque belli gerendi communicet, Caes. B. G. 7, 63: consilia communicant, id. B. C. 2, 4 fin.; cf. Sall. C. 18, 5; Suet. Aug. 75 fin.; Plin. 11, 30, 36, § 108; Quint. 9, 2, 22.—viri, quantas pecunias ab uxoribus dotis nomine acceperunt, tantas ex suis bonis cum dotibus communicant, Caes. B. G. 6, 19: privabo potius illum debito testimonio, quam id cum meā laude communicem, Cic. Ac. 2, 1, 3; id. Fam. 12, 2, 1.—ne cum peregrinis communicarent, Just. 36, 2, 15: malis, with evil-disposed persons, Aug. Ep. 162: ne communices homini indocto, Vulg. Ecclus. 8, 5.—Also alicui rei, to take part in, Vulg. 1 Tim. 5, 22.—ut me juves Conmunicesque hanc mecum meam provinciam, Plaut. Trin. 1, 2, 153; cf.: provinciam cum Antonio, Cic. Pis. 2, 5: inimicitias mecum, id. Fam. 15, 21, 2: qui sibi cum illo rationem communicatam putat, believes that he has all things in common with him, id. Rosc. Am. 49, 142; cf. id. ib. 48, 140; id. Div. in Caecil. 4, 14; cf. Cic. Verr. 2, 5, 2. § 5 Zumpt; Liv. 22, 27, 8: haud dubitavit (Thalestris) fateri ad communicandos cum rege liberos se venisse, Curt. 6, 5, 30 Vogel ad loc.—altari Christi, to receive the sacrament, Aug. Ep. 162; id. contra Cresc. 3, 36.—Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*mey-
- Proto-Indo-European*ḱom-moy-ni-s
- Proto-Italic*kommoinis
- Old Latincomoinis
- Latincommūnicō
Latin -ic- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -icō Latin commūnicō From commūnis (“common, public, general”) + -icō.
- Catalancombregar
- Catalancomunicar
- Englishcommunicate
- Frenchcommunier
- Frenchcommuniquer
- Romaniancomunicafrom French communiquer
- Germankommunizieren
- Italiancomunicare
- Occitancomenjar
- Occitancomunicar
- Spanishcomulgar