LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

commūnicō

commūnicō (present infinitive commūnicāre, perfect active commūnicāvī, supine commūnicātum)
Classical[kɔmˈmuː.nɪ.koː]Ecclesiastical[komˈmuː.ni.ko]

Meaning

  1. to impart, share
  2. to share, partake, participate in
  3. to join, unite, add, link, connect (to an equal part)
  4. to make common, bring into common use
  5. figurativelyto contaminate, defile, communicate
  6. Medieval Latinto communicate

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Impertire · Tribuere · Participare · Communicare

Impertire and tribuere denote giving a portion, without reference to any share, which the giver is to retain for himself; impertire means giving, as an act of free will and of goodness; tribuere, as an act of justice, or of judiciousness; whereas participare and communicare, the giving a share of something of which one also retains a share one’s self; participare has generally the receiver for its object, who is to share a possession; but communicare, generally the thing shared, in the use of which the receiver is to have a share. (iv. 158.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.commūnicōcommūnicābamcommūnicābōcommūnicāvīcommūnicāveram
commūnicāram
commūnicāverō
commūnicārō
2nd sg.commūnicāscommūnicābāscommūnicābiscommūnicāvistī
commūnicāstī
commūnicāverās
commūnicārās
commūnicāveris
commūnicāris
3rd sg.commūnicatcommūnicābatcommūnicābitcommūnicāvit
commūnicāt
commūnicāverat
commūnicārat
commūnicāverit
commūnicārit
1st pl.commūnicāmuscommūnicābāmuscommūnicābimuscommūnicāvimus
commūnicāmus
commūnicāverāmus
commūnicārāmus
commūnicāverimus
commūnicārimus
2nd pl.commūnicātiscommūnicābātiscommūnicābitiscommūnicāvistis
commūnicāstis
commūnicāverātis
commūnicārātis
commūnicāveritis
commūnicāritis
3rd pl.commūnicantcommūnicābantcommūnicābuntcommūnicāvērunt
commūnicārunt, commūnicāvēre
commūnicāverant
commūnicārant
commūnicāverint
commūnicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.commūnicemcommūnicāremcommūnicāverim
commūnicārim
commūnicāvissem
commūnicāssem
2nd sg.commūnicēscommūnicārēscommūnicāverīs
commūnicārīs
commūnicāvissēs
commūnicāssēs
3rd sg.commūnicetcommūnicāretcommūnicāverit
commūnicārit
commūnicāvisset
commūnicāsset
1st pl.commūnicēmuscommūnicārēmuscommūnicāverīmus
commūnicārīmus
commūnicāvissēmus
commūnicāssēmus
2nd pl.commūnicētiscommūnicārētiscommūnicāverītis
commūnicārītis
commūnicāvissētis
commūnicāssētis
3rd pl.commūnicentcommūnicārentcommūnicāverint
commūnicārint
commūnicāvissent
commūnicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.commūnicorcommūnicābarcommūnicābor
2nd sg.commūnicāris
commūnicāre
commūnicābāris
commūnicābāre
commūnicāberis
commūnicābere
3rd sg.commūnicāturcommūnicābāturcommūnicābitur
1st pl.commūnicāmurcommūnicābāmurcommūnicābimur
2nd pl.commūnicāminīcommūnicābāminīcommūnicābiminī
3rd pl.commūnicanturcommūnicābanturcommūnicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.commūnicercommūnicārer
2nd sg.commūnicēris
commūnicēre
commūnicārēris
commūnicārēre
3rd sg.commūnicēturcommūnicārētur
1st pl.commūnicēmurcommūnicārēmur
2nd pl.commūnicēminīcommūnicārēminī
3rd pl.commūnicenturcommūnicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commūnicācommūnicāre
pres. 2nd pl.commūnicātecommūnicāminī
fut. 2nd sg.commūnicātōcommūnicātor
fut. 3rd sg.commūnicātōcommūnicātor
fut. 2nd pl.commūnicātōte—
fut. 3rd pl.commūnicantōcommūnicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecommūnicārecommūnicārī
perfect infinitivecommūnicāvisse
commūnicāsse
commūnicātum esse
future infinitivecommūnicātūrum essecommūnicātum īrī
present participlecommūnicāns—
perfect participle—commūnicātus
commūnicāta, commūnicātā, commūnicātae, commūnicātam, commūnicātārum, commūnicātās, commūnicātī, commūnicātōrum, commūnicātōs
future participlecommūnicātūrus
commūnicātūra, commūnicātūrā, commūnicātūrae, commūnicātūram, commūnicātūrārum, commūnicātūrās, commūnicātūre, commūnicātūrī, commūnicātūrīs, commūnicātūrō, commūnicātūrōrum, commūnicātūrōs, commūnicātūrum
commūnicandus
gerundcommūnicandī, commūnicandō, commūnicandumsupinecommūnicātum, commūnicātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

consilia inter se communicare
to take common counsel.
consilia cum aliquo communicare
(1) to communicate one's plans to some one; (2) to make common cause with a person. Similarly c. causam, rationem.

commūnĭco (conm-), āvi, ātum, 1, v. a. (
I. dep. access. form, communicati sint = communicaverint, Liv. 4, 24, 2) [communis].
I. To divide something with one, whether in giving or receiving.
A. In giving, to divide a thing with one, to communicate, impart, to share; esp. freq. of imparting in discourse (very freq. in all periods); constr. usu. aliquid cum aliquo; also inter aliquos, alicui, aliquem aliquā re. cum aliquo de aliquā re and absol.
(a). With aliquid cum aliquo: ut si quam praestantiam virtutis, ingenii, fortunae consecuti sunt, impertiant ea suis communicentque cum proximis, Cic. Lael. 19, 70; Cic. Verr. 2, 5, 47, § 125; id. Div. in Caecil. 11, 33: auxilium sibi te putat adjunxisse, qui cum altero rem communicat, id. Rosc. Am. 40, 116: suam causam cum Chrysogono, id. ib. 48, 140: cum iis praemium communicat, hortaturque ut, etc., Caes. B. G. 7, 37: civitatem nostram vobiscum, Liv. 23, 5, 9: causam civium cum servis fugitivis, Sall. C. 56, 5: at sua Tydides mecum communicat acta (i. e. me socium sumit actorum), Ov. M. 13, 239: consilia cum finitimis civitatibus, to make common cause, to take common counsel, commune, consult, Caes. B. G. 6, 2: cum plebeiis magistratibus, Liv. 6, 11, 7; 28, 28, 5; Suet. Calig. 56: curam doloris cum aliquo, Cic. Fam. 5, 16, 5.—Of discourse: homo, quocum omnia, quae me curā aliquā adficiunt, una communicem, Cic. Att. 1, 18, 1: ea quae didicerant, cum civibus suis communicare non poterant, id. N. D. 1, 4, 8; id. de Or. 1, 15, 66; id. Rosc. Am. 40, 116; Caes. B. G. 6, 20 al.; so cum aliquo de aliquā re: Pompeius, qui mecum... de te communicare solet, Cic. Fam. 1, 7, 3: is mecum de tuā mansione communicat, id. ib. 4, 4, 5: cum compluribus de ratione belli, Suet. Tib. 18. —
(b). Aliquid inter aliquos: cum de societate inter se multa communicarent, Cic. Quint. 4, 15: socii putandi sunt, quos inter res communicata est, Cic. Verr. 2, 3, 20, § 50: ut quibus de rebus vellemus, tu tuis, ego meis, inter nos communicaremus, id. Fam. 15, 4, 2; 11, 27, 2: communicato inter se consilio, Liv. 8, 25, 9 (cf. α); Suet. Dom. 7.—
(g). Alicui aliquid, or de aliquā re (in Cic. only when the other party sharing is expressed by cum and abl.; cf. Krebs, Antibarb. p. 250): quibus communicare de maximis rebus Pompeius consuerat, Caes. B. C. 3, 18 (Dinter, ex conj., quibuscum): hisque omnium domus patent victusque communicatur, id. B. G. 6, 23 fin.; so with redditur, id. ib. 6, 13: sibi communicatum cum alio, non ademptum imperium esse, Liv. 22, 27, 8 Weissenb. ad loc.: id aut ereptum illis est, aut certe nobis cum illis communicatum, Cic. Brut. 73, 254; cf. id. Div. in Caecil. 4, 14 Halm ad loc.; Cic. Verr. 2, 5, 2, § 5; id. Rosc. Am. 49, 142; Mamert. Pan. Max. 10; Cic. Pis. 39, 94 Ascon.—*
(d). Aliquem aliquā re: communicabo semper te mensā meā, Plaut. Mil. 1, 1, 50.—(ε) Absol.: nonne prius communicatum oportuit? * Ter. And. 1, 5, 4; Cic. Sull. 3, 9: et secundas res splendidiores facit amicitia et adversas partiens communicansque leviores, id. Lael. 6, 22; Quint. 9, 2, 22: ut ad se veniat rationesque belli gerendi communicet, Caes. B. G. 7, 63: consilia communicant, id. B. C. 2, 4 fin.; cf. Sall. C. 18, 5; Suet. Aug. 75 fin.; Plin. 11, 30, 36, § 108; Quint. 9, 2, 22.—
2. Transf. of things: aliquid cum aliquā re, to join to an equal part, to unite: viri, quantas pecunias ab uxoribus dotis nomine acceperunt, tantas ex suis bonis cum dotibus communicant, Caes. B. G. 6, 19: privabo potius illum debito testimonio, quam id cum meā laude communicem, Cic. Ac. 2, 1, 3; id. Fam. 12, 2, 1.—
3. In late Lat.: cum aliquo or alicui, to have intercourse with an inferior: ne cum peregrinis communicarent, Just. 36, 2, 15: malis, with evil-disposed persons, Aug. Ep. 162: ne communices homini indocto, Vulg. Ecclus. 8, 5.—Also alicui rei, to take part in, Vulg. 1 Tim. 5, 22.—
B. In receiving, to share something with one, to lake or receive a part, to partake, participate in (also class.).
(a). Aliquid cum aliquo: ut me juves Conmunicesque hanc mecum meam provinciam, Plaut. Trin. 1, 2, 153; cf.: provinciam cum Antonio, Cic. Pis. 2, 5: inimicitias mecum, id. Fam. 15, 21, 2: qui sibi cum illo rationem communicatam putat, believes that he has all things in common with him, id. Rosc. Am. 49, 142; cf. id. ib. 48, 140; id. Div. in Caecil. 4, 14; cf. Cic. Verr. 2, 5, 2. § 5 Zumpt; Liv. 22, 27, 8: haud dubitavit (Thalestris) fateri ad communicandos cum rege liberos se venisse, Curt. 6, 5, 30 Vogel ad loc.—
(b). Absol.: primo labores et discrimina, mox et gloriam communicabat, Tac. Agr. 8.—
(g). Alicui (late Lat.): altari Christi, to receive the sacrament, Aug. Ep. 162; id. contra Cresc. 3, 36.—
II. In Tertull., acc. to communis, II., to make common, i. e. low, base, to contaminate, defile, Tert. Spect. 17; id. Patient. 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*mey-
  2. Proto-Indo-European*ḱom-moy-ni-s
  3. Proto-Italic*kommoinis
  4. Old Latincomoinis
  5. Latincommūnicō

Latin -ic- Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -icō Latin commūnicō From commūnis (“common, public, general”) + -icō.

Elsewhere
  • Catalancombregar
  • Catalancomunicar
  • Englishcommunicate
  • Frenchcommunier
  • Frenchcommuniquer
  • Romaniancomunicafrom French communiquer
  • Germankommunizieren
  • Italiancomunicare
  • Occitancomenjar
  • Occitancomunicar
Old Spanish
  • Spanishcomulgar

Quick answers

What does commūnicō mean in Latin?
commūnicō, a verb, means “to impart, share; to share, partake, participate in; to join, unite, add, link, connect (to an equal part)”.
What are the principal parts of commūnicō?
commūnicō, commūnicāre, commūnicāvī, commūnicātum (first conjugation).
How do you pronounce commūnicō?
In classical Latin, [kɔmˈmuː.nɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈmuː.ni.ko].
Where does commūnicō come from?
Proto-Indo-European *mey- → Proto-Indo-European *ḱom-moy-ni-s → Proto-Italic *kommoinis → Old Latin comoinis → Latin commūnicō.