LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

commūniō1

commūniō f (genitive commūniōnis)

Meaning

  1. communion (all senses)
  2. association, fellowship, community

Declension

declension
formsingularplural
nominativecommūniōcommūniōnēs
genitivecommūniōniscommūniōnum
dativecommūniōnīcommūniōnibus
accusativecommūniōnemcommūniōnēs
ablativecommūniōnecommūniōnibus
vocativecommūniōcommūniōnēs

commūnĭo, ōnis, f. communis,
I. a communion, mutual participation (several times in Cicero, elsewhere rare).
I. In gen.: inter quos est communio legis, inter eos communio juris est, Cic. Leg. 1, 7, 23: sanguinis, id. Rosc. Am. 22, 63: litterarum et vocum, id. Tusc. 5, 2, 5: sermonis, * Suet. Aug. 74: parietum, Tac. A. 15, 43: victoriae, id. ib. 12, 19: temporum alicujus, Cic. Mil. 36, 100: beneficiorum, praemiorum civitatis, id. Balb. 12, 29: visorum, id. Ac. 2, 14, 44: plures partes communione complecti, id. de Or. 1, 42, 189: in pristinā communione manere, id. ib. 3, 19, 72: sagariam communionem inire, Dig. 17, 2, 52.—
II. In eccl. Lat.
A. Church communion, Sulp. Sev. Hist. Sacr. 2, 45; 2, 37; Aug. in Ps. 57, n. 15.—Hence,
B. The sacrament of the Lord's supper, communion: sancti altaris, Aug. Ep. 54, 6.

Origins

Found in Late Latin in ecclesiastical senses; from commūnis.

Descendants
  • Catalancomunió
  • Frenchcommunionfrom Old French comunion
  • Englishcommunionfrom Old French comunion
  • Italiancomunione
  • Portuguesecomunhão
  • Romaniancomuniune
  • Spanishcomunión
  • Galiciancomuñón
  • Normancommunion
  • Siciliancumuniuni
verbfourth conjugation
commūniō2
commūniō (present infinitive commūnīre, perfect active commūnīvī, supine commūnītum)
Classical[kɔmˈmuː.ni.oː]Ecclesiastical[komˈmuː.ni.o]
commūnītus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. to barricade
  2. to strengthen, to fortify
    Eo opere perfecto praesidia disponit, castella communit, quo facilius, si se invito transire conentur, prohibere possit.When that work was finished, he distributes garrisons, and closely fortifies redoubts, in order that he may the more easily intercept them, if they should attempt to cross over against his will.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.8

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.commūniōcommūniēbamcommūniamcommūnīvīcommūnīveramcommūnīverō
2nd sg.commūnīscommūniēbāscommūniēscommūnīvistīcommūnīverāscommūnīveris
3rd sg.commūnitcommūniēbatcommūnietcommūnīvitcommūnīveratcommūnīverit
1st pl.commūnīmuscommūniēbāmuscommūniēmuscommūnīvimuscommūnīverāmuscommūnīverimus
2nd pl.commūnītiscommūniēbātiscommūniētiscommūnīvistiscommūnīverātiscommūnīveritis
3rd pl.commūniuntcommūniēbantcommūnientcommūnīvērunt
commūnīvēre
commūnīverantcommūnīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.commūniamcommūnīremcommūnīverimcommūnīvissem
2nd sg.commūniāscommūnīrēscommūnīverīscommūnīvissēs
3rd sg.commūniatcommūnīretcommūnīveritcommūnīvisset
1st pl.commūniāmuscommūnīrēmuscommūnīverīmuscommūnīvissēmus
2nd pl.commūniātiscommūnīrētiscommūnīverītiscommūnīvissētis
3rd pl.commūniantcommūnīrentcommūnīverintcommūnīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.commūniorcommūniēbarcommūniar
2nd sg.commūnīris
commūnīre
commūniēbāris
commūniēbāre
commūniēris
commūniēre
3rd sg.commūnīturcommūniēbāturcommūniētur
1st pl.commūnīmurcommūniēbāmurcommūniēmur
2nd pl.commūnīminīcommūniēbāminīcommūniēminī
3rd pl.commūniunturcommūniēbanturcommūnientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.commūniarcommūnīrer
2nd sg.commūniāris
commūniāre
commūnīrēris
commūnīrēre
3rd sg.commūniāturcommūnīrētur
1st pl.commūniāmurcommūnīrēmur
2nd pl.commūniāminīcommūnīrēminī
3rd pl.commūnianturcommūnīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commūnīcommūnīre
pres. 2nd pl.commūnītecommūnīminī
fut. 2nd sg.commūnītōcommūnītor
fut. 3rd sg.commūnītōcommūnītor
fut. 2nd pl.commūnītōte—
fut. 3rd pl.commūniuntōcommūniuntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecommūnīrecommūnīrī
perfect infinitivecommūnīvissecommūnītum esse
future infinitivecommūnītūrum essecommūnītum īrī
present participlecommūniēns—
perfect participle—commūnītus
commūnīta, commūnītā, commūnītae, commūnītam, commūnītārum, commūnītās, commūnītī, commūnītōrum, commūnītōs
future participlecommūnītūrus
commūnītūra, commūnītūrā, commūnītūrae, commūnītūram, commūnītūrārum, commūnītūrās, commūnītūre, commūnītūrī, commūnītūrīs, commūnītūrō, commūnītūrōrum, commūnītūrōs, commūnītūrum
commūniendus
commūniundus, commūnienda, commūniendā, commūniendae, commūniendam, commūniendārum, commūniendās, commūniende, commūniendīs, commūniendōrum, commūniendōs
gerundcommūniendī, commūniendō, commūniendumsupinecommūnītum, commūnītū

com-mūnĭo, īvi or ii, ītum, 4, v. a.,
I. to fortify on all sides or strongly, to secure, barricade, intrench (class.).
I. Prop.: castella, Caes. B. G. 1, 8; Nep. Alcib. 7, 4: castra, Caes. B. G. 5, 49; Liv. 2, 32, 4; 21, 32, 11; 42, 58, 1: loca castellis idonea, Nep. Milt. 2, 1: hibernacula, Liv. 22, 32, 1: praesidium, id. 2, 49, 8: tumulum, Caes. B. C. 1, 43.—Transf.: os arteriae, Gell. 17, 11, 5.—
II. Trop., to make sure, to strengthen: auctoritatem aulae, Cic. Fam. 15, 4, 6 (cf. aula, II. A.): causam testimoniis, id. Rosc. Com. 15, 43: jus, id. Caecin. 26, 74.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincommūniō

Latin mūniō Latin commūniō From con- + mūniō.

Quick answers

What does commūniō mean in Latin?
commūniō, a noun, means “communion (all senses); association, fellowship, community”.
What is the genitive of commūniō?
The genitive singular is commūniōnis. commūniō is feminine, third declension.