noun · femininethird declension
commūniō1
commūniō f (genitive commūniōnis)
Meaning
- communion (all senses)
- association, fellowship, community
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | commūniō | commūniōnēs |
| genitive | commūniōnis | commūniōnum |
| dative | commūniōnī | commūniōnibus |
| accusative | commūniōnem | commūniōnēs |
| ablative | commūniōne | commūniōnibus |
| vocative | commūniō | commūniōnēs |
commūnĭo, ōnis, f. communis,
I. a communion, mutual participation (several times in Cicero, elsewhere rare).
I. In gen.:
inter quos est communio legis, inter eos communio juris est, Cic. Leg. 1, 7, 23: sanguinis, id. Rosc. Am. 22, 63: litterarum et vocum, id. Tusc. 5, 2, 5: sermonis, * Suet. Aug. 74: parietum, Tac. A. 15, 43: victoriae, id. ib. 12, 19: temporum alicujus, Cic. Mil. 36, 100: beneficiorum, praemiorum civitatis, id. Balb. 12, 29: visorum, id. Ac. 2, 14, 44: plures partes communione complecti, id. de Or. 1, 42, 189: in pristinā communione manere, id. ib. 3, 19, 72: sagariam communionem inire, Dig. 17, 2, 52.—II. In eccl. Lat.
A. Church communion, Sulp. Sev. Hist. Sacr. 2, 45; 2, 37; Aug. in Ps. 57, n. 15.—Hence,
B. The sacrament of the Lord's supper, communion:
sancti altaris, Aug. Ep. 54, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
commūniō ōnis, f
communis, a community, mutual participation, fellowship: inter alquos legis: sanguinis: litterarum: parietum, Ta.
Origins
Found in Late Latin in ecclesiastical senses; from commūnis.
Descendants
- Catalancomunió
- Frenchcommunionfrom Old French comunion
- Englishcommunionfrom Old French comunion
- Italiancomunione
- Portuguesecomunhão
- Romaniancomuniune
- Spanishcomunión
- Galiciancomuñón
- Normancommunion
- Siciliancumuniuni