LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

attineō

attineō (present infinitive attinēre, perfect active attinuī, supine attentum)
Classical[atˈtɪ.ne.oː]Ecclesiastical[atˈtiː.ne.o]

Meaning

  1. to bring or hold to or near
  2. to hold fast, keep, detain, hold back, delay
  3. to hold possession of, retain, occupy, preserve, keep, guard
  4. to stretch or reach out to
  5. to belong to, pertain or relate to, concern
  6. to be useful or important

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.attineōattinēbamattinēbōattinuīattinueramattinuerō
2nd sg.attinēsattinēbāsattinēbisattinuistīattinuerāsattinueris
3rd sg.attinetattinēbatattinēbitattinuitattinueratattinuerit
1st pl.attinēmusattinēbāmusattinēbimusattinuimusattinuerāmusattinuerimus
2nd pl.attinētisattinēbātisattinēbitisattinuistisattinuerātisattinueritis
3rd pl.attinentattinēbantattinēbuntattinuērunt
attinuēre
attinuerantattinuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.attineamattinēremattinuerimattinuissem
2nd sg.attineāsattinērēsattinuerīsattinuissēs
3rd sg.attineatattinēretattinueritattinuisset
1st pl.attineāmusattinērēmusattinuerīmusattinuissēmus
2nd pl.attineātisattinērētisattinuerītisattinuissētis
3rd pl.attineantattinērentattinuerintattinuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.attineorattinēbarattinēbor
2nd sg.attinēris
attinēre
attinēbāris
attinēbāre
attinēberis
attinēbere
3rd sg.attinēturattinēbāturattinēbitur
1st pl.attinēmurattinēbāmurattinēbimur
2nd pl.attinēminīattinēbāminīattinēbiminī
3rd pl.attinenturattinēbanturattinēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.attinearattinērer
2nd sg.attineāris
attineāre
attinērēris
attinērēre
3rd sg.attineāturattinērētur
1st pl.attineāmurattinērēmur
2nd pl.attineāminīattinērēminī
3rd pl.attineanturattinērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.attinēattinēre
pres. 2nd pl.attinēteattinēminī
fut. 2nd sg.attinētōattinētor
fut. 3rd sg.attinētōattinētor
fut. 2nd pl.attinētōte—
fut. 3rd pl.attinentōattinentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveattinēreattinērī
perfect infinitiveattinuisseattentum esse
future infinitiveattentūrum esseattentum īrī
present participleattinēns—
perfect participle—attentus
attenta, attentā, attentae, attentam, attentārum, attentās, attente, attentī, attentīs, attentō, attentōrum, attentōs
future participleattentūrusattinendus
attinenda, attinendā, attinendae, attinendam, attinendārum, attinendās, attinende, attinendīs, attinendōrum, attinendōs
gerundattinendī, attinendō, attinendumsupineattentum, attentū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

quid attinet? with Infin.
what is the use of?

at-tĭnĕo (adt-, Dietsch, Weissenb.), tĭnui, tentum, 2, v. a. and n. teneo.
I. Act., (so only ante-class. or in the histt.; most freq. in Plaut. and Tac.).
A. To hold to, to bring or hold near: aliquem ante oculos attinere, Plaut. Men. 5, 1, 30.—
B. To hold or detain at some point (class. retinere), to hold fast, keep hold of, to hold, keep, detain, hold back, delay: testes vinctos, Plaut. Truc. 4, 3, 63; id. Bacch. 2, 2, 3: animum, id. Mil. 4, 8, 17: lectos viros castris attinere, Tac. A. 2, 52; 6, 17: prensam dextram vi attinere, id. ib. 1, 35; 2, 10; 3, 71 fin.: cunctos, qui carcere attinebantur, necari jussit, id. ib. 6, 19; 3, 36 fin.; 12, 68; 13, 15; 13, 27; 15, 57: set ego conperior Bocchum Punicā fide simul Romanum et Numidam spe pacis adtinuisse, detained, amused, Sall. J. 108, 3: ad ea Corbulo satis comperto Vologesen defectione Hyrcaniae attineri, is detained, hindered, Tac. A. 13, 37 fin.; 13, 50; 14, 33; 14, 56 fin.; 16, 19; id. H. 2, 14 fin.—
C. To hold possession of, to occupy, keep, guard, preserve: Quamque at tinendi magni dominatūs sient, Ter. Fragm. ap. Cic. Or. 47, 157: ripam Danubii, Tac. A. 4, 5.—
II. Neutr.
A. To stretch out to, to reach to: nunc jam cultros attinet, i. e. ad cultros, now he is reaching forth for, Plaut. Capt. 2, 2, 17.—Hence, of relations of place, to extend or stretch somewhere: Scythae ad Borysthenem atque inde ad Tanain attinent, Curt. 6, 2, 9.—
B. To belong somewhere; only in the third person: hoc (res) attinet (more rare, haec attinent) ad me (less freq. simply me), or absol. hoc attinet, this belongs to me, concerns me, pertains or appertains to me, relates or refers to me; cf. Rudd. II. p. 209; Roby, § 1534 (the most usu. class. signif. of the word).
1. Attinet (attinent) ad aliquem: negotium hoc ad me attinet, Plaut. Bacch. 2, 2, 51: num quidnam ad filium haec aegritudo attinet? id. ib. 5, 1, 24: nunc quam ad rem dicam hoc attinere somnium, id. Rud. 3, 1, 19; id. Most. 1, 3, 4: Quid istuc ad me attinet? id. Poen. 3, 3, 24: Quid id ad me attinet? id. Trin. 4, 2, 136, and id. ib. 4, 3, 58: quod quidem ad nos duas attinuit, id. Poen. 5, 4, 9 et saep.: comperiebam nihil ad Pamphilum quicquam attinere, Ter. And. 1, 1, 64; 1, 2, 16: Scin tu ... ad te attinere hanc Omnem rem? id. Eun. 4, 6, 6; id. Ad. 1, 2, 54; 2, 1, 32; 3, 1, 9; id. Phorm. 3, 1, 17: nunc nil ad nos de nobis attinet, Lucr. 3, 852; 4, 30: vobis alio loco, ut se tota res habeat, quod ad eam civitatem attinet, demonstrabitur, in respect to that city, Cic. Verr. 2, 2, 5: quod ad me attinet, id. ad Q. Fr. 2, 1; so id. Att. 5, 17; id. Fam. 1, 2 al.: quod ad provincias attineret, Liv. 42, 10; 23, 26 al.: tamquam ad rem attineat quicquam, Hor. S. 2, 2, 27 al.: sed quid istae picturae ad me attinent? Plaut. Men. 1, 2, 36: Do. Hae quid ad me? Tox. Immo ad te attinent: et tuā refert, id. Pers. 4, 3, 27: tantumne ab re tuast oti tibi, Aliena ut cures eaque nil quae ad te attinent? Ter. Heaut. 1, 1, 24: cetera quae ad colendam vitem attinebunt, Cic. Fin. 4, 14, 38.—And with nunc = ad hoc tempus (eccl. Lat.): Quod nunc attinet, vade, and for this time (Gr. τὸ νῦν ἔχον), Vulg. Act. 24, 25.—
2. Attinet (attinent) aliquem: neque quemquam attinebat id recusare, Cic. Quinct. 19: de magnitudine vocis nihil nos attinet commonere, Auct. ad Her. 3, 11, 20: in his, quae custodiam religionis attinent, Val. Max. 1, 1, n. 14.—
3. Hoc attinet (haec attinent), and more freq. attinet with an inf. as subject (act. and pass.), it concerns, it matters, is of moment, is of consequence, is of importance: ea conquisiverunt, quae nihil attinebant, Auct. ad Her. 1, 1, 1: nec patitur Scythas ... Parthum dicere, nec quae nihil attinent, Hor. C. 1, 19, 12: de quo quid sentiam, nihil attinet dicere, Cic. Fam. 4, 7, 3: nihil enim attinet quemquam nominari, id. Leg. 2, 17, 42: quia nec eosdem nominari adtinebat, Liv. 23, 3, 13: nec adtinuisse demi securim, cum sine provocatione creati essent, interpretabantur, id. 3, 36; 2, 41; 6, 23; 6, 38; 34, 3; 36, 11; 37, 15: Quid attinet tot ora navium gravi Rostrata duci etc., Hor. Epod. 4, 17 al.—And in pregn. signif., it is serviceable, useful, or avails for, etc.: quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare? Cic. Fin. 4, 22, 60: eā re non venit, quia nihil attinuit, id. Att. 12, 18: nec victoribus mitti adtinere puto, Liv. 23, 13: sin (frumenta) protinus usui destinantur, nihil attinet repoliri, Col. 2, 21, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinattineō

Proto-Indo-European *ten- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *tn̥eh₁yéti Proto-Italic *tenēō Latin teneō Latin attineō From ad- + teneō (“hold; restrain”).

Descendants
  • Frenchattenir
  • Italianattenere
  • Portugueseater
  • Romanianaține
  • Romanianaținere
  • Spanishatener
  • Galicianater
  • Sicilianattèniri

Quick answers

What does attineō mean in Latin?
attineō, a verb, means “to bring or hold to or near; to hold fast, keep, detain, hold back, delay; to hold possession of, retain, occupy, preserve, keep, guard”.
What are the principal parts of attineō?
attineō, attinēre, attinuī, attentum (second conjugation).
How do you pronounce attineō?
In classical Latin, [atˈtɪ.ne.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [atˈtiː.ne.o].
Where does attineō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin attineō.