verbthird conjugation
appōnō
appōnō (present infinitive appōnere, perfect active apposuī or apposīvī, supine appositum or appostum)
Classical[apˈpoː.noː]Ecclesiastical[apˈpɔː.no]
appositum acc. supine
Meaning
- to appoint, assign
- to place near, set before (on table), serve up, appose
- to put, apply, add to
Nōn gladium corporibus hostium, sed arborum truncīs secūrim appōnit.
He doesn't put his sword to the bodies of foes, but his axe to the trunks of trees.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ante aliquem pōnōappōnō -ere — in Evangelium secundum Marcum, ch. 13
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | appōnō | appōnēbam | appōnam | apposuī apposīvī | apposueram apposīveram, apposīram | apposuerō apposīverō, apposīrō |
| 2nd sg. | appōnis | appōnēbās | appōnēs | apposuistī apposīvistī, apposīstī | apposuerās apposīverās, apposīrās | apposueris apposīveris, apposīris |
| 3rd sg. | appōnit | appōnēbat | appōnet | apposuit apposīvit, apposīt | apposuerat apposīverat, apposīrat | apposuerit apposīverit, apposīrit |
| 1st pl. | appōnimus | appōnēbāmus | appōnēmus | apposuimus apposīvimus, apposīmus | apposuerāmus apposīverāmus, apposīrāmus | apposuerimus apposīverimus, apposīrimus |
| 2nd pl. | appōnitis | appōnēbātis | appōnētis | apposuistis apposīvistis, apposīstis | apposuerātis apposīverātis, apposīrātis | apposueritis apposīveritis, apposīritis |
| 3rd pl. | appōnunt | appōnēbant | appōnent | apposuērunt apposuēre, apposīvērunt, apposīrunt, apposīvēre | apposuerant apposīverant, apposīrant | apposuerint apposīverint, apposīrint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | appōnam | appōnerem | apposuerim apposīverim, apposīrim | apposuissem apposīvissem, apposīssem |
| 2nd sg. | appōnās | appōnerēs | apposuerīs apposīverīs, apposīrīs | apposuissēs apposīvissēs, apposīssēs |
| 3rd sg. | appōnat | appōneret | apposuerit apposīverit, apposīrit | apposuisset apposīvisset, apposīsset |
| 1st pl. | appōnāmus | appōnerēmus | apposuerīmus apposīverīmus, apposīrīmus | apposuissēmus apposīvissēmus, apposīssēmus |
| 2nd pl. | appōnātis | appōnerētis | apposuerītis apposīverītis, apposīrītis | apposuissētis apposīvissētis, apposīssētis |
| 3rd pl. | appōnant | appōnerent | apposuerint apposīverint, apposīrint | apposuissent apposīvissent, apposīssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | appōnor | appōnēbar | appōnar |
| 2nd sg. | appōneris appōnere | appōnēbāris appōnēbāre | appōnēris appōnēre |
| 3rd sg. | appōnitur | appōnēbātur | appōnētur |
| 1st pl. | appōnimur | appōnēbāmur | appōnēmur |
| 2nd pl. | appōniminī | appōnēbāminī | appōnēminī |
| 3rd pl. | appōnuntur | appōnēbantur | appōnentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | appōnar | appōnerer |
| 2nd sg. | appōnāris appōnāre | appōnerēris appōnerēre |
| 3rd sg. | appōnātur | appōnerētur |
| 1st pl. | appōnāmur | appōnerēmur |
| 2nd pl. | appōnāminī | appōnerēminī |
| 3rd pl. | appōnantur | appōnerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | appōne | appōnere |
| pres. 2nd pl. | appōnite | appōniminī |
| fut. 2nd sg. | appōnitō | appōnitor |
| fut. 3rd sg. | appōnitō | appōnitor |
| fut. 2nd pl. | appōnitōte | — |
| fut. 3rd pl. | appōnuntō | appōnuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | appōnere | appōnī |
| perfect infinitive | apposuisse apposīvisse, apposīsse | appositum esse appostum esse |
| future infinitive | appositūrum esse appostūrum esse | appositum īrī appostum īrī |
| present participle | appōnēns | — |
| perfect participle | — | appositus appostus, apposita, appositā, appositae, appositam, appositārum, appositās, apposite, appositī, appositīs, appositō, appositōrum, appositōs |
| future participle | appositūrus appostūrus, appositūra, appositūrā, appositūrae, appositūram, appositūrārum, appositūrās, appositūre, appositūrī, appositūrīs, appositūrō, appositūrōrum, appositūrōs, appositūrum | appōnendus appōnundus, appōnenda, appōnendā, appōnendae, appōnendam, appōnendārum, appōnendās, appōnende, appōnendīs, appōnendōrum, appōnendōs |
gerundappōnendī, appōnendō, appōnendumsupineappositum, appositū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- cenam alicui apponere
- to set a repast before a person.
- cibum apponere, ponere alicui
- to set food before a person.
ap-pōno (adp-, Ritschl, Fleck., Lachm., Baiter, Halm; app-, Merk., Kayser, K. and H., Weissenb.), pōsŭi, pŏsĭtum, 3, v. a. (
I. perf. apposivi, Plaut. Mil. 3, 3, 31; App. ap. Prisc. p. 898 P.; cf. pono), to place, put, or lay at, near or by the side of a thing; to apply to, add, unite, etc. (class. in prose and poetry; syn.: addo, adicio, adjungo).
I. Lit.
A. In gen.:
adpone hic mensulam, Plaut. Most. 1, 3, 150: appositas instruxere epulis mensas, Ov. M. 8, 570; so id. ib. 8, 831: sitellam, Plaut. Cas. 2, 6, 11: Sy. Onus urget. Mi. At tu adpone, put it down then, id. Poen. 4, 2, 35: illam alteram apud me, quod bonist, adponito, id. Trin. 4, 3, 60: munera eorum illis apponentur, Vulg. Bar 6, 26: At istos rastros interea tamen adpone, Ter. Heaut. 1, 1, 37; so id. And. 4, 3, 10 al.: aër Omnibus est rebus circumdatus adpositusque, Lucr. 6, 1036; 3, 373: omnes columnae machinā appositā dejectae, Cic. Verr. 2, 1, 55, § 144: notam ad malum versum, id. Pis. 30; so id. Fam. 13, 6; cf. Suet. Claud. 16: manus ad os (eorum more, qui secreto aliquid narrant, Manut.), Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1: scalis appositis urbem defenderunt, Liv. 37, 5: adpositā aure ad glaciem, Plin. 8, 28, 42, § 103: adpositum in mensā lumen, Tac. A. 2, 31: paenulam ad vulnus, Suet. Ner. 49 et saep.: dominum Adpositum flavis in Simoenta vadis, Prop. 2, 9, 12.—So freq. of the putting on of garments, crowns, etc.: cur tamen appositā velatur janua lauro, Ov. Tr. 3, 1, 39: gemmas toris, id. H. 9, 60 Loers; cf. the same, id. ib. 7, 100: meretrix Appositā populum submovet ante serā, id. Am. 3, 14, 10 (cf.: ponere seram, Juv. 6, 347): candelam valvis, i. e. to set fire to, Juv. 9, 98 al.— B. Esp.
1. Freq. as t. t. of food, dishes, to serve up, set before one (cf. Gr. παρατίθημι;
the simple verb pono is often so used, q. v.): adposita sit cena, Plaut. Trin. 2, 4, 69: apposuit eis mensam, Vulg. Act. 16, 34: adpositum est ampliter, Plaut. Mil. 3, 1, 160: apposuit patellam, Cic. Verr. 2, 4, 22: Cenabat apud eum: argentum ille ceterum purum apposuerat, etc., id. ib. 4, 22, 49; id. Tusc. 5, 32, 91; id. Att. 6, 1; 14, 21; Liv. 1, 7; Plin. 8, 51, 78, § 210: convivis panem et obsonia apponere, Suet. Calig. 37; id. Caes. 43; id. Tib. 34; id. Galb. 12; Vitr. 13: Appositaque est eis ciborum magna praeparatio, Vulg. 4 Reg. 6, 23 al.; Albanum sive Falernum Te magis appositis delectat, Hor. S. 2, 8, 17; 2, 8, 69 al.—2. Aliquem alicui or alicui rei, to appoint or designate one to any service or duty, to place in any station, to join to as an aid:
custodem Tullio me apponite, Cic. Div. in Caecil. 16, 51; so Tac. A. 4, 60; cf.: adpositus custodiae (dat.), id. ib. 1, 6; 2, 68: accusator apponitur civis Romanus, Cic. Verr. 2, 1, 29, § 74; so id. ib. 2, 1, 5, § 41 fin.: calumniatores, id. ib. 2, 2, 10: praevaricatorem, id. Phil. 2, 11: non illicitatorem venditor adponet, id. Off. 3, 15, 61; cf. Cic. Verr. 2, 1, 54: custodes, Nep. Dion, 4, 5: moderator et magister consulibus appositus, Liv. 2, 18, 6; so, rectorem, Suet. Aug. 48: scrutatores, id. Claud. 35 al.—3. To put to something by way of increase, to add to, superadd (rare; cf.
addo, adicio): nihil his novum adposivi, Plaut. Mil. 3, 3, 31; id. Trin. 4, 3, 18: aetas illi, quos tibi dempserit, adponet annos, Hor. C. 2, 5, 15: exemplum, Gell. 1, 13, 9: si quis apposuerit ad haec, apponet Deus super illum etc., Vulg. Apoc. 22, 18; ib. Gen. 49, 32.—II. Trop.
A. Of the mind, to apply (eccl. Lat.):
appone cor ad doctrinam, Vulg. Prov. 22, 17: apposui cor meum, ut etc., ib. Eccl. 8, 16.—B. In eccl. Lat., after the Hebrew, of an act, to do further, also to do something:
non apponet, ut complacitior sit adhuc? Vulg. Psa. 76, 8; so ib. Act. 12, 3: apposuerunt adhuc peccare, ib. Psa. 77, 17; 88, 23.—C. With a dat. of end, to set down for something, count, reckon, or consider as, to hold as (very rare):
cum is nil promereat, postulare id gratiae adponi sibi, Ter. And. 2, 1, 32 (addi in gratiam suam, Don.): aliquid lucro, Hor. C. 1, 9, 15.—Hence, appŏsĭ-tus (adp-), a, um, P. a., put or applied to, etc. A. Of relations of space, placed or situated at or near to, contiguous to, bordering upon; constr. with dat.:
regio mari adposita, Plin. 3, 18, 22, § 126: platanus itineri, id. 12, 1, 5, § 9: castellum Lupiae flumini adpositum, Tac. A. 2, 7.—Trop.: audacia fidentiae non contrarium, sed appositum ac propinquum, Cic. Inv. 2, 54, 165.— B. Metaph.
1. Fit, proper, suitable, appropriate, apposite, etc. (like aptus, q. v.; hence in MSS. freq. interchanged with it; cf. Spald. ad Quint. 3, 11, 9); constr. with ad (in this signif. very freq. in Varr. and Cic.;
elsewhere very rare, perh. not found except in Quint. and Gell.): ager ad vitem adpositus, Varr. R. R. 1, 7, 5: loca adposita ad faenum, ad vinum, ad oleum, id. ib. 1, 23, 1: equus ad medendum adpositus, id. ib. 2, 7, 5: (gallinae) adpositissimae ad partum, id. ib. 3, 9, 9; 2, 10, 4: menses ad agendum maxime appositi, Cic. Verr. 2, 1, 11; 2, 5, 41 fin.; id. Att. 3, 14: multo appositior ad deferenda, Cic. Verr. 2, 4, 57: argumentatio appositissima ad judicationem, id. Inv. 1, 14. —* 2. Inclined to; constr. with dat.:
judex juri magis an aequo sit adpositus, Quint. 4, 3, 11 (cf.: adclinis falsis animus, Hor. S. 2, 2, 6).—3. Subst.: appŏsĭtum, i, n., in rhet. and gram., an epithet, adjective:
adposita, quae epitheta dicuntur, ut dulce mustum, Quint. 8, 2, 10; 2, 14, 3; 9, 4, 24.—Hence, appŏsĭtē, adv., suitably, fitly, etc.: ad persuasionem, Cic. Inv. 1, 5; cf. Spald ad Quint. 2, 15, 3 praeclare et apposite et facete scribere, Gell. 2, 23, 11 (comp. and sup not used).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
appōnō (ad-p-) posuī, positus, ere,
to put at, place by, lay beside, set near: appositae mensae, O.: machina adposita: notam ad versum: statio portae apposita, L.—Esp., to serve, set before: patellam: appositis (vinis), H.: iis, quod satis esset: his exta, L.—To put upon, apply: appositā velatur ianua lauro, O.: scalis appositis, against the walls, L.: candelam valvis, to set on fire, Iu. — To put away, lay down: rastros, T.: hunc (puerum) ante ianuam, T.—To add, give in addition (poet.): aetas illi Apponet annos, H. — Fig., to appoint, assign, designate: custodem Tullio me: accusator apponitur civis: magister consulibus appositus, L.: alqm custodiae, Ta.: appositum, ut, etc., it was besides ordered, Ta.—To set on, instigate: calumniatores: alqm qui emeret. — To set down, deem, regard, consider, account: postulare id gratiae adponi sibi, T.: (diem) lucro, H.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinappōnō
Proto-Indo-European *h₂ep Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *h₂epó Proto-Indo-European *h₂pó Proto-Italic *po Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Proto-Italic *pozinō Latin pōnō Latin appōnō From ad- + pōnō (“put”).
Elsewhere
- Catalanaposar
- Englishappose
- Frenchappondrefrom Old French apondre
- Frenchapposer
- Italianapporre
- Occitanapondre
- Portugueseapor
- Romanianapune
- Romanianapunere
- Romanianapus
Old Francoprovençal
- Franco-Provençalappondre