LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

appōnō

appōnō (present infinitive appōnere, perfect active apposuī or apposīvī, supine appositum or appostum)
Classical[apˈpoː.noː]Ecclesiastical[apˈpɔː.no]
adpōnō

Meaning

  1. to appoint, assign
  2. to place near, set before (on table), serve up, appose
  3. to put, apply, add to
    Nōn gladium corporibus hostium, sed arborum truncīs secūrim appōnit.He doesn't put his sword to the bodies of foes, but his axe to the trunks of trees.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.appōnōappōnēbamappōnamapposuī
apposīvī
apposueram
apposīveram, apposīram
apposuerō
apposīverō, apposīrō
2nd sg.appōnisappōnēbāsappōnēsapposuistī
apposīvistī, apposīstī
apposuerās
apposīverās, apposīrās
apposueris
apposīveris, apposīris
3rd sg.appōnitappōnēbatappōnetapposuit
apposīvit, apposīt
apposuerat
apposīverat, apposīrat
apposuerit
apposīverit, apposīrit
1st pl.appōnimusappōnēbāmusappōnēmusapposuimus
apposīvimus, apposīmus
apposuerāmus
apposīverāmus, apposīrāmus
apposuerimus
apposīverimus, apposīrimus
2nd pl.appōnitisappōnēbātisappōnētisapposuistis
apposīvistis, apposīstis
apposuerātis
apposīverātis, apposīrātis
apposueritis
apposīveritis, apposīritis
3rd pl.appōnuntappōnēbantappōnentapposuērunt
apposuēre, apposīvērunt, apposīrunt, apposīvēre
apposuerant
apposīverant, apposīrant
apposuerint
apposīverint, apposīrint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.appōnamappōneremapposuerim
apposīverim, apposīrim
apposuissem
apposīvissem, apposīssem
2nd sg.appōnāsappōnerēsapposuerīs
apposīverīs, apposīrīs
apposuissēs
apposīvissēs, apposīssēs
3rd sg.appōnatappōneretapposuerit
apposīverit, apposīrit
apposuisset
apposīvisset, apposīsset
1st pl.appōnāmusappōnerēmusapposuerīmus
apposīverīmus, apposīrīmus
apposuissēmus
apposīvissēmus, apposīssēmus
2nd pl.appōnātisappōnerētisapposuerītis
apposīverītis, apposīrītis
apposuissētis
apposīvissētis, apposīssētis
3rd pl.appōnantappōnerentapposuerint
apposīverint, apposīrint
apposuissent
apposīvissent, apposīssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.appōnorappōnēbarappōnar
2nd sg.appōneris
appōnere
appōnēbāris
appōnēbāre
appōnēris
appōnēre
3rd sg.appōniturappōnēbāturappōnētur
1st pl.appōnimurappōnēbāmurappōnēmur
2nd pl.appōniminīappōnēbāminīappōnēminī
3rd pl.appōnunturappōnēbanturappōnentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.appōnarappōnerer
2nd sg.appōnāris
appōnāre
appōnerēris
appōnerēre
3rd sg.appōnāturappōnerētur
1st pl.appōnāmurappōnerēmur
2nd pl.appōnāminīappōnerēminī
3rd pl.appōnanturappōnerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.appōneappōnere
pres. 2nd pl.appōniteappōniminī
fut. 2nd sg.appōnitōappōnitor
fut. 3rd sg.appōnitōappōnitor
fut. 2nd pl.appōnitōte—
fut. 3rd pl.appōnuntōappōnuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveappōnereappōnī
perfect infinitiveapposuisse
apposīvisse, apposīsse
appositum esse
appostum esse
future infinitiveappositūrum esse
appostūrum esse
appositum īrī
appostum īrī
present participleappōnēns—
perfect participle—appositus
appostus, apposita, appositā, appositae, appositam, appositārum, appositās, apposite, appositī, appositīs, appositō, appositōrum, appositōs
future participleappositūrus
appostūrus, appositūra, appositūrā, appositūrae, appositūram, appositūrārum, appositūrās, appositūre, appositūrī, appositūrīs, appositūrō, appositūrōrum, appositūrōs, appositūrum
appōnendus
appōnundus, appōnenda, appōnendā, appōnendae, appōnendam, appōnendārum, appōnendās, appōnende, appōnendīs, appōnendōrum, appōnendōs
gerundappōnendī, appōnendō, appōnendumsupineappositum, appositū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

cenam alicui apponere
to set a repast before a person.
cibum apponere, ponere alicui
to set food before a person.

ap-pōno (adp-, Ritschl, Fleck., Lachm., Baiter, Halm; app-, Merk., Kayser, K. and H., Weissenb.), pōsŭi, pŏsĭtum, 3, v. a. (
I. perf. apposivi, Plaut. Mil. 3, 3, 31; App. ap. Prisc. p. 898 P.; cf. pono), to place, put, or lay at, near or by the side of a thing; to apply to, add, unite, etc. (class. in prose and poetry; syn.: addo, adicio, adjungo).
I. Lit.
A. In gen.: adpone hic mensulam, Plaut. Most. 1, 3, 150: appositas instruxere epulis mensas, Ov. M. 8, 570; so id. ib. 8, 831: sitellam, Plaut. Cas. 2, 6, 11: Sy. Onus urget. Mi. At tu adpone, put it down then, id. Poen. 4, 2, 35: illam alteram apud me, quod bonist, adponito, id. Trin. 4, 3, 60: munera eorum illis apponentur, Vulg. Bar 6, 26: At istos rastros interea tamen adpone, Ter. Heaut. 1, 1, 37; so id. And. 4, 3, 10 al.: aër Omnibus est rebus circumdatus adpositusque, Lucr. 6, 1036; 3, 373: omnes columnae machinā appositā dejectae, Cic. Verr. 2, 1, 55, § 144: notam ad malum versum, id. Pis. 30; so id. Fam. 13, 6; cf. Suet. Claud. 16: manus ad os (eorum more, qui secreto aliquid narrant, Manut.), Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1: scalis appositis urbem defenderunt, Liv. 37, 5: adpositā aure ad glaciem, Plin. 8, 28, 42, § 103: adpositum in mensā lumen, Tac. A. 2, 31: paenulam ad vulnus, Suet. Ner. 49 et saep.: dominum Adpositum flavis in Simoenta vadis, Prop. 2, 9, 12.—So freq. of the putting on of garments, crowns, etc.: cur tamen appositā velatur janua lauro, Ov. Tr. 3, 1, 39: gemmas toris, id. H. 9, 60 Loers; cf. the same, id. ib. 7, 100: meretrix Appositā populum submovet ante serā, id. Am. 3, 14, 10 (cf.: ponere seram, Juv. 6, 347): candelam valvis, i. e. to set fire to, Juv. 9, 98 al.—
B. Esp.
1. Freq. as t. t. of food, dishes, to serve up, set before one (cf. Gr. παρατίθημι; the simple verb pono is often so used, q. v.): adposita sit cena, Plaut. Trin. 2, 4, 69: apposuit eis mensam, Vulg. Act. 16, 34: adpositum est ampliter, Plaut. Mil. 3, 1, 160: apposuit patellam, Cic. Verr. 2, 4, 22: Cenabat apud eum: argentum ille ceterum purum apposuerat, etc., id. ib. 4, 22, 49; id. Tusc. 5, 32, 91; id. Att. 6, 1; 14, 21; Liv. 1, 7; Plin. 8, 51, 78, § 210: convivis panem et obsonia apponere, Suet. Calig. 37; id. Caes. 43; id. Tib. 34; id. Galb. 12; Vitr. 13: Appositaque est eis ciborum magna praeparatio, Vulg. 4 Reg. 6, 23 al.; Albanum sive Falernum Te magis appositis delectat, Hor. S. 2, 8, 17; 2, 8, 69 al.—
2. Aliquem alicui or alicui rei, to appoint or designate one to any service or duty, to place in any station, to join to as an aid: custodem Tullio me apponite, Cic. Div. in Caecil. 16, 51; so Tac. A. 4, 60; cf.: adpositus custodiae (dat.), id. ib. 1, 6; 2, 68: accusator apponitur civis Romanus, Cic. Verr. 2, 1, 29, § 74; so id. ib. 2, 1, 5, § 41 fin.: calumniatores, id. ib. 2, 2, 10: praevaricatorem, id. Phil. 2, 11: non illicitatorem venditor adponet, id. Off. 3, 15, 61; cf. Cic. Verr. 2, 1, 54: custodes, Nep. Dion, 4, 5: moderator et magister consulibus appositus, Liv. 2, 18, 6; so, rectorem, Suet. Aug. 48: scrutatores, id. Claud. 35 al.—
3. To put to something by way of increase, to add to, superadd (rare; cf. addo, adicio): nihil his novum adposivi, Plaut. Mil. 3, 3, 31; id. Trin. 4, 3, 18: aetas illi, quos tibi dempserit, adponet annos, Hor. C. 2, 5, 15: exemplum, Gell. 1, 13, 9: si quis apposuerit ad haec, apponet Deus super illum etc., Vulg. Apoc. 22, 18; ib. Gen. 49, 32.—
II. Trop.
A. Of the mind, to apply (eccl. Lat.): appone cor ad doctrinam, Vulg. Prov. 22, 17: apposui cor meum, ut etc., ib. Eccl. 8, 16.—
B. In eccl. Lat., after the Hebrew, of an act, to do further, also to do something: non apponet, ut complacitior sit adhuc? Vulg. Psa. 76, 8; so ib. Act. 12, 3: apposuerunt adhuc peccare, ib. Psa. 77, 17; 88, 23.—
C. With a dat. of end, to set down for something, count, reckon, or consider as, to hold as (very rare): cum is nil promereat, postulare id gratiae adponi sibi, Ter. And. 2, 1, 32 (addi in gratiam suam, Don.): aliquid lucro, Hor. C. 1, 9, 15.—Hence, appŏsĭ-tus (adp-), a, um, P. a., put or applied to, etc.
A. Of relations of space, placed or situated at or near to, contiguous to, bordering upon; constr. with dat.: regio mari adposita, Plin. 3, 18, 22, § 126: platanus itineri, id. 12, 1, 5, § 9: castellum Lupiae flumini adpositum, Tac. A. 2, 7.—Trop.: audacia fidentiae non contrarium, sed appositum ac propinquum, Cic. Inv. 2, 54, 165.—
B. Metaph.
1. Fit, proper, suitable, appropriate, apposite, etc. (like aptus, q. v.; hence in MSS. freq. interchanged with it; cf. Spald. ad Quint. 3, 11, 9); constr. with ad (in this signif. very freq. in Varr. and Cic.; elsewhere very rare, perh. not found except in Quint. and Gell.): ager ad vitem adpositus, Varr. R. R. 1, 7, 5: loca adposita ad faenum, ad vinum, ad oleum, id. ib. 1, 23, 1: equus ad medendum adpositus, id. ib. 2, 7, 5: (gallinae) adpositissimae ad partum, id. ib. 3, 9, 9; 2, 10, 4: menses ad agendum maxime appositi, Cic. Verr. 2, 1, 11; 2, 5, 41 fin.; id. Att. 3, 14: multo appositior ad deferenda, Cic. Verr. 2, 4, 57: argumentatio appositissima ad judicationem, id. Inv. 1, 14. —*
2. Inclined to; constr. with dat.: judex juri magis an aequo sit adpositus, Quint. 4, 3, 11 (cf.: adclinis falsis animus, Hor. S. 2, 2, 6).—
3. Subst.: appŏsĭtum, i, n., in rhet. and gram., an epithet, adjective: adposita, quae epitheta dicuntur, ut dulce mustum, Quint. 8, 2, 10; 2, 14, 3; 9, 4, 24.—Hence, appŏsĭtē, adv., suitably, fitly, etc.: ad persuasionem, Cic. Inv. 1, 5; cf. Spald ad Quint. 2, 15, 3 praeclare et apposite et facete scribere, Gell. 2, 23, 11 (comp. and sup not used).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinappōnō

Proto-Indo-European *h₂ep Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *h₂epó Proto-Indo-European *h₂pó Proto-Italic *po Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Proto-Italic *pozinō Latin pōnō Latin appōnō From ad- + pōnō (“put”).

Elsewhere
  • Catalanaposar
  • Englishappose
  • Frenchappondrefrom Old French apondre
  • Frenchapposer
  • Italianapporre
  • Occitanapondre
  • Portugueseapor
  • Romanianapune
  • Romanianapunere
  • Romanianapus
Old Francoprovençal
  • Franco-Provençalappondre

Quick answers

What does appōnō mean in Latin?
appōnō, a verb, means “to appoint, assign; to place near, set before (on table), serve up, appose; to put, apply, add to”.
What are the principal parts of appōnō?
appōnō, appōnere, apposuī, appositum (third conjugation).
How do you pronounce appōnō?
In classical Latin, [apˈpoː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [apˈpɔː.no].
Where does appōnō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin appōnō.