adjectivethird-declension two-termination adjective
admīrābilis
admīrābilis (neuter admīrābile, comparative admīrābilior, adverb admīrābiliter)
Classical[ad.miːˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[ad.miˈraː.bi.lis]
Meaning
- two terminationadmirable, wonderful, worthy of admiration
- two terminationsurprising, astonishing, amazing, rare, strange, producing wonder
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | admīrābilis | admīrābilis | admīrābile |
| genitive | admīrābilis | admīrābilis | admīrābilis |
| dative | admīrābilī | admīrābilī | admīrābilī |
| accusative | admīrābilem | admīrābilem | admīrābile |
| ablative | admīrābilī | admīrābilī | admīrābilī |
| vocative | admīrābilis | admīrābilis | admīrābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | admīrābilēs | admīrābilēs | admīrābilia |
| genitive | admīrābilium | admīrābilium | admīrābilium |
| dative | admīrābilibus | admīrābilibus | admīrābilibus |
| accusative | admīrābilīs admīrābilēs | admīrābilīs admīrābilēs | admīrābilia |
| ablative | admīrābilibus | admīrābilibus | admīrābilibus |
| vocative | admīrābilēs | admīrābilēs | admīrābilia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- admirabilia (= παράδοξα)
- paradoxes; surprising things.
admīrābĭlis, e, adj. admiror.
I. Worthy of admiration, admirable, wonderful:
admirabilis in dicendo vir, Cic. de Or. 1, 2: O clementiam admirabilem, id. Lig. 2, 6: gravitatem atque constantiam, id. Phil. 13, 41: scientia, id. ib. 9, 10.— Ironically: o admirabilem impudentiam, audaciam, temeritatem, Cic. Phil. 3, 7, 18; so, o admirabilior oratio, id. Or. 35: magnitudo pop. R. admirabilior adversis rebus quam secundis, Liv. 22, 37: admirabilem licentiam, Cic. Fat. 16: quam admirabile est nomen, Vulg. Psa. 8, 2: de tenebris vos vocavit in admirabile lumen suum, ib. 1 Pet. 2, 9.—II. That produces wonder, wonderful, astonishing, strange, rare, paradoxical: haec παράδοξα ili, nos admirabilia dicamus, Cic. Fin. 4, 27; cf.
id. Par. praef. and Par. 4: admirabile genus (causae), a quo alienatus est animus eorum qui audituri sunt, id. Inv. 1, 15, 20: concursus, id. ib. 10, 7: gloria, id. ib. 3, 26.—Comp.: non esse admirabilius Romanos Graeciā pelli quam Hannibalem Italiā pulsum esse, Liv. 42, 50; also Flor. 4, 2, 47.—Sup. not used.—Adv.: admīrābĭlĭter (only in the posit.). Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
admīrābilis e, adj. with comp.
admiror, admirable, wonderful: clementia: in dicendo homines. —Esp., strange, like paradox.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadmīrābilis
Proto-Indo-European *smey- Proto-Indo-European *sméyros Proto-Italic *smeiros Latin mīrus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin mīror Latin admīrārī, admīror Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin admīrābilis From admīrārī, admīror (“to admire, wonder at”) + -bilis.
Descendants
- Catalanadmirable
- Englishadmirable
- Frenchadmirable
- Italianammirabile
- Portugueseadmirável
- Romanianadmirabil
- Spanishadmirable
In English words that came into English from admīrābilis
- admirabilityadmīrābilitās