LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

admīrābilis

admīrābilis (neuter admīrābile, comparative admīrābilior, adverb admīrābiliter)
Classical[ad.miːˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[ad.miˈraː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationadmirable, wonderful, worthy of admiration
  2. two terminationsurprising, astonishing, amazing, rare, strange, producing wonder

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeadmīrābilisadmīrābilisadmīrābile
genitiveadmīrābilisadmīrābilisadmīrābilis
dativeadmīrābilīadmīrābilīadmīrābilī
accusativeadmīrābilemadmīrābilemadmīrābile
ablativeadmīrābilīadmīrābilīadmīrābilī
vocativeadmīrābilisadmīrābilisadmīrābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeadmīrābilēsadmīrābilēsadmīrābilia
genitiveadmīrābiliumadmīrābiliumadmīrābilium
dativeadmīrābilibusadmīrābilibusadmīrābilibus
accusativeadmīrābilīs
admīrābilēs
admīrābilīs
admīrābilēs
admīrābilia
ablativeadmīrābilibusadmīrābilibusadmīrābilibus
vocativeadmīrābilēsadmīrābilēsadmīrābilia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

admirabilia (= παράδοξα)
paradoxes; surprising things.

admīrābĭlis, e, adj. admiror.
I. Worthy of admiration, admirable, wonderful: admirabilis in dicendo vir, Cic. de Or. 1, 2: O clementiam admirabilem, id. Lig. 2, 6: gravitatem atque constantiam, id. Phil. 13, 41: scientia, id. ib. 9, 10.— Ironically: o admirabilem impudentiam, audaciam, temeritatem, Cic. Phil. 3, 7, 18; so, o admirabilior oratio, id. Or. 35: magnitudo pop. R. admirabilior adversis rebus quam secundis, Liv. 22, 37: admirabilem licentiam, Cic. Fat. 16: quam admirabile est nomen, Vulg. Psa. 8, 2: de tenebris vos vocavit in admirabile lumen suum, ib. 1 Pet. 2, 9.—
II. That produces wonder, wonderful, astonishing, strange, rare, paradoxical: haec παράδοξα ili, nos admirabilia dicamus, Cic. Fin. 4, 27; cf. id. Par. praef. and Par. 4: admirabile genus (causae), a quo alienatus est animus eorum qui audituri sunt, id. Inv. 1, 15, 20: concursus, id. ib. 10, 7: gloria, id. ib. 3, 26.—Comp.: non esse admirabilius Romanos Graeciā pelli quam Hannibalem Italiā pulsum esse, Liv. 42, 50; also Flor. 4, 2, 47.—Sup. not used.—Adv.: admīrābĭlĭter (only in the posit.).
2. Paradoxically, strangely, παραδόξως, Cic. Tusc. 4, 16 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadmīrābilis

Proto-Indo-European *smey- Proto-Indo-European *sméyros Proto-Italic *smeiros Latin mīrus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin mīror Latin admīrārī, admīror Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin admīrābilis From admīrārī, admīror (“to admire, wonder at”) + -bilis.

Descendants
  • Catalanadmirable
  • Englishadmirable
  • Frenchadmirable
  • Italianammirabile
  • Portugueseadmirável
  • Romanianadmirabil
  • Spanishadmirable

In English words that came into English from admīrābilis

  • admirabilityadmīrābilitās

Quick answers

What does admīrābilis mean in Latin?
admīrābilis, a adjective, means “admirable, wonderful, worthy of admiration; surprising, astonishing, amazing, rare, strange, producing wonder”.
How do you pronounce admīrābilis?
In classical Latin, [ad.miːˈraː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ad.miˈraː.bi.lis].
Where does admīrābilis come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin admīrābilis.