LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

admīrātiō

admīrātiō f (genitive admīrātiōnis)
Classical[ad.miːˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[ad.miˈrat.t͡si.o]

Meaning

  1. wonder, admiration

In the readers how our graded readers gloss it

Declension

declension
formsingularplural
nominativeadmīrātiōadmīrātiōnēs
genitiveadmīrātiōnisadmīrātiōnum
dativeadmīrātiōnīadmīrātiōnibus
accusativeadmīrātiōnemadmīrātiōnēs
ablativeadmīrātiōneadmīrātiōnibus
vocativeadmīrātiōadmīrātiōnēs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

admirationi esse
to be admired.
admiratione affici
to be admired.
admiratione incensum esse
to be fired with admiration.
admirationem alicui movere
to fill a person with astonishment.
magna est admiratio alicuius
some one is the object of much admiration.
admirationem habere (Quintil. 8. 2. 6)
to be admired.

admīrātĭo, ōnis, f. admiror.
I. An admiring, admiration.—Absol.: tua divina virtus admirationis plus habet quam gloriae, Cic. Marcell. 26: qui (plausus) non numquam ipsa admiratione compressus est, id. Deiot. 34: perspicua admiratione declaratur, id. Balb. 2; id. Off. 2, 10, 36.— More freq. with gen. of object: copiose sapienterque dicentis, Cic. Off. 2, 14: si quid fuit in isto studio admirationis, id. Mur. 25: admiratione afficiuntur ii, id. ib. 2, 10: admiratio nonnulla in bestiis aquatilibus, id. N. D. 2, 48, 124 al.: cuivis inicere admirationem sui, Nep. Iph. 3: hominis admiratio, Cic. Arch. 4: admiratio viri, Liv. 9, 8; so id. 7, 34; Suet. Ner. 52 al.: in magna admiratione esse, to be greatly admired, Plin. 36, 5, 10, § 32.—In plur.: haec sunt, quae admirationes in bonis oratoribus efficiunt, Cic. de Or. 1, 33; so id. Brut. 84, 290; Vitr. 7, 13.—
II. Wonder, surprise, astonishment (cf.: admiror, admirabilis): hoc mihi maximam admirationem movet, Cic. Phil. 10, 2; so, habere, id. Fam. 5, 12, 18: divitiarum, id. Off. 2, 20; id. de Or. 2, 62; id. Or. 3 al.: admiratio ancipitis sententiae, Liv. 21, 3: non sine admiratione, Suet. Calig. 19; so Plin. 7, 12, 10, § 56; 16, 26, 44, § 107: ut admirationem faciam populo, Vulg. Isa. 29, 14: miratus sum illam admiratione magna, ib. Apoc. 17, 6.—Also with quod: (Decium) admiratio incessit, quod nec pugnam inirent, etc., Liv. 7, 34, 12.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadmīrātiō

Proto-Indo-European *smey- Proto-Indo-European *sméyros Proto-Italic *smeiros Latin mīrus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin mīror Latin admīror Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin admīrātiō From admīror (“regard with wonder”) + -tiō.

Descendants
  • Catalanadmiració
  • Englishadmiration
  • Frenchadmiration
  • Italianammirazione
  • Occitanadmiracion
  • Portugueseadmiração
  • Romanianadmirație
  • Spanishadmiración
  • Galicianadmiración

In English words that came into English from admīrātiō

  • admirationadmīrātiō

Quick answers

What does admīrātiō mean in Latin?
admīrātiō, a noun, means “wonder, admiration”.
What is the genitive of admīrātiō?
The genitive singular is admīrātiōnis. admīrātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce admīrātiō?
In classical Latin, [ad.miːˈraː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ad.miˈrat.t͡si.o].
Where does admīrātiō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin admīrātiō.