noun · femininethird declension
admīrātiō
admīrātiō f (genitive admīrātiōnis)
Classical[ad.miːˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[ad.miˈrat.t͡si.o]
Meaning
- wonder, admiration
In the readers how our graded readers gloss it
wonder, admiration
admīrātiō -ōnis (f) — in De Bello Gallico II
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | admīrātiō | admīrātiōnēs |
| genitive | admīrātiōnis | admīrātiōnum |
| dative | admīrātiōnī | admīrātiōnibus |
| accusative | admīrātiōnem | admīrātiōnēs |
| ablative | admīrātiōne | admīrātiōnibus |
| vocative | admīrātiō | admīrātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- admirationi esse
- to be admired.
- admiratione affici
- to be admired.
- admiratione incensum esse
- to be fired with admiration.
- admirationem alicui movere
- to fill a person with astonishment.
- magna est admiratio alicuius
- some one is the object of much admiration.
- admirationem habere (Quintil. 8. 2. 6)
- to be admired.
admīrātĭo, ōnis, f. admiror.
I. An admiring, admiration.—Absol.:
tua divina virtus admirationis plus habet quam gloriae, Cic. Marcell. 26: qui (plausus) non numquam ipsa admiratione compressus est, id. Deiot. 34: perspicua admiratione declaratur, id. Balb. 2; id. Off. 2, 10, 36.— More freq. with gen. of object: copiose sapienterque dicentis, Cic. Off. 2, 14: si quid fuit in isto studio admirationis, id. Mur. 25: admiratione afficiuntur ii, id. ib. 2, 10: admiratio nonnulla in bestiis aquatilibus, id. N. D. 2, 48, 124 al.: cuivis inicere admirationem sui, Nep. Iph. 3: hominis admiratio, Cic. Arch. 4: admiratio viri, Liv. 9, 8; so id. 7, 34; Suet. Ner. 52 al.: in magna admiratione esse, to be greatly admired, Plin. 36, 5, 10, § 32.—In plur.: haec sunt, quae admirationes in bonis oratoribus efficiunt, Cic. de Or. 1, 33; so id. Brut. 84, 290; Vitr. 7, 13.—II. Wonder, surprise, astonishment (cf.:
admiror, admirabilis): hoc mihi maximam admirationem movet, Cic. Phil. 10, 2; so, habere, id. Fam. 5, 12, 18: divitiarum, id. Off. 2, 20; id. de Or. 2, 62; id. Or. 3 al.: admiratio ancipitis sententiae, Liv. 21, 3: non sine admiratione, Suet. Calig. 19; so Plin. 7, 12, 10, § 56; 16, 26, 44, § 107: ut admirationem faciam populo, Vulg. Isa. 29, 14: miratus sum illam admiratione magna, ib. Apoc. 17, 6.—Also with quod: (Decium) admiratio incessit, quod nec pugnam inirent, etc., Liv. 7, 34, 12.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
admīrātiō ōnis, f
admiror, admiration, wonder: admiratione adfici: admirationis plus habere quam gloriae. — Plur, expressions of admiration, applause: admirationes in oratoribus efficere: copiose sapienterque dicentis: sui, N.: viri, L. — Wonder, surprise, astonishment: mihi admirationem moveri: in admirationem versus (rex), L.: tam ancipitis sententiae, L.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadmīrātiō
Proto-Indo-European *smey- Proto-Indo-European *sméyros Proto-Italic *smeiros Latin mīrus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin mīror Latin admīror Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin admīrātiō From admīror (“regard with wonder”) + -tiō.
Descendants
- Catalanadmiració
- Englishadmiration
- Frenchadmiration
- Italianammirazione
- Occitanadmiracion
- Portugueseadmiração
- Romanianadmirație
- Spanishadmiración
- Galicianadmiración
In English words that came into English from admīrātiō
- admirationadmīrātiō