adiuvō
Meaning
- to help, assist
Ergō istaec quom ita sunt, Antiphō, / tantō mage tē advigilāre aequomst: fortis Fortūna adiuvat.
Therefore, since these things are so, Antipho, it is all the more right that you be vigilant: Fortune favors the brave. (See: Fortune favours the bold.)161 BCE, Publius Terentius Afer, Phormio I#202–203 - to be useful
- figurativelyto cheer
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Auxilium · Opem ferre · Opitulari · Juvare · Adjuvare
1. Auxilium, opem ferre, and opitulari, suppose a person in a strait, whom one would rescue from necessity and danger, in opp. to deserere, destituere, and so forth; the auxilium ferens is to be considered as an ally, who makes himself subservient to the personal safety, or to the interest of him who is in a strait; the opem ferens, as a benefactor, who employs his power and strength for the benefit of the weak; whereas juvare and adjuvare (ἰᾶσθαι) suppose only a person striving to do something, which he may be enabled to do better and quicker by help, in opp. to impedire, Cic. Verr. i. 6. Ter. Heaut. v. 2, 39. Matres solent esse filiis in peccato adjutrices, auxilio in paterna injuria. When in Liv. ii. 6, Tarquin entreats the Veientes, ferrent opem, adjuvarent, he is first considered as exulans, then as regnum repetiturus. 2. Opem and auxilium ferre derive their emphasis from the noun, to bring help, and nothing else; whereas opitulari, and the poetical word, auxiliari, derive their emphasis from their verbal form, and mean to bring help, and not to refuse. (v. 70.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adiuvō | adiuvābam | adiuvābō | adiūvī adiuvāvī | adiūveram adiuvāveram, adiūvāram | adiūverō adiuvāverō, adiuvārō |
| 2nd sg. | adiuvās | adiuvābās | adiuvābis | adiūvistī adiuvāvistī, adiūvāstī | adiūverās adiuvāverās, adiuvārās | adiūveris adiuvāveris |
| 3rd sg. | adiuvat | adiuvābat | adiuvābit | adiūvit adiuvāvit | adiūverat adiuvāverat, adiuvārat | adiūverit adiuvāverit, adiuvārit |
| 1st pl. | adiuvāmus | adiuvābāmus | adiuvābimus | adiūvimus adiuvāvimus | adiūverāmus adiuvāverāmus | adiūverimus adiuvāverimus, adiuvārimus |
| 2nd pl. | adiuvātis | adiuvābātis | adiuvābitis | adiūvistis adiuvāvistis, adiuvāstis | adiūverātis adiuvāverātis, adiuvārātis | adiūveritis adiuvāveritis, adiuvāritis |
| 3rd pl. | adiuvant | adiuvābant | adiuvābunt | adiūvērunt adiūvēre, adiuvāvērunt, adiuvāvēre, adiuvārunt | adiūverant adiuvāverant, adiuvārant | adiūverint adiuvāverint, adiuvārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adiuvem | adiuvārem | adiūverim adiuvāverim, adiuvārim | adiūvissem adiuvāvissem, adiuvāssem |
| 2nd sg. | adiuvēs | adiuvārēs | adiūverīs adiuvāverīs | adiūvissēs adiuvāvissēs, adiuvāssēs |
| 3rd sg. | adiuvet | adiuvāret | adiūverit adiuvāverit, adiuvārit | adiūvisset adiuvāvisset, adiuvāsset |
| 1st pl. | adiuvēmus | adiuvārēmus | adiūverīmus adiuvāverīmus, adiuvārīmus | adiūvissēmus adiuvāvissēmus, adiuvāssēmus |
| 2nd pl. | adiuvētis | adiuvārētis | adiūverītis adiuvāverītis, adiuvārītis | adiūvissētis adiuvāvissētis, adiuvāssētis |
| 3rd pl. | adiuvent | adiuvārent | adiūverint adiuvāverint, adiuvārint | adiūvissent adiuvāvissent, adiuvāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | adiuvor | adiuvābar | adiuvābor |
| 2nd sg. | adiuvāris adiuvāre | adiuvābāris adiuvābāre | adiuvāberis adiuvābere |
| 3rd sg. | adiuvātur | adiuvābātur | adiuvābitur |
| 1st pl. | adiuvāmur | adiuvābāmur | adiuvābimur |
| 2nd pl. | adiuvāminī | adiuvābāminī | adiuvābiminī |
| 3rd pl. | adiuvantur | adiuvābantur | adiuvābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | adiuver | adiuvārer |
| 2nd sg. | adiuvēris adiuvēre | adiuvārēris adiuvārēre |
| 3rd sg. | adiuvētur | adiuvārētur |
| 1st pl. | adiuvēmur | adiuvārēmur |
| 2nd pl. | adiuvēminī | adiuvārēminī |
| 3rd pl. | adiuventur | adiuvārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | adiuvā | adiuvāre |
| pres. 2nd pl. | adiuvāte | adiuvāminī |
| fut. 2nd sg. | adiuvātō | adiuvātor |
| fut. 3rd sg. | adiuvātō | adiuvātor |
| fut. 2nd pl. | adiuvātōte | — |
| fut. 3rd pl. | adiuvantō | adiuvantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | adiuvāre | adiuvārī |
| perfect infinitive | adiūvisse adiuvāvisse, adiuvāsse | adiūtum esse adiuvātum esse |
| future infinitive | adiūtūrum esse adiuvātūrum esse | adiūtum īrī adiuvātum īrī |
| present participle | adiuvāns adiuvante, adiuvantem, adiuvantēs, adiuvantī, adiuvantia, adiuvantibus, adiuvantis, adiuvantīs, adiuvantium | — |
| perfect participle | — | adiūtus adiuvātus |
| future participle | adiūtūrus adiuvātūrus, adiūtūra, adiūtūrā, adiūtūrae, adiūtūram, adiūtūrārum, adiūtūrās, adiūtūre, adiūtūrī, adiūtūrīs, adiūtūrō, adiūtūrōrum, adiūtūrōs, adiūtūrum | adiuvandus |
hence, adjuvaturus, Petr. Sat. 18: adjŭro or adjuero = adjuvero, Enn. ap. Cic. Sen. 1, 1: adjuerit = adjuverit, Ter. Phorm. 3, 3, 4), to give aid to, to help, assist, support: aliquem. (Adjuvare applies to every kind of help or support; while auxiliari is only used of one who, from his weakness, needs assistance, and subvenire of one who is in difficulty or embarrassment; cf. Manut. ad Cic. Fam. 1, 7.) miseras, inopes, aerumnosas aliquo auxilio, Plaut. Rud. 1, 4, 39: operā me adjuves, Ter. Phorm. 5, 3, 3: me adjuves in hac re, id. And. 3, 3, 10: id spero adjuturos deos (i. e. in ea re), id. ib. 3, 2, 42: ad verum probandum auctoritas adjuvat, Cic. Quint. 23: si nihil ad percipiendam colendamque virtutem litteris adjuvarentur, id. Arch. 7, 16: maerorem orationis lacrimis suis, id. de Or. 2, 47: Q. Hortensii operā rem publicam adjutam (esse), id. Phil. 10, 26: si nos mediocris fortuna rei publicae adjuverit, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 15: aliquem in filiarum collocatione, id. Off. 2, 16: auxiliis et copiis, i. e. militibus auxiliariis, id. Fam. 1, 7; cf. Liv. 29, 5: sua sponte eos adjutum profectus, Nep. Chabr. 2; id. Milt. 2; id. Phoc. 2: Antiochum Aetolosque adjuturos pronuntiat, Liv. 34, 37: fortĭs fortuna adjuvat, Ter. Phorm. 1, 4, 25, and Liv. 34, 37: aliquem ad bellum, id. 29, 1; cf. id. 27, 15 Drak.: adjutus casu, Suet. Tib. 13: suffragio, id. Vitell. 7: manu alicujus, id. Dom. 14: adjuvare preces, id. Ner. 21: pennis adjutus amoris, Ov. M. 1, 540; so Juv. 6, 504; Sil. 6, 249; cf. id. 5, 326.—jam tu quoque hujus adjuvas insaniam, Plaut. Am. 2, 2, 166: ferendus error immo vero etiam adjuvandus, Cic. Att. 12, 43: clamore Romani adjuvant militem suum, animate, encourage, Liv. 1, 25; so Curt. 3, 6: ignem, Liv. 34, 39: formam cură, Ov. M. 2, 732.—in re mala animo si bono utare, adjuvat, Plaut. Capt. 2, 1, 10.—solitudo aliquid adjuvat, Cic. Att. 12, 14: alteri non multum adjuvabant, Caes. B. G. 7, 17: adjuvat hoc quoque, Hor. S. 2, 5, 73.!*? Rare constructions. irrides in re tanta? neque me quidquam consilio adjuvas? Ter. Heaut. 5, 2, 29; cf. Rudd. II. p. 179, n. 75.— ut amplissimum nomen consequeremur, unus praeter ceteros adjuvisti, Cic. Q. Fr. 1, 1, 15: adjuvato, nequis liminis obseret tabellam, Cat. 324.—operam mutuam dent et messem hanc nobis adjuvent, Gell. 2, 29; cf. adjuto.—Hence, adjŭvans, antis, P. a., subst. with gen.: non haec adjuvantia causarum, sed has ipsas esse omnium causas, Cic. Univ. 14.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From ad- (“towards”) + iuvō (“to help”).
- Englishadjuvate
- Italianadiuvare
- Middle Frenchadjuver
- Italianaggiovare
- Sicilianaggiuvari
In English words that came into English from adiuvō
- aidadiuto
- adjutantadiūtō
- coadjutorcoadiūtor
- adjutoradiūtor
- juryadiūtō
- adjuvateadiuvatum
- adjutrixadiūtrīx