LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

adiuvō

adiuvō (present infinitive adiuvāre, perfect active adiūvī or adiuvāvī, supine adiūtum or adiuvātum)
Classical[ˈad.jʊ.woː]Ecclesiastical[ˈad.ju.vo]

Meaning

  1. to help, assist
    Ergō istaec quom ita sunt, Antiphō, / tantō mage tē advigilāre aequomst: fortis Fortūna adiuvat.Therefore, since these things are so, Antipho, it is all the more right that you be vigilant: Fortune favors the brave. (See: Fortune favours the bold.)161 BCE, Publius Terentius Afer, Phormio I#202–203
  2. to be useful
  3. figurativelyto cheer

Latīnē defined in Latin in our graded readers

helps
adiuvat — in Seneca, ch. V

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Auxilium · Opem ferre · Opitulari · Juvare · Adjuvare

1. Auxilium, opem ferre, and opitulari, suppose a person in a strait, whom one would rescue from necessity and danger, in opp. to deserere, destituere, and so forth; the auxilium ferens is to be considered as an ally, who makes himself subservient to the personal safety, or to the interest of him who is in a strait; the opem ferens, as a benefactor, who employs his power and strength for the benefit of the weak; whereas juvare and adjuvare (ἰᾶσθαι) suppose only a person striving to do something, which he may be enabled to do better and quicker by help, in opp. to impedire, Cic. Verr. i. 6. Ter. Heaut. v. 2, 39. Matres solent esse filiis in peccato adjutrices, auxilio in paterna injuria. When in Liv. ii. 6, Tarquin entreats the Veientes, ferrent opem, adjuvarent, he is first considered as exulans, then as regnum repetiturus. 2. Opem and auxilium ferre derive their emphasis from the noun, to bring help, and nothing else; whereas opitulari, and the poetical word, auxiliari, derive their emphasis from their verbal form, and mean to bring help, and not to refuse. (v. 70.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.adiuvōadiuvābamadiuvābōadiūvī
adiuvāvī
adiūveram
adiuvāveram, adiūvāram
adiūverō
adiuvāverō, adiuvārō
2nd sg.adiuvāsadiuvābāsadiuvābisadiūvistī
adiuvāvistī, adiūvāstī
adiūverās
adiuvāverās, adiuvārās
adiūveris
adiuvāveris
3rd sg.adiuvatadiuvābatadiuvābitadiūvit
adiuvāvit
adiūverat
adiuvāverat, adiuvārat
adiūverit
adiuvāverit, adiuvārit
1st pl.adiuvāmusadiuvābāmusadiuvābimusadiūvimus
adiuvāvimus
adiūverāmus
adiuvāverāmus
adiūverimus
adiuvāverimus, adiuvārimus
2nd pl.adiuvātisadiuvābātisadiuvābitisadiūvistis
adiuvāvistis, adiuvāstis
adiūverātis
adiuvāverātis, adiuvārātis
adiūveritis
adiuvāveritis, adiuvāritis
3rd pl.adiuvantadiuvābantadiuvābuntadiūvērunt
adiūvēre, adiuvāvērunt, adiuvāvēre, adiuvārunt
adiūverant
adiuvāverant, adiuvārant
adiūverint
adiuvāverint, adiuvārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.adiuvemadiuvāremadiūverim
adiuvāverim, adiuvārim
adiūvissem
adiuvāvissem, adiuvāssem
2nd sg.adiuvēsadiuvārēsadiūverīs
adiuvāverīs
adiūvissēs
adiuvāvissēs, adiuvāssēs
3rd sg.adiuvetadiuvāretadiūverit
adiuvāverit, adiuvārit
adiūvisset
adiuvāvisset, adiuvāsset
1st pl.adiuvēmusadiuvārēmusadiūverīmus
adiuvāverīmus, adiuvārīmus
adiūvissēmus
adiuvāvissēmus, adiuvāssēmus
2nd pl.adiuvētisadiuvārētisadiūverītis
adiuvāverītis, adiuvārītis
adiūvissētis
adiuvāvissētis, adiuvāssētis
3rd pl.adiuventadiuvārentadiūverint
adiuvāverint, adiuvārint
adiūvissent
adiuvāvissent, adiuvāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.adiuvoradiuvābaradiuvābor
2nd sg.adiuvāris
adiuvāre
adiuvābāris
adiuvābāre
adiuvāberis
adiuvābere
3rd sg.adiuvāturadiuvābāturadiuvābitur
1st pl.adiuvāmuradiuvābāmuradiuvābimur
2nd pl.adiuvāminīadiuvābāminīadiuvābiminī
3rd pl.adiuvanturadiuvābanturadiuvābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.adiuveradiuvārer
2nd sg.adiuvēris
adiuvēre
adiuvārēris
adiuvārēre
3rd sg.adiuvēturadiuvārētur
1st pl.adiuvēmuradiuvārēmur
2nd pl.adiuvēminīadiuvārēminī
3rd pl.adiuventuradiuvārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.adiuvāadiuvāre
pres. 2nd pl.adiuvāteadiuvāminī
fut. 2nd sg.adiuvātōadiuvātor
fut. 3rd sg.adiuvātōadiuvātor
fut. 2nd pl.adiuvātōte—
fut. 3rd pl.adiuvantōadiuvantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadiuvāreadiuvārī
perfect infinitiveadiūvisse
adiuvāvisse, adiuvāsse
adiūtum esse
adiuvātum esse
future infinitiveadiūtūrum esse
adiuvātūrum esse
adiūtum īrī
adiuvātum īrī
present participleadiuvāns
adiuvante, adiuvantem, adiuvantēs, adiuvantī, adiuvantia, adiuvantibus, adiuvantis, adiuvantīs, adiuvantium
—
perfect participle—adiūtus
adiuvātus
future participleadiūtūrus
adiuvātūrus, adiūtūra, adiūtūrā, adiūtūrae, adiūtūram, adiūtūrārum, adiūtūrās, adiūtūre, adiūtūrī, adiūtūrīs, adiūtūrō, adiūtūrōrum, adiūtūrōs, adiūtūrum
adiuvandus
gerundadiuvandī, adiuvandō, adiuvandumsupineadiūtum, adiūtū

ad-jŭvo, jūvi, jūtum, 1, v. a. (very rare juvavi, juvatum;
I. hence, adjuvaturus, Petr. Sat. 18: adjŭro or adjuero = adjuvero, Enn. ap. Cic. Sen. 1, 1: adjuerit = adjuverit, Ter. Phorm. 3, 3, 4), to give aid to, to help, assist, support: aliquem. (Adjuvare applies to every kind of help or support; while auxiliari is only used of one who, from his weakness, needs assistance, and subvenire of one who is in difficulty or embarrassment; cf. Manut. ad Cic. Fam. 1, 7.)
I. In gen.: O Tite, si quid te adjuero curamve levāsso quae nunc te coquit, etc., Enn. ap. Cic. Sen. 1, 1 (Ann. v. 339 Vahl.): di me etsi perdunt, tamen esse adjutam expetunt, Pac. ap. Non. 97, 14 (Rib. Trag. Rel. p. 102): miseras, inopes, aerumnosas aliquo auxilio, Plaut. Rud. 1, 4, 39: operā me adjuves, Ter. Phorm. 5, 3, 3: me adjuves in hac re, id. And. 3, 3, 10: id spero adjuturos deos (i. e. in ea re), id. ib. 3, 2, 42: ad verum probandum auctoritas adjuvat, Cic. Quint. 23: si nihil ad percipiendam colendamque virtutem litteris adjuvarentur, id. Arch. 7, 16: maerorem orationis lacrimis suis, id. de Or. 2, 47: Q. Hortensii operā rem publicam adjutam (esse), id. Phil. 10, 26: si nos mediocris fortuna rei publicae adjuverit, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 15: aliquem in filiarum collocatione, id. Off. 2, 16: auxiliis et copiis, i. e. militibus auxiliariis, id. Fam. 1, 7; cf. Liv. 29, 5: sua sponte eos adjutum profectus, Nep. Chabr. 2; id. Milt. 2; id. Phoc. 2: Antiochum Aetolosque adjuturos pronuntiat, Liv. 34, 37: fortĭs fortuna adjuvat, Ter. Phorm. 1, 4, 25, and Liv. 34, 37: aliquem ad bellum, id. 29, 1; cf. id. 27, 15 Drak.: adjutus casu, Suet. Tib. 13: suffragio, id. Vitell. 7: manu alicujus, id. Dom. 14: adjuvare preces, id. Ner. 21: pennis adjutus amoris, Ov. M. 1, 540; so Juv. 6, 504; Sil. 6, 249; cf. id. 5, 326.—
II. Esp.
A. To help, cherish (esp. a state of mind), to sustain: jam tu quoque hujus adjuvas insaniam, Plaut. Am. 2, 2, 166: ferendus error immo vero etiam adjuvandus, Cic. Att. 12, 43: clamore Romani adjuvant militem suum, animate, encourage, Liv. 1, 25; so Curt. 3, 6: ignem, Liv. 34, 39: formam cură, Ov. M. 2, 732.—
B. Absol. (very rare), to profit, avail, be of use, be profitable (syn.: utile est, operae pretium est, convenit).
(a). Impers.: in re mala animo si bono utare, adjuvat, Plaut. Capt. 2, 1, 10.—
(b). With subject: solitudo aliquid adjuvat, Cic. Att. 12, 14: alteri non multum adjuvabant, Caes. B. G. 7, 17: adjuvat hoc quoque, Hor. S. 2, 5, 73.!*? Rare constructions.
a. With a whole subjective clause with quod as subject: multum eorum opinionem adjuvat, quod (the circumstance that) sine jumentis ... ad iter profectos videbant, Caes. B. C. 1, 69. —
b. With two acc.: irrides in re tanta? neque me quidquam consilio adjuvas? Ter. Heaut. 5, 2, 29; cf. Rudd. II. p. 179, n. 75.—
c. With ut or ne: ut amplissimum nomen consequeremur, unus praeter ceteros adjuvisti, Cic. Q. Fr. 1, 1, 15: adjuvato, nequis liminis obseret tabellam, Cat. 324.—
d. With inf.: adjuvat enim (pater, the male) incubare, helps to hatch, Plin. 11, 24, 29, § 85.—
e. With the dat. of the person and the acc. of the thing: operam mutuam dent et messem hanc nobis adjuvent, Gell. 2, 29; cf. adjuto.—Hence, adjŭvans, antis, P. a., subst. with gen.: non haec adjuvantia causarum, sed has ipsas esse omnium causas, Cic. Univ. 14.

Origins

From ad- (“towards”) + iuvō (“to help”).

Borrowings
  • Englishadjuvate
  • Italianadiuvare
  • Middle Frenchadjuver
Italo-Romance
  • Italianaggiovare
  • Sicilianaggiuvari

In English words that came into English from adiuvō

  • aidadiuto
  • adjutantadiūtō
  • coadjutorcoadiūtor
  • adjutoradiūtor
  • juryadiūtō
  • adjuvateadiuvatum
  • adjutrixadiūtrīx

Quick answers

What does adiuvō mean in Latin?
adiuvō, a verb, means “to help, assist; to be useful; to cheer”.
What are the principal parts of adiuvō?
adiuvō, adiuvāre, adiūvī, adiūtum (first conjugation).
How do you pronounce adiuvō?
In classical Latin, [ˈad.jʊ.woː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈad.ju.vo].
Which English words come from adiuvō?
English words that go back to Latin adiuvō include adjuvate, aid, adjutant, adjutor, jury and adjutrix.