noun · neutersecond declension
adiūmentum
adiūmentum n (genitive adiūmentī)
Classical[ad.juːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[ad.juˈmɛn.tum]
Meaning
- help, assistance, support
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | adiūmentum | adiūmenta |
| genitive | adiūmentī | adiūmentōrum |
| dative | adiūmentō | adiūmentīs |
| accusative | adiūmentum | adiūmenta |
| ablative | adiūmentō | adiūmentīs |
| vocative | adiūmentum | adiūmenta |
adjūmentum, i, n. a contraction of adjuvamentum, from adjuvo,
I. a means of aid; help, aid, assistance, support (class.):
nihil aderat (in illa puella) adjumenti ad pulchritudinem, Ter. Phorm. 1, 2, 55: esse alicui magno adjumento ad victoriam, Cic. Brut. 1, 4: Quam ad rem magnum attulimus adjumentum hominibus nostris, id. Off. 1, 1: adjumenta et subsidia consulatūs, id. Mur. 18: adjumenta salutis, id. Sen. 27: multis aliis adjumentis petitionis ornatus, id. Mur. 53: mihi honoribus, id. Imp. Pomp. 24; id. Fin. 5, 21; id. Fam. 13, 30; Sall. J. 45, 2; Quint. prooem. § 27; Ov. P. 4, 13, 31 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
adiūmentum ī, n
for adiuvamentum; adiuvo, a means of helping, help, aid, support, assistance: adiumenta et subsidia consulatūs: adiumenta rerum gerundarum, natural advantages: ignaviae, S.: nihil adiumenti ad pulchritudinem, no artificial aid, T.: mihi esse adiumento in causis.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadiūmentum
Latin iuvō Latin adiuvō Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin adiūmentum From adiuvō + -mentum.