verbsecond conjugation
adhibeō
adhibeō (present infinitive adhibēre, perfect active adhibuī, supine adhibitum)
Classical[aˈdɪ.be.oː]Ecclesiastical[aˈdiː.be.o]
adhibitus perf. pass. ptcp.№ 959 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- to extend, hold out
Quīn adhibuistī, dum istaec loquēre, tympanum?
Why didn't you hold out a tambourine while saying this? 'cause I think you're more of a catamite than a man.c. 194 BCE, Plautus, Poenulus 5.5.38–39Nōn tamen ūlla magis praesēns fortūna labōrum est, quam sī quis ferrō potuit rescindere summum ulceris ōs: alitur vitium vīvitque tegendō, dum medicās adhibēre manūs ad vulnera pāstor
However there isn't any success of the efforts more present than if someone could cut with iron the top opening of the ulcer: the problem is nourished and lives by concealment, while the shepherd doesn't allow medical hands to hold out to the wound, and sits asking the gods for better omens.c. 37 BCE – 30 BCE, Vergilius, Georgicon 3.452–456 - to attend (to), handle, look after
- to apply, adopt, employ
- to summon, call upon, invite
[…]'Officium crās prīmō sōle mihī peragendum in valle Quirīnī.' 'Quae causa officiī?' 'Quid quaeris? nūbit amīcus, nec multōs adhibet.[…]
[…] 'A ceremony tomorrow I must attend in the valley of Quirinus at sunrise.' 'What's the ceremony for?' 'Why do you want to know? A friend's getting married to a man, and he doesn't invite too many.' […]c. 100 CE – c. 130 CE, Juvenalis, Saturae 2.132–135 - to add
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ad mē vocō et ūtor; amīcōs ad cēnam adhibeō.adhibeō -ēre -uī — in Mille Verba, Convīvium
adiungō, mēcum sūmōadhibeō -ēre — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 16
ad mē vocō, ūtoradhibeō -ēre — in Metamorphoses I, ch. 15
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adhibeō | adhibēbam | adhibēbō | adhibuī | adhibueram | adhibuerō |
| 2nd sg. | adhibēs | adhibēbās | adhibēbis | adhibuistī | adhibuerās | adhibueris |
| 3rd sg. | adhibet | adhibēbat | adhibēbit | adhibuit | adhibuerat | adhibuerit |
| 1st pl. | adhibēmus | adhibēbāmus | adhibēbimus | adhibuimus | adhibuerāmus | adhibuerimus |
| 2nd pl. | adhibētis | adhibēbātis | adhibēbitis | adhibuistis | adhibuerātis | adhibueritis |
| 3rd pl. | adhibent | adhibēbant | adhibēbunt | adhibuērunt adhibuēre | adhibuerant | adhibuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adhibeam | adhibērem | adhibuerim | adhibuissem |
| 2nd sg. | adhibeās | adhibērēs | adhibuerīs | adhibuissēs |
| 3rd sg. | adhibeat | adhibēret | adhibuerit | adhibuisset |
| 1st pl. | adhibeāmus | adhibērēmus | adhibuerīmus | adhibuissēmus |
| 2nd pl. | adhibeātis | adhibērētis | adhibuerītis | adhibuissētis |
| 3rd pl. | adhibeant | adhibērent | adhibuerint | adhibuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | adhibeor | adhibēbar | adhibēbor |
| 2nd sg. | adhibēris adhibēre | adhibēbāris adhibēbāre | adhibēberis adhibēbere |
| 3rd sg. | adhibētur | adhibēbātur | adhibēbitur |
| 1st pl. | adhibēmur | adhibēbāmur | adhibēbimur |
| 2nd pl. | adhibēminī | adhibēbāminī | adhibēbiminī |
| 3rd pl. | adhibentur | adhibēbantur | adhibēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | adhibear | adhibērer |
| 2nd sg. | adhibeāris adhibeāre | adhibērēris adhibērēre |
| 3rd sg. | adhibeātur | adhibērētur |
| 1st pl. | adhibeāmur | adhibērēmur |
| 2nd pl. | adhibeāminī | adhibērēminī |
| 3rd pl. | adhibeantur | adhibērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | adhibē | adhibēre |
| pres. 2nd pl. | adhibēte | adhibēminī |
| fut. 2nd sg. | adhibētō | adhibētor |
| fut. 3rd sg. | adhibētō | adhibētor |
| fut. 2nd pl. | adhibētōte | — |
| fut. 3rd pl. | adhibentō | adhibentor |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | adhibēre | adhibērī |
| perfect infinitive | adhibuisse | adhibitum esse |
| future infinitive | adhibitūrum esse | adhibitum īrī |
| present participle | adhibēns | — |
| perfect participle | — | adhibitus adhibita, adhibitā, adhibitae, adhibitam, adhibitārum, adhibitās, adhibite, adhibitī, adhibitīs, adhibitō, adhibitōrum, adhibitōs |
| future participle | adhibitūrus adhibitūra, adhibitūrā, adhibitūrae, adhibitūram, adhibitūrārum, adhibitūrās, adhibitūre, adhibitūrī, adhibitūrīs, adhibitūrō, adhibitūrōrum, adhibitūrōs, adhibitūrum | adhibendus |
gerundadhibendī, adhibendō, adhibendumsupineadhibitum, adhibitū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- adhibere deo preces
- to pray to God.
- severitatem adhibere
- to show that one is serious.
- contentionem adhibere
- to exert oneself.
- frenos adhibere alicui
- to restrain some one.
- aliquem testem adhibere
- to use some one's evidence.
- vim adhibere, facere alicui
- to use violence against some one.
- sine modo; nullo modo adhibito
- with no moderation.
- crudelitatem adhibere in aliquem
- to exercise one's cruelty on some one.
6 more phrases
- aliquem in or ad consilium adhibere
- to consult a person, take his advice.
- modum tenere, retinere, servare, adhibere
- to observe moderation, be moderate.
- moderationem, modum adhibere in aliqua re
- to show moderation in a matter.
- tantum cibi et potionis adhibere quantum satis est
- to take only enough food to support life.
- calcaria alicui adhibere, admovere; stimulos alicui admovere
- to spur, urge a person on.
- adhibere aliquem cenae or ad cenam, convivio or in convivium
- to welcome some one to one's table.
ăd-hĭbĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. a. habeo,
I. to hold toward or to, to turn, bring, add to; with ad, in, dat. or absol.
I. In gen.
A. Lit.:
cur non adhibuisti, dum istaec loquereris, tympanum, Plaut. Poen. 5, 5, 38: huc adhibete aurīs (ad ea) quae ego loquar, id. Ps. 1, 2, 20: ad mea formosos vultus adhibete carmina, Ov. Am. 2, 1, 37; cf. ib. 13, 15: manus medicas ad vulnera, Verg. G. 3, 455: odores ad deos, Cic. N. D. 1, 40: quos negat ad panem adhibere quidquam, praeter nasturtium, to eat with it, Cic. Tusc. 5, 34: alicui calcaria, id. Brut. 56 (cf. addere calcar, v. addo): manus genibus adhibet, i. e. admovet, genua amplexatur, Ov. M. 9, 216: vincula captis, to put them on them, id. F. 3, 293.—B. Trop.:
metum ut mihi adhibeam, Plaut. Men. 5, 6, 20; cf. Quint. 1, 3, 15: nunc animum nobis adhibe veram ad rationem, Lucr. 2, 1023; Cic. Har. Resp. 10, 20: vacuas aurīs adhibe ad veram rationem, Lucr. 1, 51; cf. Ov. M. 15, 238; Verg. A. 11, 315: ut oratio, quae lumen adhibere rebus debet, ea obscuritatem afferat, Cic. de Or. 3, 13, 50: est ea (oratio) quidem utilior, sed raro proficit neque est ad vulgus adhibenda, id. Tusc. 4, 28, 60: adhibere cultus, honores, preces, diis immortalibus, id. N. D. 1, 2; cf. Tac. A. 14, 53: alicui voluptates, Cic. Mur. 35: consolationem, id. Brut. 96: omnes ii motus, quos orator adhibere volet judici, which the orator may wish to communicate to the judge, id. de Or. 2, 45 al.—Hence = addere, adjungere, to add to: uti quattuor initiis rerum illis quintam hanc naturam non adhiberet, Cic. Ac. 1, 11, 39: ad domesticorum majorumque morem etiam hanc a Socrate adventitiam doctrinam adhibuerunt, id. Rep. 3, 3.II. Esp.
A. Of persons, to bring one to a place, to summon, to employ (cf. the Engl. to have one up):
hoc temere numquam amittam ego a me, quin mihi testes adhibeam, Ter. Ph. 4, 5, 2; so Cic. Fin. 2, 21; Tac. A. 15, 14: medicum, Cic. Fat. 12: leges, ad quas (sc. defendendas) adhibemur, we are summoned, id. Clu. 52: nec, quoniam apud Graecos judices res agetur, poteris adhibere Demosthenem, id. Tusc. 1, 5, 10: adhibebitur heros, shall be brought upon the stage, Hor. A. P. 227: castris adhibere socios et foedera jungere, Verg. A. 8, 56: aliquem in partem periculi, Ov. M. 11, 447: in auxilium, Just. 3, 6.—B. Adhibere ad or in consilium, to send for one in order to receive counsel from him, to consult one:
neque hos ad concilium adhibendos censeo, Caes. B. G. 7, 77, 3: in consilium, Plin. Ep. 6, 11, 1; so also absol.: a tuis reliquis non adhibemur, we are not consulted, Cic. Fam. 4, 7; so ib. 10, 25; 11, 7; id. Off. 3, 20; id. Phil. 5, 9; Caes. B. G. 1, 20; Suet. Claud. 35; cf. Cortius ad Sall. J. 113, and ad Cic. Fam. 4, 7, 15.—But sometimes adhibere in consilium = admittere in cons., to admit to a consultation. —So trop.: est tuum, sic agitare animo, ut non adhibeas in consilium cogitationum tuarum desperationem aut timorem, Cic. Fam. 6, 1.—C. Adhibere aliquem cenae, epulis, etc., to invite to a dinner, to a banquet, etc., to entertain:
adhibete Penatīs et patrios epulis, etc., Verg. A. 5, 62; so Hor. C. 4, 5, 32; Suet. Caes. 73; Aug. 74: in convivium, Nep. praef. 7.—And absol., to receive, to treat: quos ego universos adhiberi liberaliter dico oportere, Cic. Q. Fr. 1, 5: Quintum filium severius adhibebo, id. Att. 10, 12.—D. Adhibere se ad aliquid, to betake or apply one's self to a thing, i. e. to devote attention to it:
adhibere se remotum a curis veram ad rationem, Lucr. 1, 44 (cf. above I. A.); and absol.: adhibere se, to appear or to behave one's self in any manner: permagni est hominis, sic se adhibere in tanta potestate, ut nulla alia potestas ab iis, quibus ipse praeest, desideretur, Cic. Q. Fr. 1, 1, 7.—E. Adhibere aliquid ad aliquid, alicui rei, or with in and abl., to put a thing to a determinate use, to apply, to use or employ for or in any thing definite (therefore, with intention and deliberation; on the contr., usurpare denotes merely momentary use; cf. Cic. Lael. 2, 8; and uti, use that arises from some necessity, Herz. ad Caes. B. G. 1, 20):
adhibere omnem diligentiam ad convalescendum, Cic. Fam. 16, 9; cf. ib. 6; Nep. Att. 21: cautionem privatis rebus suis, Cic. Att. 1, 19: medicinam aegroto, id. ib. 16, 15: humatis titulum, i. e. inscriptionem addere, Liv. 26, 25: belli necessitatibus patientiam, id. 5, 6: fraudem testamento, Suet. Dom. 2: curam viis, id. Vesp. 5: fidem et diligentiam in amicorum periculis, Cic. Clu. 42, 118: misericordiam in fortunis alicujus et sapientiam in salute reip., id. Rab. Perd. 2: flores in causis, id. Or. 19: curam in valetudine tuenda, Cels. 3, 18; and with de: curam de aliqua re, Cic. Fam. 2, 7, 3: modum, to set a limit to, to set bounds to: vitio, Cic. Tusc. 4, 17: sumptibus, Suet. Ner. 16: cf. id. Aug. 100; id. Tib. 34: voluptati, Quint. 9, 3, 74: memoriam contumeliae, to retain it in memory, Nep. Epam. 7.—F. Adhibere aliquid, in gen., to use, employ, exercise:
neque quisquam parsimoniam adhibet, Plaut. Most. 1, 3, 79: fidem, id. Rud. 4, 3, 104: celeritatem, Cic. Fam. 10, 21, 2: calumniam, fraudem, dolum, id. Auct. Or. pro Dom. 14, 36: modum quemdam, Cic. Tusc. 4, 17, 38; Suet. Calig. 2: nulla arte adhibita, Caes. B. C. 3, 26: sollertiam, Tibull. 3, 4, 75: querelas, Plin. Ep. 1, 12: adhibere moram = differre, Pompon. Dig. 18, 6, 16.—G. In later Lat.: alicui aliquem, to bring up, quote one to another as authority for an assertion:
is nos aquam multam ex diluta nive bibentis coërcebat, severiusque increpabat adhibebatque nobis auctoritates nobilium medicorum, Gell. 19, 5, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ad-hibeō uī, itus, ēre
habeo, to hold toward, turn to, apply, add to: manūs medicas ad volnera, V.: ad panem adhibere, eat with: manūs genibus adhibet, i. e. clasps, O.—Fig., to furnish, produce, bring forward, apply, bestow, administer: parti corporis scalpellum: oratio, quae lumen adhibere rebus debet: (oratio) ad volgus adhibenda: alicui voluptates: oratorem, call to one's aid: animum, give close attention, V.—Esp., to bring to, summon, employ: fratrem adhibet, Cs.: adhibitis amicis, S.: leges, ad quas (sc. defendendas) adhibemur, we are summoned: adhibebitur heros, shall be brought upon the stage, H.: aliquem in partem periculi, O. —With ad or in consilium (concilium), to summon for counsel, consult: neque hos ad concilium adhibendos censeo, Cs.: illis adhibitis in consilium: (plebes) nullo adhibetur consilio, Cs.; cf. adhibitis omnibus Marcellis, qui tum erant.—Adhibere aliquem cenae or epulis, to invite to dinner, invite to a banquet, entertain: adhibete Penatīs et patrios epulis, etc., V.: convivio neminem, L.: alteris Te mensis deum (when tutelary gods were invoked), H.: mulieres in convivium.—To treat, handle, act towards: victu quam liberalissime adhiberi: alqm severius.—Adhibere aliquid, to put to use, apply, use, employ for, use in: modum quemdam: adhibitā audaciā et virtute, calling to their aid, Cs.: belli necessitatibus patientiam, L.: curam in valetudine tuendā, N.: fidem in amicorum periculis: modum vitio, to set bounds: memoriam contumeliae, to retain in memory, N.—Esp. in phrase, adhibere vim, to employ compulsion, compel: si hanc vim adhibes, quid opus est iudicio? — Poet.: Munitaeque adhibe vim sapientiae, storm the defences of wisdom, H.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadhibeō
Proto-Indo-European *gʰeh₁bʰ- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *gʰh₁bʰéh₁yeti Proto-Italic *haβēō Latin habeō Latin adhibeō From ad- + habeō (“have”).
Descendants
- Italianadibire
- Spanishadhibir
- Englishadhibit
- Middle Frenchadhiber
- Old Occitanadhibir
In English words that came into English from adhibeō
- adhibitadhibitus
- adhibitionadhibitiō