LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

cohibeō

cohibeō (present infinitive cohibēre, perfect active cohibuī, supine cohibitum)
Classical[koˈ(ɦ)ɪ.be.oː]Ecclesiastical[koˈiː.be.o]

Meaning

  1. to hold together, contain, confine, comprise
  2. to keep (back), hinder, stay, stop, restrain
  3. to hold in check, limit, repress, subdue, tame

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cohibeōcohibēbamcohibēbōcohibuīcohibueramcohibuerō
2nd sg.cohibēscohibēbāscohibēbiscohibuistīcohibuerāscohibueris
3rd sg.cohibetcohibēbatcohibēbitcohibuitcohibueratcohibuerit
1st pl.cohibēmuscohibēbāmuscohibēbimuscohibuimuscohibuerāmuscohibuerimus
2nd pl.cohibētiscohibēbātiscohibēbitiscohibuistiscohibuerātiscohibueritis
3rd pl.cohibentcohibēbantcohibēbuntcohibuērunt
cohibuēre
cohibuerantcohibuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cohibeamcohibēremcohibuerimcohibuissem
2nd sg.cohibeāscohibērēscohibuerīscohibuissēs
3rd sg.cohibeatcohibēretcohibueritcohibuisset
1st pl.cohibeāmuscohibērēmuscohibuerīmuscohibuissēmus
2nd pl.cohibeātiscohibērētiscohibuerītiscohibuissētis
3rd pl.cohibeantcohibērentcohibuerintcohibuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cohibeorcohibēbarcohibēbor
2nd sg.cohibēris
cohibēre
cohibēbāris
cohibēbāre
cohibēberis
cohibēbere
3rd sg.cohibēturcohibēbāturcohibēbitur
1st pl.cohibēmurcohibēbāmurcohibēbimur
2nd pl.cohibēminīcohibēbāminīcohibēbiminī
3rd pl.cohibenturcohibēbanturcohibēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cohibearcohibērer
2nd sg.cohibeāris
cohibeāre
cohibērēris
cohibērēre
3rd sg.cohibeāturcohibērētur
1st pl.cohibeāmurcohibērēmur
2nd pl.cohibeāminīcohibērēminī
3rd pl.cohibeanturcohibērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cohibēcohibēre
pres. 2nd pl.cohibētecohibēminī
fut. 2nd sg.cohibētōcohibētor
fut. 3rd sg.cohibētōcohibētor
fut. 2nd pl.cohibētōte—
fut. 3rd pl.cohibentōcohibentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecohibērecohibērī
cohibērier
perfect infinitivecohibuissecohibitum esse
future infinitivecohibitūrum essecohibitum īrī
present participlecohibēns—
perfect participle—cohibitus
cohibita, cohibitā, cohibitae, cohibitam, cohibitārum, cohibitās, cohibite, cohibitī, cohibitīs, cohibitō, cohibitōrum, cohibitōs
future participlecohibitūrus
cohibitūra, cohibitūrā, cohibitūrae, cohibitūram, cohibitūrārum, cohibitūrās, cohibitūre, cohibitūrī, cohibitūrīs, cohibitūrō, cohibitūrōrum, cohibitūrōs, cohibitūrum
cohibendus
cohibenda, cohibendā, cohibendae, cohibendam, cohibendārum, cohibendās, cohibende, cohibendīs, cohibendōrum, cohibendōs
gerundcohibendī, cohibendō, cohibendumsupinecohibitum, cohibitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

fletum cohibere non posse
to be hardly able to restrain one's tears.
animum regere, coercere, cohibere
to have self-control; to restrain oneself, master one's inclinations.
iracundiam continere, cohibere, reprimere
to restrain, master one's passion.
coercere, cohibere, continere, domitas habere cupiditates
to overcome one's passions.

cŏ-hĭbĕo, ui (
I. perf. subj. cohibessit, Lucr. 3, 444 Lachm.), ĭtum, 2, v. a. habeo.
I. To hold together, to hold, contain, confine, embrace, comprise (class.; syn. contineo): omnes naturas ipsa (universa natura) cohibet et continet, Cic. N. D. 2, 13, 35; Lucr. 3, 441 sq.; 1, 517; 1, 536: (nubes) ut fumus constare nequirent, Nec cohibere nives gelidas et grandinis imbres, id. 6, 107: aliquid in se, id. 2, 1031; cf. Cic. Fat. 9, 19: at Scyllam caecis cohibet spelunca latebris, Verg. A. 3, 424: semen occaecatum, Cic. de Sen. 15, 51: nodo crinem, Hor. C. 3, 14, 22: namque marem cohibent callosa (ova) vitellum, id. S. 2, 4, 14: auro lacertos, to encircle, Ov. H. 9, 59: bracchium togā, Cic. Cael. 5, 11: deos parietibus, Tac. G. 9.—
B. Trop. (very rare): sed interest inter causas fortuito antegressas, et inter causas cohibentis in se efficientiam naturalem, Cic. Fat. 9, 19.—
II. With the access. idea of hindering free motion, to hold, keep, keep back, hinder, stay, restrain, stop, etc. (in a lit. sense in prose rare, but trop. very freq.).
A. Prop.: cohibete intra limen etiam vos parumper, Plaut. Mil. 3, 1, 1: nec muris cohibet patriis media Ardea Turnum, Verg. A. 9, 738: carcere ventos, Ov. M. 14, 224: ventos in antris, id. ib. 15, 346: cervos arcu, to stop, poet. for to kill, Hor. C. 4, 6, 34: nec Stygiā cohibebor undā, id. ib. 2, 20, 8: tempestatibus in portibus cohiberi, Auct. B. Afr. 98: cohiberi in vinculis, Curt. 6, 2, 11: Pirithoum cohibent catenae, Hor. C. 3, 4, 80: claustra cohibentia Janum, id. Ep. 2, 1, 255: ab aliquā re, Liv. 22, 3, 9; Tac. A. 1, 56: sanguis spongiā in aceto tinctā cohibendus est, Cels. 8, 4; cf. Plin. 27, 11, 69, § 93: alvum, id. 29, 3, 11, § 49: milites intra castra, Curt. 10, 3, 6: aquilones jugis montium, id. 8, 9, 12.—
B. Trop.
1. Cohibere aliquid or cohibere se, to stop something (or one's self), to hold in check, to restrain, limit, confine, keep back, repress, tame, subdue (syn.: contineo, refreno, arceo, coerceo): motus animi perturbatos, Cic. Off. 2, 5, 18: furentis impetus crudelissimosque conatus, id. Phil. 3, 2, 5; cf.: furorem alicujus, id. ib. 5, 13, 37: temeritatem, id. Ac. 1, 12, 45: gaudia clausa in sinu tacito, Prop. 2 (3), 25, 30. iras, Verg. A. 12, 314: pravas aliorum spes, Tac. A. 3, 56: ac premeret sensus suos, id. ib. 3, 11: bellum, Liv. 9, 29, 5: malum, Tac. A. 6, 16: sumptus, Arn. 2, p. 91: violentias effrenati doloris, Gell. 12, 5, 3: altitudinem aedificiorum, Tac. A. 15, 43: (provinciae) quae procuratoribus cohibentur, i. e. are ruled, id. H. 1, 11: non tu te cohibes? be moderate in grief, * Ter. Heaut. 5, 1, 46; so Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 4; Gell. 4, 9, 3.—
(b). With quominus: vix cohibuere amici, quominus eodem mari oppeteret, Tac. A. 2, 24.—Pass.: ne flumine quidem interjecto, cohiberi quominus, etc., Tac. A. 2, 10.—
(g). With inf., Calp. Ecl. 4, 20 (but in Cic. Tusc. 3, 25, 60; id. Caecin. 23, 66; Auct. B. G. 8, 23, prohibere is the true reading).—
2. Aliquid ab aliquā re or aliquo, to keep something from something (or somebody), to ward off: manus ab alieno, Plaut. Trin. 4, 3, 12: manus, oculos, animum ab auro gazāque regiā, Cic. Imp. Pomp. 23, 66: effrenatas suas libidines a liberis et a conjugibus vestris, id. Mil. 28, 76: adsensionem a rebus incertis, id. N. D. 1, 1, 1.—Hence, cŏhĭbĭtus, a, um, P. a., confined, limited, moderate: dicendi genus, Gell. 7, 14, 7.—Comp.: habitudo cohibitior, Aus. Grat. Act. 27, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincohibeō

Proto-Indo-European *gʰeh₁bʰ- Proto-Indo-European *-éh₁ti Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éh₁yeti Proto-Indo-European *gʰh₁bʰéh₁yeti Proto-Italic *haβēō Latin habeō Latin cohibeō From con- + habeō (“have, hold”).

Descendants
  • Englishcohibit
  • Portuguesecoibir
  • Spanishcohibir

In English words that came into English from cohibeō

  • cohibitcohibitus
  • cohibitioncohibitio

Quick answers

What does cohibeō mean in Latin?
cohibeō, a verb, means “to hold together, contain, confine, comprise; to keep (back), hinder, stay, stop, restrain; to hold in check, limit, repress, subdue, tame”.
What are the principal parts of cohibeō?
cohibeō, cohibēre, cohibuī, cohibitum (second conjugation).
How do you pronounce cohibeō?
In classical Latin, [koˈ(ɦ)ɪ.be.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koˈiː.be.o].
Where does cohibeō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cohibeō.