LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

accūsō

accūsō (present infinitive accūsāre, perfect active accūsāvī, supine accūsātum)
Classical[akˈkuː.soː]Ecclesiastical[akˈkuː.s̬o]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to blame, reproach, make a complaint against, find fault with
  2. to indict, accuse, arraign, charge

Latīnē defined in Latin in our graded readers

dīcō aliquem malum fēcisse; reum in iūdicium vocō.
accūsō -āre — in Mille Verba, Urbs et Aedificia

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Arguere · Incusare · Culpare · Criminari · Insimulare · Deferre · Accusare

Arguere (from ἀργός) is the most general expression for any imputation of supposed or actual guilt, whether in a court of justice or not, as to tax or charge with; incusare, and the less frequent term culpare, denote only a complaint made out of a court of justice; criminari, an accusation with hostile or evil intention, in a calumnious spirit; insimulare, in an undeserved or slanderous manner, through suspicion; deferre, to impeach before a judge; accusare, to impeach in a criminal court. Cic. Lig. 4, 10. Arguis fatentem. Non est satis. Accusas eum. (ii. 163.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.accūsōaccūsābamaccūsābōaccūsāvīaccūsāveram
accūsāram
accūsāverō
accūsārō
2nd sg.accūsāsaccūsābāsaccūsābisaccūsāvistī
accūsāstī
accūsāverās
accūsārās
accūsāveris
accūsāris
3rd sg.accūsataccūsābataccūsābitaccūsāvit
accūsāt
accūsāverat
accūsārat
accūsāverit
accūsārit
1st pl.accūsāmusaccūsābāmusaccūsābimusaccūsāvimus
accūsāmus
accūsāverāmus
accūsārāmus
accūsāverimus
accūsārimus
2nd pl.accūsātisaccūsābātisaccūsābitisaccūsāvistis
accūsāstis
accūsāverātis
accūsārātis
accūsāveritis
accūsāritis
3rd pl.accūsantaccūsābantaccūsābuntaccūsāvērunt
accūsārunt, accūsāvēre
accūsāverant
accūsārant
accūsāverint
accūsārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.accūsemaccūsāremaccūsāverim
accūsārim
accūsāvissem
accūsāssem
2nd sg.accūsēsaccūsārēsaccūsāverīs
accūsārīs
accūsāvissēs
accūsāssēs
3rd sg.accūsetaccūsāretaccūsāverit
accūsārit
accūsāvisset
accūsāsset
1st pl.accūsēmusaccūsārēmusaccūsāverīmus
accūsārīmus
accūsāvissēmus
accūsāssēmus
2nd pl.accūsētisaccūsārētisaccūsāverītis
accūsārītis
accūsāvissētis
accūsāssētis
3rd pl.accūsentaccūsārentaccūsāverint
accūsārint
accūsāvissent
accūsāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.accūsoraccūsābaraccūsābor
2nd sg.accūsāris
accūsāre
accūsābāris
accūsābāre
accūsāberis
accūsābere
3rd sg.accūsāturaccūsābāturaccūsābitur
1st pl.accūsāmuraccūsābāmuraccūsābimur
2nd pl.accūsāminīaccūsābāminīaccūsābiminī
3rd pl.accūsanturaccūsābanturaccūsābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.accūseraccūsārer
2nd sg.accūsēris
accūsēre
accūsārēris
accūsārēre
3rd sg.accūsēturaccūsārētur
1st pl.accūsēmuraccūsārēmur
2nd pl.accūsēminīaccūsārēminī
3rd pl.accūsenturaccūsārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.accūsāaccūsāre
pres. 2nd pl.accūsāteaccūsāminī
fut. 2nd sg.accūsātōaccūsātor
fut. 3rd sg.accūsātōaccūsātor
fut. 2nd pl.accūsātōte—
fut. 3rd pl.accūsantōaccūsantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaccūsāreaccūsārī
perfect infinitiveaccūsāvisse
accūsāsse
accūsātum esse
future infinitiveaccūsātūrum esseaccūsātum īrī
present participleaccūsāns—
perfect participle—accūsātus
accūsāta, accūsātā, accūsātae, accūsātam, accūsātārum, accūsātās, accūsātī, accūsātōrum, accūsātōs
future participleaccūsātūrus
accūsātūra, accūsātūrā, accūsātūrae, accūsātūram, accūsātūrārum, accūsātūrās, accūsātūre, accūsātūrī, accūsātūrīs, accūsātūrō, accūsātūrōrum, accūsātūrōs, accūsātūrum
accūsandus
accūsanda, accūsandā, accūsandae, accūsandam, accūsandārum, accūsandās, accūsande, accūsandīs, accūsandōrum, accūsandōs
gerundaccūsandī, accūsandō, accūsandumsupineaccūsātum, accūsātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

accusare aliquem maiestatis
to accuse a person of high treason (more specific than the preceding).
accusare aliquem perduellionis
to charge a person with treason (hostile conduct against the state generally).
accusare aliquem falsarum tabularum
to accuse a person of forging the archives.
accusare aliquem ambitus, de ambitu
to accuse some one of illegal canvassing.
accusare aliquem de vi, de veneficiis
to accuse a person of violence, poisoning.
accusare aliquem peculatus, pecuniae publicae
to accuse some one of malversation, embezzlement of public money.
accusare aliquem rei capitalis (rerum capitalium)
to charge some one with a capital offence.
accusare aliquem inter sicarios (Rosc. Am. 32. 90)
to accuse a person of assassination.

ac-cūso (also with ss; cf. Cassiod. 2283 P.), āvi, ātum, 1, v. a. fr. causa; cf. cludo with claudo, orig. = ad causam provocare,
I. to call one to account, to make complaint against, to reproach, blame.
I. In gen., of persons: si id non me accusas, tu ipse objurgandus es, if you do not call me to account for it, you yourself deserve to be reprimanded, Plaut. Trin. 1, 2, 59: quid me accusas? id. As. 1, 3, 21: meretricem hanc primum adeundam censeo, oremus, accusemus gravius, denique minitemur, we must entreat, severely chide, and finally threaten her, Ter. Hec. 4, 4, 94 sq.: ambo accusandi, you both deserve reproach, id. Heaut. 1, 1, 67: cotidie accusabam, I daily took him to task, id. ib. 1, 1, 50: me accusas cum hunc casum tam graviter feram, Cic. Att. 3, 13; id. Fam. 1, 1 Manut.: me tibi excuso in eo ipso, in quo te accuso, id. Q. Fr. 2, 2: ut me accusare de epistularum neglegentia possis, that you may blame me for my tardiness in writing, id. Att. 1, 6. —Also metaph. of things, to blame, find fault with: alicujus desperationem, Cic. Fam. 6, 1: inertiam adolescentium, id. de Or. 1, 58 (cf. incusare, Tac. H. 4, 42); hence also: culpam alicujus, to lay the fault on one, Cic. Planc. 4, 9; cf. id. Sest. 38, 80; id. Lig. 1, 2; id. Cael. 12, 29.—Hence,
II. Esp.
A. Transferred to civil life, to call one to account publicly (ad causam publicam, or publice dicendam provocare), to accuse, to inform against, arraign, indict (while incusare means to involve or entangle one in a cause); t. t. in Roman judicial lang.; constr. with aliquem alicujus rei (like κατηγορεῖν, cf. Prisc. 1187 P.): accusant ii, qui in fortunas hujus invaserunt, causam dicit is, cui nihil reliquerunt, Cic. Rosc. Am. 5: numquam, si se ambitu commaculasset, ambitus alterum accusaret, id. Cael. 7: ne quis ante actarum rerum accusaretur, that no one should be called to account for previous offences, Nep. Thras. 3, 2; Milt. 1, 7. Other rarer constructions are: aliquem aliquid (only with id, illud, quod), Plaut. Trin. 1, 2, 59; cf. Ter. Ph. 5, 8, 21: aliquo crimine, Cic. Verr. 1, 16; Nep. Milt. 8; id. Lys. 3, 4; id. Ep. 1 al.: de pecuniis repetundis, Cic. Clu. 41, 114; cf.: de veneficiis, id. Rosc. Am. 32, 90: inter sicarios, id. ib. 32; cf. Zumpt, § 446; Rudd. 2, 165 sq.; 169, note 4.—The punishment that is implied in the accusation is put in gen.: capitis, to accuse one of a capital crime, Nep. Paus. 2, 6; cf. Zumpt, § 447. —
B. Casus accusandi, the fourth case in grammar, the accusative case, Var. L. L. 8, § 66 Müll.; v. accusativus.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaccūsō

Proto-Italic *kaussā Old Latin caussa Latin causa Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin accūsō From ad- (“to, towards, at”) + causa (“cause, reason, account, lawsuit”) + -ō.

Descendants
  • Catalanacusar
  • Englishaccuse
  • Frenchaccuser
  • Italianaccusare
  • Portugueseacusar
  • Romanianacuza
  • Spanishacusar
  • Esperantoakuzi
  • Idoakuzar
  • Istriotacusa

In English words that came into English from accūsō

  • accuseaccūsō
  • accusativeaccūsātīvus
  • accusationaccūsātiō
  • accuseraccūsātor
  • accusatoryaccūsātōrius
  • accusableaccūsābilis
  • accusativalaccūsātīvum
  • accusatorialaccūsātōrius
  • accusatrixaccūsātrīx
  • accusantaccusans

Quick answers

What does accūsō mean in Latin?
accūsō, a verb, means “to blame, reproach, make a complaint against, find fault with; to indict, accuse, arraign, charge”.
What are the principal parts of accūsō?
accūsō, accūsāre, accūsāvī, accūsātum (first conjugation).
How do you pronounce accūsō?
In classical Latin, [akˈkuː.soː]; in ecclesiastical (church) Latin, [akˈkuː.s̬o].
Where does accūsō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin accūsō.
Which English words come from accūsō?
English words that go back to Latin accūsō include accuse, accusative, accusation, accuser, accusable and accusatival.