LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

accūsātōrius

accūsātōrius (feminine accūsātōria, neuter accūsātōrium, adverb accūsātōriē)
Classical[ak.kuː.saːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[ak.ku.s̬aˈtɔː.ri.us]

Meaning

  1. adjectiveOf or pertaining to an accuser; accusatory.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeaccūsātōriusaccūsātōriaaccūsātōrium
genitiveaccūsātōriīaccūsātōriaeaccūsātōriī
dativeaccūsātōriōaccūsātōriaeaccūsātōriō
accusativeaccūsātōriumaccūsātōriamaccūsātōrium
ablativeaccūsātōriōaccūsātōriāaccūsātōriō
vocativeaccūsātōrieaccūsātōriaaccūsātōrium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeaccūsātōriīaccūsātōriaeaccūsātōria
genitiveaccūsātōriōrumaccūsātōriārumaccūsātōriōrum
dativeaccūsātōriīsaccūsātōriīsaccūsātōriīs
accusativeaccūsātōriōsaccūsātōriāsaccūsātōria
ablativeaccūsātōriīsaccūsātōriīsaccūsātōriīs
vocativeaccūsātōriīaccūsātōriaeaccūsātōria

accūsātōrĭus, a, um, adj. accusator,
I. pertaining to an accuser, accusatory: lex, Cic. Mur. 5: jus et mos, id. Flacc. 6, 14; artificium, id. Rosc. Am. 17, 49: animus, id. Clu. 4, 11: vox, Liv. 45, 10: spiritus, id. 2, 61: vita, Quint. 12, 7, 3: libelli, Dig. 48, 5, 17, § 1 al.—Adv.: accūsātōrĭe, in the manner of an accuser, Cic. Verr. 2, 2, 72, § 176; 2, 3, 70, § 164; Liv. 40, 12, 6.

Origins

From accūsātor (“accuser”), from accūsō (“blame, accuse”), from ad (“to, towards, at”) + causa (“cause, reason, account, lawsuit”).

Descendants
  • Catalanacusatori
  • Englishaccusatory
  • Frenchaccusatoire
  • Italianaccusatorio
  • Portugueseacusatório
  • Spanishacusatorio

In English words that came into English from accūsātōrius

  • accusatoryaccūsātōrius
  • accusatorialaccūsātōrius

Quick answers

What does accūsātōrius mean in Latin?
accūsātōrius, a adjective, means “Of or pertaining to an accuser; accusatory.”.
How do you pronounce accūsātōrius?
In classical Latin, [ak.kuː.saːˈtoː.ri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ak.ku.s̬aˈtɔː.ri.us].