LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

vituperātor

vituperātor m (genitive vituperātōris, feminine vituperātrix)
Classical[wɪ.tʊ.pɛˈraː.tɔr]Ecclesiastical[vi.tu.peˈraː.tor]

Meaning

  1. scolder, blamer

Declension

declension
formsingularplural
nominativevituperātorvituperātōrēs
vituperātrīcēs
genitivevituperātōris
vituperātrīcis
vituperātōrum
vituperātrīcum
dativevituperātōrī
vituperātrīcī
vituperātōribus
vituperātrīcibus
accusativevituperātōrem
vituperātrīcem
vituperātōrēs
vituperātrīcēs
ablativevituperātōre
vituperātrīce
vituperātōribus
vituperātrīcibus
vocativevituperātorvituperātōrēs
vituperātrīcēs

vĭtŭpĕrātor, ōris, m. id.,
I. a blamer, censurer, vituperator: invidos vituperatores confutare, Cic. N. D. 1, 3, 5: philosophiae, id. Fin. 1, 1, 2; id. Tusc. 2, 2, 4: vituperatores mei, id. Fam. 7, 3, 6.

Origins

Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin vituperātor From vituperō (“to scold, blame”) + -tor.

Descendants
  • Englishvituperator
  • Frenchvitupérateur
  • Italianvituperatore

In English words that came into English from vituperātor

  • vituperatorvituperātor

Quick answers

What does vituperātor mean in Latin?
vituperātor, a noun, means “scolder, blamer”.
What is the genitive of vituperātor?
The genitive singular is vituperātōris. vituperātor is masculine, third declension.
How do you pronounce vituperātor?
In classical Latin, [wɪ.tʊ.pɛˈraː.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [vi.tu.peˈraː.tor].