noun · masculinethird declension
vituperātor
vituperātor m (genitive vituperātōris, feminine vituperātrix)
Classical[wɪ.tʊ.pɛˈraː.tɔr]Ecclesiastical[vi.tu.peˈraː.tor]
Meaning
- scolder, blamer
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vituperātor | vituperātōrēs vituperātrīcēs |
| genitive | vituperātōris vituperātrīcis | vituperātōrum vituperātrīcum |
| dative | vituperātōrī vituperātrīcī | vituperātōribus vituperātrīcibus |
| accusative | vituperātōrem vituperātrīcem | vituperātōrēs vituperātrīcēs |
| ablative | vituperātōre vituperātrīce | vituperātōribus vituperātrīcibus |
| vocative | vituperātor | vituperātōrēs vituperātrīcēs |
vĭtŭpĕrātor, ōris, m. id.,
I. a blamer, censurer, vituperator:
invidos vituperatores confutare, Cic. N. D. 1, 3, 5: philosophiae, id. Fin. 1, 1, 2; id. Tusc. 2, 2, 4: vituperatores mei, id. Fam. 7, 3, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vituperātor ōris, m
vitupero, a blamer, censurer, vituperator: invidos vituperatores confutare: philosophiae.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin vituperātor From vituperō (“to scold, blame”) + -tor.
Descendants
- Englishvituperator
- Frenchvitupérateur
- Italianvituperatore
In English words that came into English from vituperātor
- vituperatorvituperātor