LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

vindicālis

vindicālis (neuter vindicāle)
Classical[wɪn.dɪˈkaː.lɪs]Ecclesiastical[vin.diˈkaː.lis]

Meaning

  1. Medieval Latintwo terminationavenging, punishing, vengeful, vindictive, †vindicative

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativevindicālisvindicālisvindicāle
genitivevindicālisvindicālisvindicālis
dativevindicālīvindicālīvindicālī
accusativevindicālemvindicālemvindicāle
ablativevindicālīvindicālīvindicālī
vocativevindicālisvindicālisvindicāle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativevindicālēsvindicālēsvindicālia
genitivevindicāliumvindicāliumvindicālium
dativevindicālibusvindicālibusvindicālibus
accusativevindicālīs
vindicālēs
vindicālīs
vindicālēs
vindicālia
ablativevindicālibusvindicālibusvindicālibus
vocativevindicālēsvindicālēsvindicālia

Origins

vindic- (stem of vindex, “avenger”, “punisher”, “revenger”) + -ālis (suffix forming adjectives of relationship)

Descendants
  • Englishvindical

Quick answers

What does vindicālis mean in Latin?
vindicālis, a adjective, means “avenging, punishing, vengeful, vindictive, †vindicative”.
How do you pronounce vindicālis?
In classical Latin, [wɪn.dɪˈkaː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [vin.diˈkaː.lis].