LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, deponent

ulcīscor

ulcīscor (present infinitive ulcīscī, perfect active ultus sum)
Classical[ʊɫˈkiːs.kɔr]Ecclesiastical[ul̠ʲˈt͡ʃis.kor]

Meaning

  1. deponenttransitiveto avenge
    Qua in re Caesar non solum publicas sed etiam privatas iniurias ultus est, quod eius soceri L. Pisonis avum, L. Pisonem legatum, Tigurini eodem proelio quo Cassium interfecerantBy this action, Caesar avenged not only public but also private wrongs, because the Tigurini killed the grandfather of his father-in-law Lucius Piso, the officer of Lucius Piso, in the same battle as Cassiusc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.12.7
    siqua est tibi cura tuorum, vertere in Aeaciden caesosque ulciscere fratres!If you care for your people, aim at Aeacides and avenge your slaughtered brothers8 CE, Ovidius, Metamorphoses 12.603–604
  2. deponenttransitiveto take vengeance on, punish
    ubi ego te et suffragatores tuos ulciscarThere, I'll take revenge one you and your supportersc. 180 BCE, Plautus, Casina 295–300

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ulcīscorulcīscēbarulcīscar———
2nd sg.ulcīsceris
ulcīscere
ulcīscēbāris
ulcīscēbāre
ulcīscēris
ulcīscēre
———
3rd sg.ulcīsciturulcīscēbāturulcīscētur———
1st pl.ulcīscimurulcīscēbāmurulcīscēmur———
2nd pl.ulcīsciminīulcīscēbāminīulcīscēminī———
3rd pl.ulcīscunturulcīscēbanturulcīscentur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ulcīscarulcīscerer——
2nd sg.ulcīscāris
ulcīscāre
ulcīscerēris
ulcīscerēre
——
3rd sg.ulcīscāturulcīscerētur——
1st pl.ulcīscāmurulcīscerēmur——
2nd pl.ulcīscāminīulcīscerēminī——
3rd pl.ulcīscanturulcīscerentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ulcīscere—
pres. 2nd pl.ulcīsciminī—
fut. 2nd sg.ulcīscitor—
fut. 3rd sg.ulcīscitor—
fut. 3rd pl.ulcīscuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveulcīscī—
perfect infinitiveultum esse—
future infinitiveultūrum esse—
present participleulcīscēns—
perfect participleultus
ulta, ultā, ultae, ultam, ultārum, ultās, ulte, ultī, ultīs, ultō, ultōrum, ultōs
—
future participleultūrus
ultūra, ultūrā, ultūrae, ultūram, ultūrārum, ultūrās, ultūre, ultūrī, ultūrīs, ultūrō, ultūrōrum, ultūrōs, ultūrum
ulcīscendus
ulcīscundus, ulcīscenda, ulcīscendā, ulcīscendae, ulcīscendam, ulcīscendārum, ulcīscendās, ulcīscende, ulcīscendīs, ulcīscendōrum, ulcīscendōs
gerundulcīscendī, ulcīscendō, ulcīscendumsupineultum, ultū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ulcisci aliquem (pro aliqua re)
to punish some one.
ulcisci aliquem, poenas expetere ab aliquo
to revenge oneself on some one.
ulcisci aliquem pro aliquo or pro aliqua re
to revenge oneself on another for a thing or on some one's behalf.
ulcisci aliquid, poenas alicuius rei expetere
to revenge oneself for a thing.
iracundiam sic (ita) definiunt, ut ulciscendi libidinem esse dicant or ut u. libido sit or iracundiam sic definiunt, ulc. libidinem
anger is defined as a passionate desire for revenge.

ulciscor, ultus, 3,
I. v. inch. dep. [etym. dub.].
I. To avenge one's self on, take vengeance on, or punish for wrong done (very freq. and class.; cf.: vindico, punio, persequor).
A. With a personal object: ego pol illum ulciscar hodie Thessalum veneficum, Qui, etc., Plaut. Am. 4, 5, 9: ego illum fame, ego illum Siti, maledictis, malefactis, amatorem Ulciscar, id. Cas. 2, 1, 10: inimicos, id. Trin. 3, 1, 18: aliquem pro scelere, Caes. B. G. 1, 14: ulciscendi Romanos pro iis, quas acceperant, injuriis occasio, id. ib. 5, 38: odi hominem et odero: utinam ulcisci possem! sed illum ulciscentur mores sui, Cic. Att. 9, 12, 2: numquam illum res publica suo jure esset ulta, id. Mil. 33, 88: quos ego non tam ulcisci studeo, quam sanare, id. Cat. 2, 8, 17: quos intellegis non, ut per te alium, sed ut per alium aliquem te ipsum ulciscantur, laborare, id. Div. in Caecil. 6, 22: victos acerbius, Sall. J. 42, 4: Alphesiboea suos ulta est pro conjuge fratres, Prop. 1, 15, 15 (19): ulta pellicem, Hor. Epod. 3, 13; 5, 63; cf.: inimici ulciscendi causā, Cic. Inv. 2, 5, 18: ejus casūs, quem ulciscitur, Quint. 6, 1, 18.—Absol.: has tris ulciscendi rationes Taurus scriptas reliquit, Gell. 7, 14, 5.—
B. To take revenge for, to avenge, punish injustice, wrongs, etc.; with a non-personal object: quā in re Caesar non solum publicas sed etiam privatas injurias ultus est, Caes. B. G. 1, 12: statuerunt, istius injurias per vos ulcisci, Cic. Verr. 2, 2, 3, § 9; id. Fam. 12, 1, 2: injurias rei publicae, id. Phil. 6, 1, 2: Etruscorum injurias bello, id. Rep. 2, 21, 38: cum alii ulcisci dolorem aliquem suum vellent, id. Sest. 20, 46: injuriam, Cic. Verr. 2, 1, 28, § 72: peccata peccatis et injurias injuriis, id. Inv. 2, 27, 81 al.; cf.: ultum ire injurias festinare, to proceed to revenge, to revenge, Sall. J. 68, 1: ultum ire scelera et injurias, Quint. 11, 1, 42: istius nefarium scelus, Cic. Verr. 2, 1, 27, § 68: patrui mortem, id. Rab. Perd. 5, 14: senis iracundiam, Ter. Phorm. 1, 4, 12: offensas tuas, Ov. Tr. 2, 134: barbaras Regum libidines, Hor. C. 4, 12, 8: illatum a Persis Graeciae bellum, Just. 2, 15, 13.—
II. Transf., with the person to whom wrong has been done as the object, to take vengeance for, to avenge a person (much less freq. but class.): quos nobis poëtae tradiderunt patris ulciscendi causā supplicium de matre sumpsisse, Cic. Rosc. Am. 24, 66; Auct. Her. 1, 16, 26: caesos fratres, Ov. M. 12, 603: fratrem, id. ib. 8, 442: patrem justa per arma, id. F. 3, 710: numen utrumque, id. ib. 5, 574: cadentem patriam, Verg. A. 2, 576: quibus (armis) possis te ulcisci lacessitus, Cic. de Or. 1, 8, 32: se, id. Mil. 14, 38; Cic. Verr. 2, 4, 40, § 87; Plin. Ep. 8, 7, 2; Ov. M. 7, 397; id. P. 1, 8, 20: Hannibal se a transfugis ultus est, Front. Strat. 3, 16, 4.— Transf., of things: a ferro sanguis humanus se ulciscitur: contactum namque eo celerius subinde rubiginem trahit, Plin. 34, 14, 41, § 146.—With the two constructions combined: non hercle ego is sum, qui sum, ni hanc injuriam meque ultus pulcre fuero, Plaut. Men. 3, 2, 7.!*?
1. Act. collat. form ulcisco, ĕre: nisi patrem materno sanguine exanclando ulciscerem, Enn. ap. Non. 292, 16 (Trag. v. 184 Vahl.).—
2. ulciscor, ci, in a passive signif.: quicquid sine sanguine civium ulcisci nequitur, jure factum sit, Sall. J. 31, 8: ob iras graviter ultas, graviter ultae, Liv 2, 17, 7; so, ultus, avenged, Val. Fl. 4, 753: ulta ossa patris, Ov. H. 8, 120.

Origins

Disputed. Traditionally, the word has been connected with ulcus (“sore”), with the term following a semantic development of "to grow sores (against someone)" > "to avenge one's griefs." De Vaan considers this etymology uncompelling. The LIV suggests a possible derivation from Proto-Indo-European *h₂l̥ksḱéti, from *h₂elk- (“to protect, ward off”). However, De Vaan considers this etymology semantically uncompelling. Alternatively, he suggests a derivation from *h₃elh₁- (“to destroy”), which at some point would have been enlarged with a k-extension. Ancient Greek ὀλέκω (olékō, “to kill, destroy”) may showcase a similar extension of the same root. Höfler, however, considers De Vaan's proposal "hardly convincing," and Schrijver states that the connection with the aforementioned Greek word "has little to commend itself."

Quick answers

What does ulcīscor mean in Latin?
ulcīscor, a verb, means “to avenge; to take vengeance on, punish”.
What are the principal parts of ulcīscor?
ulcīscor, ulcīscī, ultus sum (third conjugation, deponent).
How do you pronounce ulcīscor?
In classical Latin, [ʊɫˈkiːs.kɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ul̠ʲˈt͡ʃis.kor].