LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inultus

inultus (feminine inulta, neuter inultum)
Classical[ɪˈnʊɫ.tʊs]Ecclesiastical[iˈnul.tus]

Meaning

  1. adjectiveunavenged
  2. adjectiveunpunished
  3. adjectiveunharmed

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinultusinultainultum
genitiveinultīinultaeinultī
dativeinultōinultaeinultō
accusativeinultuminultaminultum
ablativeinultōinultāinultō
vocativeinulteinultainultum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinultīinultaeinulta
genitiveinultōruminultāruminultōrum
dativeinultīsinultīsinultīs
accusativeinultōsinultāsinulta
ablativeinultīsinultīsinultīs
vocativeinultīinultaeinulta

ĭn-ultus, a, um, adj.
I. For whom no revenge is taken, unavenged, unrevenged, not vindicated.
A. Of persons: Marius ne inultus esset, Cic. Sest. 22, 50: ne inultos imperatores suos jacere sinerent, Liv. 25, 37, 10: moriemur inultae? Verg. A. 4, 659: non me inulto Victor laetabere, id. ib. 10, 739; Hor. S. 1, 8, 44; 2, 3, 297: quam inulti perierint, Sall. J. 31, 2; id. Hist. Fragm. 3, 74 Dietsch; Ov. F. 2, 233.—
B. Of things: mortem suam ne inultam pateretur, Cic. Div. 1, 27, 57: injuriae, id. Div. in Caecil. 16, 53: cruor, Val. Max. 9, 2, 3 fin.: nil poterit Juno, nisi inultos flere dolores? Ov. M. 4, 426: nec Ptolemaeo inulta scelera fuerunt, Just. 24, 3, 10: Alexandro caedes, id. 29, 5, 1.—
II. Upon whom no revenge is taken, unpunished.
A. Of persons: numquam me inultus istic ludificabit, Plaut. Am. 4, 3, 13: cur Asellium esse inultum tam diu sinis, Cic. Clu. 62, 172: hostīs inultos abire sinere, Sall. J. 58, 5; 70, 4: hostis Medeae nullus inultus, Ov. H. 12, 182. —
B. Transf.
1. Of things, for which no punishment is inflicted, unpunished: neque scelus inultum relinquendum, Sall. J. 106, 6; Val. Max. 9, 7, 2: quicquid multis peccatur, inultum est, Luc. 5, 260.—
2. Unharmed, unhurt, safe, with impunity: inulto Dicere quod sentit permitto, Hor. S. 2, 3, 189: neu sinas Medos equitare inultos, id. C. 1, 2, 51; cf.: at ne illud haud inultum, si vivo, ferent ( = inulti), Ter. Heaut. 5, 1, 45: sed inultum numquam id auferet, id. And. 3, 5, 4: et catulos ferae Celent inultae, Hor. C. 3, 3, 42.—
C. Trop., unsated, unappeased, insatiable: odium, Hor. Ep. 1, 2, 61; cf. preces, unavailing, id. C. 1, 28, 33.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininultus

Latin ultus Latin inultus From in- (“not”) + ultus (“avenged”).

Descendants
  • Spanishinulto
  • Italianinulto

Quick answers

What does inultus mean in Latin?
inultus, a adjective, means “unavenged; unpunished; unharmed”.
How do you pronounce inultus?
In classical Latin, [ɪˈnʊɫ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnul.tus].
Where does inultus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inultus.