adjectivefirst/second-declension adjective
inultus
inultus (feminine inulta, neuter inultum)
Classical[ɪˈnʊɫ.tʊs]Ecclesiastical[iˈnul.tus]
Meaning
- adjectiveunavenged
- adjectiveunpunished
- adjectiveunharmed
Latīnē defined in Latin in our graded readers
nōn pūnītusinultus -a -um — in IVLIANVS III: Persia, ch. 2, 5
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inultus | inulta | inultum |
| genitive | inultī | inultae | inultī |
| dative | inultō | inultae | inultō |
| accusative | inultum | inultam | inultum |
| ablative | inultō | inultā | inultō |
| vocative | inulte | inulta | inultum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inultī | inultae | inulta |
| genitive | inultōrum | inultārum | inultōrum |
| dative | inultīs | inultīs | inultīs |
| accusative | inultōs | inultās | inulta |
| ablative | inultīs | inultīs | inultīs |
| vocative | inultī | inultae | inulta |
ĭn-ultus, a, um, adj.
I. For whom no revenge is taken, unavenged, unrevenged, not vindicated.
A. Of persons:
Marius ne inultus esset, Cic. Sest. 22, 50: ne inultos imperatores suos jacere sinerent, Liv. 25, 37, 10: moriemur inultae? Verg. A. 4, 659: non me inulto Victor laetabere, id. ib. 10, 739; Hor. S. 1, 8, 44; 2, 3, 297: quam inulti perierint, Sall. J. 31, 2; id. Hist. Fragm. 3, 74 Dietsch; Ov. F. 2, 233.—B. Of things:
mortem suam ne inultam pateretur, Cic. Div. 1, 27, 57: injuriae, id. Div. in Caecil. 16, 53: cruor, Val. Max. 9, 2, 3 fin.: nil poterit Juno, nisi inultos flere dolores? Ov. M. 4, 426: nec Ptolemaeo inulta scelera fuerunt, Just. 24, 3, 10: Alexandro caedes, id. 29, 5, 1.—II. Upon whom no revenge is taken, unpunished.
A. Of persons:
numquam me inultus istic ludificabit, Plaut. Am. 4, 3, 13: cur Asellium esse inultum tam diu sinis, Cic. Clu. 62, 172: hostīs inultos abire sinere, Sall. J. 58, 5; 70, 4: hostis Medeae nullus inultus, Ov. H. 12, 182. — B. Transf.
1. Of things, for which no punishment is inflicted, unpunished:
neque scelus inultum relinquendum, Sall. J. 106, 6; Val. Max. 9, 7, 2: quicquid multis peccatur, inultum est, Luc. 5, 260.—2. Unharmed, unhurt, safe, with impunity:
inulto Dicere quod sentit permitto, Hor. S. 2, 3, 189: neu sinas Medos equitare inultos, id. C. 1, 2, 51; cf.: at ne illud haud inultum, si vivo, ferent ( = inulti), Ter. Heaut. 5, 1, 45: sed inultum numquam id auferet, id. And. 3, 5, 4: et catulos ferae Celent inultae, Hor. C. 3, 3, 42.—C. Trop., unsated, unappeased, insatiable:
odium, Hor. Ep. 1, 2, 61; cf. preces, unavailing, id. C. 1, 28, 33.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-ultus adj.,
without satisfaction, unavenged, unrevenged, not vindicated: perire, S.: Marius ne inultus esset: ne inultos imperatores suos iacere sinerent, L.: numquam moriemur inulti, V.: ne compellarer inultus, H.: dolores, O.: preces, unavailing, H.: mortem suam ne inultam pateretur: iniuriae.—Giving no satisfaction, unpunished: cur Asellium esse inultum tam diu sinis?: hostīs inultos abire sinere, S.: scelus, S.—Unharmed, unhurt, safe, with impunity: inulto Dicere quod sentit permitto, H.: At ne illud haud inultum, si vivo, ferent, T.: et catulos ferae Celent inultae, H. —Fig., unsated, unappeased, insatiable: odium, H.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininultus
Latin ultus Latin inultus From in- (“not”) + ultus (“avenged”).
Descendants
- Spanishinulto
- Italianinulto