noun · masculinesecond declension
tyrannus
tyrannus m (genitive tyrannī)
Classical[tyˈran.nʊs]Ecclesiastical[tiˈran.nus]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- masculineruler, monarch
- masculinetyrant, despot
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī urbem per vim et metum regit, nūllā lēge.tyrannus -ī m — in Mille Verba, Aula Rēgia
quī imperium vī rapittyrannus -ī (m) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 2
quī per vim et metum regit, nūllā lēgetyrannus -ī (m) — in Metamorphoses I, ch. 24
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | tyrannus | tyrannī |
| genitive | tyrannī | tyrannōrum |
| dative | tyrannō | tyrannīs |
| accusative | tyrannum | tyrannōs |
| ablative | tyrannō | tyrannīs |
| vocative | tyranne | tyrannī |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- aliquem regem, tyrannum constituere
- to establish some one as king, tyrant.
tўrannus, i, m., = τύραννος.
I. In gen., a monarch, ruler, sovereign, king (rare, and mostly poet.):
tyrannusque fuerat appellatus (Miltiades), sed justus ... omnes autem et dicuntur et habentur tyranni, qui potestate sunt perpetuā in eā civitate, quae libertate usa est, Nep. Milt. 8, 3; Verg. A. 4, 320; 7, 266; Ov. M. 6, 436; 6, 581; Luc. 7, 227; Val. Fl. 5, 388; 5, 548.—Of the Spartan king Nabis, Liv. 35, 12, 7.—Of Neptune, Ov. M. 1, 276.—Of Pluto, Ov. M. 5, 508.—Of the constellation Capricornus, because it ruled over, influenced the ocean, Hor C. 2, 17, 19.—II. In partic., a cruel or severe ruler, a despot, tyrant:
tyrannorum vita, Cic. Lael. 15, 52; id. Phil. 13, 8, 18; id. Vatin. 9, 23: importunus atque amens, Cic. Verr. 2, 5, 40, § 103; id. Mil. 13, 35; id. Tusc. 5, 20, 57: cum exitiabilis tyrannus (urbem) vi atque armis oppressit, Liv. 29, 17, 19: tyrannorum ingeniis mors est remedium, Sen. Ben. 7, 20, 3; Flor. 1, 7, 3; Val. Max. 3, 1, 2; Verg. G. 4, 492; Hor. Ep. 1, 2, 58: animus noster modo rex est. modo tyrannus; ubi impotens, cupidus, delicatus est, transit in nomen detestabile ac dirum, et fit tyrannus, Sen. Ep. 114, 24.—Gen. plur.: tyrannūm novi temeritudinem, Pac. ap. Non. 181, 23 (Trag. Rel. p. 79 Rib.: non tyrannum novi, as acc. sing.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
tyrannus ī, m
, τύραννος, a monarch, sovereign, king, absolute ruler, personal governor, despot, prince: Nomadum tyranni, V.: Pandione nata tyranno, O.: Lacedaemonius, i. e. king of Sparta, L.: qui (amnes) tecta tyranni Intravere sui, i. e. the halls of Neptune, O.: tyrannus Hesperiae Capricornus undae (as the constellation which brought storms), H.—An arbitrary ruler, cruel governor, autocrat, despot, tyrant: tyrannorum vita: qui hoc fecit ullā in Scythiā tyrannus?: exitiabilis, L.: non invenere tyranni Maius tormentum, H.
Origins
Borrowed from Ancient Greek τύραννος (túrannos, “absolute ruler”).
Descendants
- Catalantirà
- Englishsic semper tyrannis
- GermanTyrann
- Italiantiranno
- Frenchtyranfrom Old French tirant
- Englishtyrantfrom Old French tirant
- Portuguesetirano
- Romaniantiran
- Spanishtirano
- Russianтиранfrom German Tyrann
In English words that came into English from tyrannus
- tyrannicidetyrannicīda
- tyrannoustyrannus