LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

trīstis

trīstis (neuter trīste, comparative trīstior, superlative trīstissimus, adverb trīste)
Classical[ˈtriːs.tɪs]Ecclesiastical[ˈtris.tis]
№ 275 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. two terminationsad, unhappy, melancholy, morose
    excidit officium trīstī mihi. nūlla tuēbarIn sadness my duty was forgotten. I was guarding not the fields, neither was a fertile garden in value.8 CE, Ovidius, Fasti 5.315–316
  2. two terminationsorrowful, mournful
  3. two terminationdisagreeable, harsh, bitter (of taste)
  4. two terminationfoul, offensive (of smell)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

nōn laetus; sine gaudiō.
trīstis -e — in Mille Verba, Animus et Adfectūs

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativetrīstis
trīsticulus
trīstis
trīsta, trīsticula
trīste
trīsticulum, trīstum
genitivetrīstis
trīsticulī
trīstis
trīstae, trīsticulae
trīstis
trīsticulī
dativetrīstī
trīsticulō, trīstō
trīstī
trīstae, trīsticulae
trīstī
trīsticulō, trīstō
accusativetrīstem
trīsticulum, trīstum
trīstem
trīstam, trīsticulam
trīste
trīsticulum, trīstum
ablativetrīstī
trīsticulō, trīstō
trīstī
trīstā, trīsticulā
trīstī
trīsticulō, trīstō
vocativetrīstis
trīsticule
trīstis
trīsta, trīsticula
trīste
trīsticulum, trīstum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativetrīstēs
trīsticulī
trīstēs
trīstae, trīsticulae
trīstia
trīsta, trīsticula
genitivetrīstium
trīsticulōrum, trīstōrum
trīstium
trīstārum, trīsticulārum
trīstium
trīsticulōrum, trīstōrum
dativetrīstibus
trīsticulīs
trīstibus
trīsticulīs
trīstibus
trīsticulīs
accusativetrīstīs
trīstēs, trīsticulōs, trīstōs
trīstīs
trīstēs, trīstās, trīsticulās
trīstia
trīsta, trīsticula
ablativetrīstibus
trīsticulīs
trīstibus
trīsticulīs
trīstibus
trīsticulīs
vocativetrīstēs
trīsticulī
trīstēs
trīstae, trīsticulae
trīstia
trīsta, trīsticula

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

omen infaustum, triste
an evil omen; presage of ill.

tristis, e, adj. etym. dub.; cf. Sanscr. trastas, frightened; and Lat. terreo,
I. sad, sorrowful, mournful, dejected, melancholy, disconsolate, trist (syn.: maestus, severus, austerus, luctuosus).
I. In gen.: maesti tristesque, Plaut. Bacch. 4, 4, 18: cum maestus errares, quaerere ex te, quid tristis esses, Cic. Div. 1, 28, 59: tristis et conturbatus, Cic. Verr. 2, 4, 14, § 32: tristis, demissus, id. Mur. 21, 45: sic tristes affatus amicos, Hor. C. 1, 7, 24: Sequanos tristes, capite demisso, terram intueri, Caes. B. G. 1, 32: numquam ego te tristiorem Vidi esse, Plaut. Cist. 1, 1, 55: oderunt hilarem tristes, tristemque jocosi, Hor. Ep. 1, 18, 89: (faciet) hominem ex tristi lepidum et lenem, Plaut. Cas. 2, 3, 7: quid tu tristis es? id. ib. 2, 2, 6; id. Men. 5, 2, 27; 5, 2, 59: quid es tam tristis? Ter. Hec. 3, 2, 20: malle se adulescentem tristem quam hilarem, Sen. Ep. 36, 3: tristis Erat et me maestum videbat, Curt. 6, 11, 27; Sen. Tranq. 15, 4.—
B. Transf.
1. Of things associated with misfortune or suggestive of sadness, melancholy, saddening, unhappy: ut tuum laetissimum diem cum tristissimo meo conferam, Cic. Pis. 14, 33; cf.: vel defensus tristibus temporibus vel ornatus secundis, id. Fam. 15, 7: esse vultu tristi, Plaut. Most. 3, 2, 124: tristissima exta, Cic. Div. 2, 15, 36: tristissimi exsilii solatium, Liv. 5, 51, 1: tristissimam exegimus noctem, most miserable, Petr. 115: sors, unhappy, miserable, Cic. Mur. 20, 42: eventus, Liv. 8, 24, 18: Kalendae, sad, dismal, Hor. S. 1, 3, 87: Hyades, id. C. 1, 3, 14: Orion, id. Epod. 10, 10: bella, id. A. P. 73: clades, id. C. 3, 3, 62: morbus, Verg. G. 4, 252: fatum, Hor. S. 1, 9, 29: jus sepulcri, Ov. M. 13, 472: officium (exsequiarum), id. ib. 12, 4: funera, Verg. G. 4, 256; Hor. Ep. 2, 2, 74: pars subiere feretro, Triste ministerium, Verg. A. 6, 223: Tartara, id. ib. 4, 243: Acheron, Sil. 13, 571: tristique palus inamabilis undā, Verg. A. 6, 438; Hor. C. 2, 14, 8: arbores, gloomy, sombre, Plin. 16, 25, 40, § 95: adspectus (arboris), id. 13, 22, 40, § 120: tristes et squalidi trunci, Sen. Ep. 12, 1.—
2. Of taste: quod triste et amarum est, harsh, disagreeable, bitter, Lucr. 4, 634: suci, Verg. G. 2, 126: lupinum, id. ib. 1, 75: absinthia, Ov. P. 3, 1, 23; 3, 8, 15: epulae, Sil. 3, 281: sapor. Ov. Tr. 4, 6, 12: pocula, Tib. 1, 5, 50.—
3. Of smell, offensive, foul: anhelitus oris, Ov. A. A. 1, 521.—
4. As subst.: triste, is, n., a sad thing, etc. (poet.): triste lupus stabulis, maturis frugibus imbres, Arboribus venti, a sad thing, a pest, bane, Verg. E. 3, 80: interdum miscentur tristia laetis, Ov. F. 6, 463; cf.: nunc ego mitibus Mutare quaero tristia, Hor. C. 1, 16, 26. Thus Ovid called his elegies that were written in exile Tristia.—
II. In partic.
A. Of behavior, etc., towards others.
1. Glum, gloomy, peevish, morose, ill-humored (syn.: tetricus, severus, austerus): stultitia est, ei te esse tristem, Plaut. Cas. 2, 4, 4: eia, mea Juno, non decet te esse tam tristem tuo Jovi, id. ib. 2, 3, 14: mihi erit tristior, Afran. ap. Non. 410, 2: tristis amica ingrato viro, Prop. 1, 6, 10: puella, id. 1, 10, 21: navita tristis (Charon), gloomy, sullen, Verg. A. 6, 315; so, dii, Hor. S. 1, 5, 103: Erinys, Verg. A. 2, 337: sorores, i. e. the Fates, Tib. 3, 3, 35; Sen. Tranq. 7, 6: ursa, Stat. Achill. 2, 409.—
2. Stern, harsh, severe: judex tristis et integer, Cic. Verr. 1, 10, 30; cf.: cum tristibus severe, cum remissis jucunde vivere, id. Cael. 6, 13.—
B. Transf., of things, gloomy, sad, melancholy, stern, harsh, etc.: truculentis oculis, tristi fronte, Plaut. As. 2, 3, 21: voltus, id. Most. 3, 2, 124: fronte gravi et tristi supercilio, Plin. Pan. 41, 3: idem naturā tristiori paululo, Afran. ap. Non. 410, 2: vultus severior et tristior, Cic. de Or. 2, 71, 289; cf.: tristis severitas inest in vultu, Ter. And. 5, 2, 16: vita tristior, Cic. Off. 1, 30, 108: triste et severum genus dicendi, id. Brut. 30, 113; cf.: sermo tristis (opp. jocosus), Hor. S. 1, 10, 11: senectus, Verg. ap. Sen. Ep. 108, 29; cf.: tristis et plenus dignitatis sonus, Cic. Rep. 6, 2, 7: perfert in judiciis tristem et impexam antiquitatem, Tac. Or. 20.—Of languages, etc.: tua tristia dicta, Verg. A. 10, 612: sententia, Ov. M. 15, 43; Liv. 8, 21, 2: responsum, id. 9, 16, 3: senatūs consultum, id. 5, 6, 2.— Adv.: tristĕ, sadly, sorrowfully; harshly, severely: salutantes, Stat. Th. 4, 19: triste et acutum resonare, Hor. S. 1, 8, 41: rigens frons, Stat. S. 5, 1, 64.—Comp.: flere tristius, Prop. 2, 20 (3, 13), 2: adulescentes gravius aegrotant, tristius curantur, with more difficulty, Cic. Sen. 19, 67: respondere tristius, more harshly, id. Fam. 4, 13, 5.

Origins

Unknown. Variously compared to Proto-West Germanic *þrīstī (“bold, daring”), Ancient Greek δριμύς (drimús, “sharp; bitter”) and Old Church Slavonic дрѧхлъ (dręxlŭ, “sad”).

Elsewhere
  • Italiantriste
  • Occitantriste
  • Frenchtristefrom Old French triste
  • Spanishtristefrom Old Spanish triste
  • Portuguesetriste
  • Asturiantriste
  • Galiciantriste
  • Mirandesetriste
  • Old Irishtríst
  • Bretontristfrom Proto-Brythonic *trist
Gallo-Romance
  • Catalantrist
  • Occitantrist
  • Old Frenchtrist
Balkan Romance
  • Romaniantrist
Italo-Romance
  • Italiantristo
  • Dalmatiantrist
  • Siciliantristu
Insular Romance
  • Sardiniantristu
North Italian
  • Friuliantrist
  • Piedmontesetrist
  • Romanshtrist
  • Romanshtrest
  • Venetantristo
Ibero-Romance
  • Aragonesetristo
  • Old Spanishtristo

Quick answers

What does trīstis mean in Latin?
trīstis, a adjective, means “sad, unhappy, melancholy, morose; sorrowful, mournful; disagreeable, harsh, bitter (of taste)”.
How do you pronounce trīstis?
In classical Latin, [ˈtriːs.tɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtris.tis].