trīstitia
Meaning
- sadness, sorrow, melancholy, sloth
In the Liber de conflictu vitiorum et virtutum, St Augustine writes that tristitia has both a negative and a positive dimension; one that aims for redemption, a second one that leads to dread and desperation.[…]
1997, Paul Colilli, The Idea of a Living Spirit: Poetic Logic as a Contemporary Theory (Toronto studies in semiotics) (in English), University of Toronto Press, →ISBN, →LCCN, →OCLC, page 122: - the (sad) state of things
- moroseness, sourness
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Dolor · Tristitia · Mœstitia · Luctus
1. Dolor (from θλᾶν, ἄθλιος?) denotes an inward feeling of grief, opp. to gaudium, Cic. Phil. xiii. 20. Suet. Cæs. 22, like ἄλγος; whereas tristitia, mœror, luctus, denote an utterance or external manifestation of this inward feeling. Tristitia and mœstitia are the natural and involuntary manifestation of it in the gestures of the body and in the countenance; luctus (ἀλυκτός), its artificial manifestation, designedly, and through the conventional signs of mourning, as cutting off the hair, mourning clothes, etc., at an appointed time, like πένθος. Mœror also serves for a heightened expression of dolor, and luctus of mœror and tristitia, as far as the manifestation is added to distinguish the feeling from it. Cic. Att. xii. 28. Mærorem minui; dolorem nec potui, nec si possem vellem. Phil. xi. 1. Magno in dolore sum, vel in mœrore potius, quem ex miserabili morte C. Trebonii accepimus. Plin. Ep. v. 9. Illud non triste solum, verum etiam luctuosum, quod Julius avitus decessit. Tac. Agr. 43. Finis vitæ ejus nobis luctuosus, amicis tristis; for relations only put on mourning. Tac. Ann. ii. 82. Quanquam nec insignibus lugentium abstinebant, altius animis mœrebant. Cic. Sext. 29, 39. Luctum nos hausimus majorem dolorem ille animi non minorem. 2. Tristitia (from ταρακτός?) denotes the expression of grief in a bad sense, as gloom, fretfulness, and ill-humor, opp. to hilaratus, Cic. Att. xii. 40. Fin. v. 30. Cæcil. ap. Gell. xv. 9. Quintil. xi. 3, 67, 72, 79, 151; whereas mœstitia (from μύρω) denotes grief, as deserving of commiseration, as affliction, when a most just grief gives a tone of sadness, in opp. to lætus, Sall. Cat. f. Tac. Ann. i. 28. Tristitia is more an affair of reflection; mœstitia, of feeling. The tristis, like the truculentus, is known by his forbidding look, his wrinkled forehead, the contraction of his eyebrows; the mœstus, like the afflictus, by his lack-lustre eyes and dejected look. Tac. Hist. i. 82. Rarus per vias populus mœsta plebs; dejecti in terram militum vultus, ac plus tristitæ quam pœnitentiæ. Cic. Mur. 24, 49. Tristem ipsum, mœstos amicos: and Orat. 22, 74. (iii. 234.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | trīstitia trīstitiēs | trīstitiae |
| genitive | trīstitiae trīstitiēī | trīstitiārum |
| dative | trīstitiae trīstitiēī | trīstitiīs |
| accusative | trīstitiam trīstitiem | trīstitiās |
| ablative | trīstitiā trīstitiē | trīstitiīs |
| vocative | trīstitia trīstitiēs | trīstitiae |
tum ad tristitiam, tum ad laetitiam est contorquendus, Cic. de Or. 2, 17, 72: ex summā laetitiā atque lasciviā repente omnes tristitia invasit, Sall. C. 31, 1: in eādem tristitiā permanere, Caes. B. G. 1, 32: magno metu ac tristitiā sollicitari, Auct. B. Afr. 10: lacrimis ac tristitiā te tradidisti, Luccei. ap. Cic. Fam. 5, 14, 2: tu sapiens finire memento Tristitiam, Hor. C. 1, 7, 18: tristitiam compescere, Ov. M. 9, 397: esse aliquam cognatam tristitiae voluptatem, Sen. Ep. 99, 25: (vino) tristitia et cura hebetatur, Plin. 23, 1, 22, § 38: tristitiam animi resolvi, id. 24, 6, 15, § 24: subitā tristitiā implicatis militum animis, Val. Max. 1, 6, 12: cum tristitiā et maerore in vitā remanere, id. 2, 6, 14: tristitiam ad ultimam perductus, Petr. 24.— Trop.: sol recedens quasi tristitiā quādam contrahit terram, Cic. N. D. 2, 40, 102.—haec tristitia temporum, this sad state of the times, Cic. Att. 12, 40, 3: caeli, Plin. 2, 6, 4, § 13: indurata soli, id. 18, 21, 50, § 184: aspectus, id. 9, 9, 11, § 34: lenitate verbi rei tristitiam mitigare, hardness, harshness, Cic. Off. 1, 12, 37.—an nova tristitiae causa puella tuae? Prop. 1, 18, 10: simque ego tristitiae causa modusque tuae, Ov. H. 3, 90: (risus) tristitiam ac severitatem mitigat, relaxat, Cic. de Or. 2, 58, 236; cf. id. Lael. 18, 66: illorum (philosophorum) tristitiam atque asperitatem fugiens, id. Fin. 4, 28, 79: quod ille vos tristitiā vultuque deceperit, id. Prov. Cons. 5, 12; so Quint. Inst. prooem. § 15: non conveniant barbae illi atque tristitiae, id. ib. 11, 1, 34; Plin. Ep. 1, 10, 7; 8, 21, 1; Suet. Ner. 23; Sil. 8, 612.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Latin -ia Latin -itia Latin trīstitia From trīstis (“sad”) + -itia.
- Catalantristesa
- Frenchtristesse
- Englishtristessefrom French tristesse
- Italiantristezza
- Portuguesetristeza
- Romaniantristețe
- Spanishtristeza
- Italiantristizia
- Galiciantristeza
- Piedmontesetristëssa