LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

tranquillus1

tranquillus (feminine tranquilla, neuter tranquillum, adverb tranquillē or tranquillō)
Classical[traŋˈkʷɪl.lʊs]Ecclesiastical[traŋˈkʷil.lus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectivequiet, calm, still, tranquil
  2. adjectiveplacid, composed, untroubled, undisturbed

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sine ventō et sine flūctibus; mare tranquillum.
tranquillus -a -um — in Mille Verba, Mare et Nāvēs

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Quies · Tranquillitas · Requies

1. Quies (from κεῖσθαι?) denotes absolute rest, in opp. to activity in general, like ἡσυχία; tranquillitas, quietness in acting, in opp. to hasty or passionate activity, like ἑκηλία. Sen. Ep. 3. Et quiescenti agendum et agenti quiescendum est; comp. with Cic. Top. 3. Ut aut perturbentur animi aut tranquillentur. Hence is quietus allied in sense with otiosus, segnis, languidus; whereas tranquillus with lenis, placidus, moderatus. 2. Quies is rest in itself; requies, rest after activity and exertion. Curt. ix. 6. § 2. Ne quies corpori invalido adhuc necessaria pulsu remorum impediretur: comp. with § 3. Placuit hic locus ad suam et militum requiem. (i. 80.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativetranquillustranquillatranquillum
genitivetranquillītranquillaetranquillī
dativetranquillōtranquillaetranquillō
accusativetranquillumtranquillamtranquillum
ablativetranquillōtranquillātranquillō
vocativetranquilletranquillatranquillum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativetranquillītranquillaetranquilla
genitivetranquillōrumtranquillārumtranquillōrum
dativetranquillīstranquillīstranquillīs
accusativetranquillōstranquillāstranquilla
ablativetranquillīstranquillīstranquillīs
vocativetranquillītranquillaetranquilla

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

quieto, tranquillo, securo animo esse
to enjoy peace of mind.

tranquillus, a. um. adj.,
I. quiet, calm, still, tranquil, opp. to motion or excitement (syn. serenus).
I. Lit., chiefly of calmness of weather: ut mare, quod suā naturā tranquillum sit, ventorum vi agitari atque turbari, Cic. Clu. 49, 138: tranquillo mari gubernare, Liv. 24, 8, 12; 38, 10, 5; 28, 17. 12: leni ac tranquillo mari, Curt. 4, 2, 8: aequora, Val. Fl. 2, 609: aquae, Ov. P. 2, 7, 8: caelum, calm, tranquil, Plin. 2, 79, 81, § 192; cf. dies, id. 2, 45, 44, § 114: serenitas, Liv. 2, 62, 2: sic tranquillum mare dicitur, cum leviter movetur neque in unam partem inclinatur ... scito illud non stare, sed succuti leviter et dici tranquillum, quia neque huc neque illo impetum faciat, Sen. Q. N. 5, 1, 1.—
b. Subst.: tranquillum, i, n., a calm; a quiet sea: tranquillum est, Alcedonia sunt circum forum, Plaut. Cas. prol. 26; cf.: qui te ad scopulum e tranquillo auferat, Ter. Phorm. 4, 4, 8: in tranquillo tempestatem adversam optare dementis est, Cic. Off. 1, 24, 83: ita aut tranquillum aut procellae in vobis sunt, Liv. 28, 27, 11: tranquillo pervectus Chalcidem, on the calm, tranquil sea, Liv. 31, 23, 4: classicique milites tranquillo in altum evecti, id. 26, 51, 6: non tranquillo navigamus, id. 24, 8, 13 Weissenb. ad loc.; cf.: tranquillo, ut aiunt, quilibet gubernator est, Sen. Ep. 85, 30: alia tranquillo velut oscitatio, Plin. 9, 7, 6, § 18.—Plur.: testudines eminente dorso per tranquilla fluitantes, Plin. 9, 10, 12, § 35: immoti jacent tranquilla pelagi, Sen. Troad. 200.—
B. Transf.: tranquilla et serena frons, calm, not disturbed, Cic. Tusc. 3, 15, 31: tranquillo serenoque vultu, Suet. Aug. 79. —
II. Trop., calm, quiet, peaceful, placid, composed, untroubled, undisturbed, serene, tranquil (cf. quietus): efficiendum est, ut appetitus sint tranquilli atque omni perturbatione animi careant, Cic. Off. 1, 29, 102: tranquillum facere ex irato, Plaut. Cist. 3, 21; so (opp. irata) id. Poen. 1, 2, 145: locus, id. Ep. 3, 4, 8: ut liqueant omnia et tranquilla sint, id. Most. 2, 1, 70: tranquillam concinna viam, id. Stich. 2, 1, 13: placata, tranquilla, quieta, beata vita, Cic. Fin. 1, 21, 71; cf.: pacatae tranquillaeque civitates, id. de Or. 1, 8, 30: nihil quieti videre, nihil tranquilli, id. Fin. 1, 18, 38: tutae tranquillaeque res omnes, Sall. C. 16, 5; so, res, Liv. 38, 28, 1: tranquillo animo esse potest nemo, Cic. Sen. 20, 74; cf.: tranquillo pectore vultuque sereno, Lucr. 3, 294: senectus, Hor. S. 2, 1, 57: otia sine armis, Luc. 2, 266: pax, id. 1, 171.—Comp.: ita hanc canem faciam tibi oleo tranquilliorem, Plaut. Poen. 5, 4, 66: tranquilliorem plebem fecerunt, Liv. 2, 63, 3: esse tranquillior animo, Cic. Fam. 4, 5, 6.—Of an orator: in transferendis faciendisque verbis tranquillior (Isocrates), Cic. Or. 52, 176.—Sup.: illud meum turbulentissimum tempus profectionis tuo tranquillissimo praestat, Cic. Pis. 15, 33: cetera videntur esse tranquilla: tranquillissimus autem animus meus, id. Att. 7, 7, 4: tranquillissima res, Ter. And. 3, 5, 14: otium, Plin. Ep. 7, 25, 2.—
b. Subst.: tranquillum, i, n., calmness, quiet, tranquillity, etc.: vitam ... in tam tranquillo ... locare, Lucr. 5, 12; cf.: esse in tranquillo, Ter. Eun. 5 (8), 9, 8: in urbe ex tranquillo nec opinata moles discordiarum ... exorta est, Liv. 4, 43, 3: seditionem in tranquillum conferre, Plaut. Am. 1, 2, 16: republicā in tranquillum redactā, Liv. 3, 40, 11.—Plur.: tranquilla tuens nec fronte timendus, Val. Fl. 1, 38.—Hence, adv., in two forms.
1. tranquillē, calmly, quietly, tranquilly: inclamare, Plaut. Cist. 1, 1, 112: tranquille placideque, Cic. Tusc. 3, 11, 25: dicere, with leniter, definite, etc., id. Or. 28, 99.—Comp.: tranquillius manere, Sen. Ep. 71, 15.—Sup.: tranquillissime senuit, Suet. Aug. 2 med.—
2. tranquillō, quietly, without disturbance (very rare): nec cetera modo tribuni tranquillo peregere, Liv. 3, 14, 6; cf. supra, I. b.—
B. Transf., tranquillizing, bringing peaceful news: tranquillae tuae quidem litterae, Cic. Att. 14, 3, 1.

Origins

Probably from an earlier *trānsquīlus (with quantitative metathesis), from trāns- + the root of quiēs.

Descendants
  • Catalantranquil
  • Englishtranquil
  • Frenchtranquille
  • Italiantranquillo
  • Portuguesetranquilo
  • Romaniantranchil
  • Spanishtranquilo
  • Esperantotrankvila
  • Siciliantranquillu
proper noun · masculinesecond declension
Tranquillus2
Tranquillus m sg (genitive Tranquillī)
Classical[traŋˈkʷɪl.lʊs]Ecclesiastical[traŋˈkʷil.lus]

Meaning

  1. masculinesingularA Roman cognomen — famously held by
  2. masculinesingularGaius Suetonius Tranquillus, a Roman historian

Declension

declension
formsingularplural
nominativeTranquillus—
genitiveTranquillī—
dativeTranquillō—
accusativeTranquillum—
ablativeTranquillō—
vocativeTranquille—

Origins

From tranquillus (“quiet, calm”).

Quick answers

What does tranquillus mean in Latin?
tranquillus, a adjective, means “quiet, calm, still, tranquil; placid, composed, untroubled, undisturbed”.
How do you pronounce tranquillus?
In classical Latin, [traŋˈkʷɪl.lʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [traŋˈkʷil.lus].