LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

timidus

timidus (feminine timida, neuter timidum, comparative timidior)
Classical[ˈtɪ.mɪ.dʊs]Ecclesiastical[ˈtiː.mi.dus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectivefearful, afraid, apprehensive, timid
  2. adjectivecowardly

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī facile timet.
timidus -a -um — in Mille Verba, Animus et Adfectūs

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativetimidustimidatimidum
genitivetimidītimidaetimidī
dativetimidōtimidaetimidō
accusativetimidumtimidamtimidum
ablativetimidōtimidātimidō
vocativetimidetimidatimidum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativetimidītimidaetimida
genitivetimidōrumtimidārumtimidōrum
dativetimidīstimidīstimidīs
accusativetimidōstimidāstimida
ablativetimidīstimidīstimidīs
vocativetimidītimidaetimida

tĭmĭdus, a, um, adj. timeo,
I. fearful, afraid, faint-hearted, cowardly, timid (opp. audax; cf.: pavidus, trepidus, iners, ignavus): timido metu refugere, Enn. ap. Cic. de Or. 3, 58, 218; id. ap. Fin. 5, 11, 31 (Trag. v. 46 Vahl.); cf.: nimium me timidum fuisse confiteor, Cic. Sest. 16, 36: se timidum atque ignavum judicari, id. Fam. 11, 18, 1: timidus ac tremens, id. Pis. 30, 74: imbelles timidique, id. Off. 1, 24, 83: timidus imperitusque, id. Caecin. 7, 18: timidus in labore militari, id. Fam. 1, 17, 1: non timidus ad mortem, id. Fin. 2, 20, 63 et saep.: timidus animus, humilis, demissus fractusque, id. Off. 3, 32, 115: spes, Ov. H. 16, 375: amor, id. ib. 18 (19), 172: fides, id. M. 9, 792: manus, id. Tr. 2, 228: tergum, Hor. C. 3, 2, 16: navis, Ov. F. 1, 4: timido cursu Fugit, id. M. 1, 525: preces, id. Tr. 5, 8, 28: pro cauto timidus accipitur, Sen. Ep. 45, 7: in bello fortis, in foro timidus, id. ib. 120, 9.— In a good sense = cautus, cautious: mater timidi non solet flere, Nep. Thras. 2, 3.— Comp.: adversis mediocribus timidiores, Hirt. B. G. 8, 13: nihil timidius columbā, Varr. R. R. 3, 7, 3: timidiora mandata videbantur, quam, etc., Cic. Fam. 11, 18, 1. — Sup.: timidissime Phineu, Ov. M. 5, 224: turba, columbae, id. A. A. 1, 117.—
(b). With inf. (poet.): Codrus pro patriā non timidus mori, Hor. C. 3, 19, 2: non timidus pro patriā perire, id. ib. 4, 9, 52: agitare aprum, Sil. 16, 575.—
(g). With gen. (poet. and in postAug. prose): timidus procellae, Hor. A. P. 28; so, deorum, Ov. M. 5, 100: animalia timida lucis, that shun the light, i. e. remote from the light, dark, Sen. Vit. Beat. 20, 6: timidum doloris ac mortis, Lact. 3, 26. — Hence, adv.: tĭmĭdē, fearfully, timidly: timide (opp. fidenter), Cic. Div. 2, 31, 67: timide aliquid facere, id. Tusc. 2, 23, 55: dicere, id. Planc. 10, 24: timide vel potius verecunde, id. Fin. 5, 2, 6; id. Quint. 16, 51; id. Sull. 29, 80; Caecin. ap. Cic. Fam. 6, 7, 3; Caes. B. G. 3, 25; id. B. C. 1, 19; Hor. A. P. 171; Ov. M. 1, 746; Plin. Ep. 1, 8, 2; Sen. Hippol. 393.—Comp.: timidius dicere, Cic. Caecin. 27, 77: cum omnia trepidantius timidiusque ageret, Caes. B. C. 1, 19.—Sup.: quod timidissime dicendum est, Quint. 11, 1, 77.

Origins

Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *-iðos Latin -idus Latin timidus From timeō (“to fear”) + -idus.

Descendants
  • Catalantímid
  • Englishtimid
  • Frenchtimide
  • Italiantimido
  • Occitantimid
  • Portuguesetímido
  • Romaniantimid
  • Spanishtímido
  • Galiciantímido
  • Normantînmide

Quick answers

What does timidus mean in Latin?
timidus, a adjective, means “fearful, afraid, apprehensive, timid; cowardly”.
How do you pronounce timidus?
In classical Latin, [ˈtɪ.mɪ.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtiː.mi.dus].