verbthird conjugation
suēscō
suēscō (present infinitive suēscere, perfect active suēvī, supine suētum)
Classical[ˈsʷeːs.koː]Ecclesiastical[ˈsʷɛs.ko]
Meaning
- intransitivepoeticrareto become used or accustomed to
- post Classicalraretransitiveto accustom, habituate, train
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suēscō | suēscēbam | suēscam | suēvī | suēveram | suēverō |
| 2nd sg. | suēscis | suēscēbās | suēscēs | suēvistī | suēverās | suēveris |
| 3rd sg. | suēscit | suēscēbat | suēscet | suēvit | suēverat | suēverit |
| 1st pl. | suēscimus | suēscēbāmus | suēscēmus | suēvimus | suēverāmus | suēverimus |
| 2nd pl. | suēscitis | suēscēbātis | suēscētis | suēvistis | suēverātis | suēveritis |
| 3rd pl. | suēscunt | suēscēbant | suēscent | suēvērunt suēvēre | suēverant | suēverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | suēscam | suēscerem | suēverim | suēvissem |
| 2nd sg. | suēscās | suēscerēs | suēverīs | suēvissēs |
| 3rd sg. | suēscat | suēsceret | suēverit | suēvisset |
| 1st pl. | suēscāmus | suēscerēmus | suēverīmus | suēvissēmus |
| 2nd pl. | suēscātis | suēscerētis | suēverītis | suēvissētis |
| 3rd pl. | suēscant | suēscerent | suēverint | suēvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | suēscor | suēscēbar | suēscar |
| 2nd sg. | suēsceris suēscere | suēscēbāris suēscēbāre | suēscēris suēscēre |
| 3rd sg. | suēscitur | suēscēbātur | suēscētur |
| 1st pl. | suēscimur | suēscēbāmur | suēscēmur |
| 2nd pl. | suēsciminī | suēscēbāminī | suēscēminī |
| 3rd pl. | suēscuntur | suēscēbantur | suēscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | suēscar | suēscerer |
| 2nd sg. | suēscāris suēscāre | suēscerēris suēscerēre |
| 3rd sg. | suēscātur | suēscerētur |
| 1st pl. | suēscāmur | suēscerēmur |
| 2nd pl. | suēscāminī | suēscerēminī |
| 3rd pl. | suēscantur | suēscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | suēsce | suēscere |
| pres. 2nd pl. | suēscite | suēsciminī |
| fut. 2nd sg. | suēscitō | suēscitor |
| fut. 3rd sg. | suēscitō | suēscitor |
| fut. 2nd pl. | suēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | suēscuntō | suēscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | suēscere | suēscī |
| perfect infinitive | suēvisse | suētum esse |
| future infinitive | suētūrum esse | suētum īrī |
| present participle | suēscēns | — |
| perfect participle | — | suētus suēta, suētā, suētae, suētam, suētārum, suētās, suēte, suētī, suētīs, suētō, suētōrum, suētōs |
| future participle | suētūrus suētūra, suētūrā, suētūrae, suētūram, suētūrārum, suētūrās, suētūre, suētūrī, suētūrīs, suētūrō, suētūrōrum, suētūrōs, suētūrum | suēscendus suēscundus, suēscenda, suēscendā, suēscendae, suēscendam, suēscendārum, suēscendās, suēscende, suēscendīs, suēscendōrum, suēscendōs |
gerundsuēscendī, suēscendō, suēscendumsupinesuētum, suētū
sŭesco, sŭēvi, sŭētum (dissyl. suēvi, suētum; sync. forms, suesti, suerunt, suesse, etc.;
I. v. in the foll., and cf. also the preced. art.), 3, v. inch. n. and a. [Sanscr. svadhā, will, might, custom; Gr. ἔθος, ἦθος].
I. Neutr., to become used or accustomed; in the tempp. perff., to have accustomed one's self; hence, to be wont, used, or accustomed (rare).
a. Tempp. press.:
Drusus in Illyricum missus est, ut suesceret militiae, Tac. A. 2, 44; 2, 52; Aus. Ep. 16, 91.—b. Tempp. perff.:
has Graeci stellas Hyadas vocitare suërunt, Cic. poët. N. D. 2, 43, 111: a te id, quod suesti, peto, etc., id. Fam. 15, 8: mittere suevit, Lucr. 6, 793: de divis dare dicta suërit, id. 5, 53: gemmis florere arbusta suësse, id. 5, 912: vincere suevit, Prop. 4 (5), 10, 17. sueverat claustra remoliri, Claud. in Eutr. 1, 194.— II. Act., to accustom, habituate, train (very rare in finite verb):
ut lectos viros ... disciplinae et imperiis suesceret, Tac. A. 2, 52. —Esp., P. and P. a.: suētus, a, um. 1. Accustomed, wont, used, habituated; with inf.:
ex aliis sentire sueti, Lucr. 2, 903: mala secundis rebus oriri sueta, Sall. Fragm. ap. Aug. Civ. Dei, 2, 18: suetus abstinere, Liv. 5, 43: curru succedere sueti Quadrupedes, Verg. A. 3, 541: vexare suëtae, Hor. S. 1, 8, 17: comitialem propter morbum despui suetum, Plin. 10, 23, 34, § 69.—With dat.: his (armis) ego suetus, Verg. A. 5, 414: neque conjugiis suscipiendis neque alendis liberis sueti, Tac. A. 14, 27: suetae aquis volucres, Tac. H. 5, 6: sueti latrociniis, id. A. 2, 52: suetus civilibus armis, Luc. 1, 325. — 2. Transf., of things, customary, usual (mostly post-class.):
contra Cheruscis sueta aput paludes proelia, Tac. A. 1, 64: sueto militum contubernio gaudere, id. H. 2, 80 fin.; vestigium, App. M. 6, p. 198, 21: cibaria, id. ib. 9, p. 232, 13.—Hence, subst.: suē-tum, i, n., a custom, usage: se ad sectae sueta conferunt, App. M. 4, p. 153, 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
suēscō suēvī (contr. forms, suēstī, suērunt), suētus, ere, inch.
sueo (old), from suus, to become used, accustom oneself : ut suesceret militiae, Ta.— To accustom : lectos viros disciplinae, Ta.—Hence, perf, to be wont, be accustomed : has Graeci stellas Hyadas vocitare suërunt, C. poët.: id quod suesti peto.
Origins
PIE word *swé From Proto-Indo-European *swe-dʰh₁-sḱ-e-ti, expanded from the reflexive pronoun *swé (“self”) + *dʰeh₁- (“to put, place, set”) + *-sḱeti, thus the original sense was “to set as one's own”, as in the later formed suificō. Cognate with soleō, sodālis, Ancient Greek εἴωθα (eíōtha), ἔθνος (éthnos), ἔθος (éthos), ἦθος (êthos), Sanskrit स्वधा (svadhā́) and Gothic 𐍃𐌹𐌳𐌿𐍃 (sidus).
In English words that came into English from suēscō
- customconsuetudo
- costumeconsuetudo
- mansuetudemansuētūdō
- desuetedēsuētus
- consuetudinalcōnsuētūdō
- consuetudecōnsuētūdō
- insuetudeinsuetūdō
- consuetudinarycōnsuetudinārius