verbthird conjugation
mānsuēscō
mānsuēscō (present infinitive mānsuēscere, perfect active mānsuēvī, supine mānsuētum)
Classical[mãːˈsʷeːs.koː]Ecclesiastical[manˈsʷɛs.ko]
Meaning
- transitiveto tame, render mild, gentle, or peaceable
- intransitiveto become or grow tame, gentle, mild, soft
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Cicur · Mansuetus
Cicur (redupl. of κορίζομαι) denotes tameness, merely in a physical sense, and as a term in natural history, in opp. to ferus; whereas mansuetus, in a moral sense also, as implying a mild disposition, in opp. to sævus. (iv. 257.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mānsuēscō | mānsuēscēbam | mānsuēscam | mānsuēvī | mānsuēveram | mānsuēverō |
| 2nd sg. | mānsuēscis | mānsuēscēbās | mānsuēscēs | mānsuēvistī | mānsuēverās | mānsuēveris |
| 3rd sg. | mānsuēscit | mānsuēscēbat | mānsuēscet | mānsuēvit | mānsuēverat | mānsuēverit |
| 1st pl. | mānsuēscimus | mānsuēscēbāmus | mānsuēscēmus | mānsuēvimus | mānsuēverāmus | mānsuēverimus |
| 2nd pl. | mānsuēscitis | mānsuēscēbātis | mānsuēscētis | mānsuēvistis | mānsuēverātis | mānsuēveritis |
| 3rd pl. | mānsuēscunt | mānsuēscēbant | mānsuēscent | mānsuēvērunt mānsuēvēre | mānsuēverant | mānsuēverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | mānsuēscam | mānsuēscerem | mānsuēverim | mānsuēvissem |
| 2nd sg. | mānsuēscās | mānsuēscerēs | mānsuēverīs | mānsuēvissēs |
| 3rd sg. | mānsuēscat | mānsuēsceret | mānsuēverit | mānsuēvisset |
| 1st pl. | mānsuēscāmus | mānsuēscerēmus | mānsuēverīmus | mānsuēvissēmus |
| 2nd pl. | mānsuēscātis | mānsuēscerētis | mānsuēverītis | mānsuēvissētis |
| 3rd pl. | mānsuēscant | mānsuēscerent | mānsuēverint | mānsuēvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | mānsuēscor | mānsuēscēbar | mānsuēscar |
| 2nd sg. | mānsuēsceris mānsuēscere | mānsuēscēbāris mānsuēscēbāre | mānsuēscēris mānsuēscēre |
| 3rd sg. | mānsuēscitur | mānsuēscēbātur | mānsuēscētur |
| 1st pl. | mānsuēscimur | mānsuēscēbāmur | mānsuēscēmur |
| 2nd pl. | mānsuēsciminī | mānsuēscēbāminī | mānsuēscēminī |
| 3rd pl. | mānsuēscuntur | mānsuēscēbantur | mānsuēscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | mānsuēscar | mānsuēscerer |
| 2nd sg. | mānsuēscāris mānsuēscāre | mānsuēscerēris mānsuēscerēre |
| 3rd sg. | mānsuēscātur | mānsuēscerētur |
| 1st pl. | mānsuēscāmur | mānsuēscerēmur |
| 2nd pl. | mānsuēscāminī | mānsuēscerēminī |
| 3rd pl. | mānsuēscantur | mānsuēscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | mānsuēsce | mānsuēscere |
| pres. 2nd pl. | mānsuēscite | mānsuēsciminī |
| fut. 2nd sg. | mānsuēscitō | mānsuēscitor |
| fut. 3rd sg. | mānsuēscitō | mānsuēscitor |
| fut. 2nd pl. | mānsuēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | mānsuēscuntō | mānsuēscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | mānsuēscere | mānsuēscī |
| perfect infinitive | mānsuēvisse | mānsuētum esse |
| future infinitive | mānsuētūrum esse | mānsuētum īrī |
| present participle | mānsuēscēns | — |
| perfect participle | — | mānsuētus |
| future participle | mānsuētūrus | mānsuēscendus mānsuēscundus |
gerundmānsuēscendī, mānsuēscendō, mānsuēscendumsupinemānsuētum, mānsuētū
mansŭesco, sŭēvi, sŭētum, 3,
I. v. inch. a. and n. manus-suesco; lit., to accustom to the hand; hence,
I. Act., to tame, to make tame (in the verb. finit. ante- and post-class.; but cf. infra, mansuetus).
A. Lit.:
silvestria animalia, Varr. R. R. 2, 1, 4: tigres, Coripp. Johann. 6, 253: fructus feros, Lucr. 5, 1368; v. Lachm. ad h. l.— *B. Trop., to render mild, gentle, or peaceable: gentes, Coripp. Johann. 6, 484.—
II. Neutr. ( = mansuetum fieri), to become or grow tame (in the verb. finit. only poet. and in post-Aug. prose).
B. Trop., to grow tame, gentle, mild, soft:
nesciaque humanis precibus mansuescere corda, Verg. G. 4, 470: umor, Lucr. 2, 475: tellus, Verg. G. 2, 239: radii, Petr. 122: fera mansuescere jussa, Juv. 11, 104.—Hence, mansŭētus (MASVETA, Inscr. Grut. 688, 2), a, um, P. a., tamed, tame. A. Lit.:
juvenci diebus paucis erunt mansueti, Varr. R. R. 1, 20, 2: sus, Liv. 35, 49: cum (apes) sint neque mansueti generis, neque feri, Plin. 11, 5, 4, § 12: stabula, i. e. mansuetarum pecudum, Grat. Cyn. 164.— B. Trop., mild, soft, gentle, quiet, etc. (syn. mitis;
opp. ferus): illud quaero, cur tam subito mansuetus in senatu fuerit, cum in edictis tam fuisset ferus, Cic. Phil. 3, 9, 23: amor, Prop. 1, 9, 12: manus, id. 3, 14, 10: malum, Liv. 3, 16: litora, tranquil, not stormy, Prop. 1, 17, 28.—Comp.: ut mitior mansuetiorque fiat, Asellio ap. Prisc. p. 668 P.: nam me jam ab orationibus dijungo fere, referoque ad mansuetiores Musas, Cic. Fam. 1, 9, 23: ira, Ov. Tr. 3, 6, 23.—Sup.: ut mansuetissimus viderer, Cic. de Or. 2, 49, 201: ingenium, Val. Max. 2, 7, 11.—Hence, adv.: mansŭētē (acc. to B.), gently, mildly, calmly, quietly, etc.: clementer, mansuete factum, Cic. Marcell. 3, 9: adeo tum imperio meliori animus mansuete obediens erat, Liv. 3, 29, 3: ferre fortunam, Auct. Her. 4, 52, 65.—Comp.: mansuetius versari, App. M. 9, p. 236, 10.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
mānsuēscō suēvī, suētus, ere, inch.
manus+ suesco, to be used to the hand, grow tame, become gentle, be softened : Nescia humanis precibus mansuescere corda, V.: fera mansuescere iussa, Iu.
Origins
Proto-Indo-European *(s)meh₂-der. Proto-Italic *manus Latin manus Latin suēscō Latin mānsuēscō From manus (“hand”) + suēscō (“become accustomed”). Compare typologically Russian прируча́ть (priručátʹ) (< рука́ (ruká)).
Descendants
- Italianmansuescere