LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

succēdō

succēdō (present infinitive succēdere, perfect active successī, supine successum)
Classical[sʊkˈkeː.doː]Ecclesiastical[sutˈt͡ʃɛː.do]

Meaning

  1. to climb, mount or ascend, go from under; go up
  2. to march on, advance, march up to, approach
    Quod res nulla successeratBecause nothing had advancedc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.26
  3. to follow, succeed in, to relieve (with dative of the thing or person being succeeded)
    Tiberius Augustō successit.Tiberius succeeded Augustus.
    Ipsi recentes defessis succederentThey themselves were relieving the exhausted [soldiers] by lively onesc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.25
  4. to enter, go under, come under
  5. to be succeeded by

Latīnē defined in Latin in our graded readers

in locum eius vēnit; alter post alterum
come up; take over
succēdō -ere — in De Bello Gallico III, ch. 14

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.succēdōsuccēdēbamsuccēdamsuccessīsuccesseramsuccesserō
2nd sg.succēdissuccēdēbāssuccēdēssuccessistīsuccesserāssuccesseris
3rd sg.succēditsuccēdēbatsuccēdetsuccessitsuccesseratsuccesserit
1st pl.succēdimussuccēdēbāmussuccēdēmussuccessimussuccesserāmussuccesserimus
2nd pl.succēditissuccēdēbātissuccēdētissuccessistissuccesserātissuccesseritis
3rd pl.succēduntsuccēdēbantsuccēdentsuccessērunt
successēre
successerantsuccesserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.succēdamsuccēderemsuccesserimsuccessissem
2nd sg.succēdāssuccēderēssuccesserīssuccessissēs
3rd sg.succēdatsuccēderetsuccesseritsuccessisset
1st pl.succēdāmussuccēderēmussuccesserīmussuccessissēmus
2nd pl.succēdātissuccēderētissuccesserītissuccessissētis
3rd pl.succēdantsuccēderentsuccesserintsuccessissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.succēdorsuccēdēbarsuccēdar
2nd sg.succēderis
succēdere
succēdēbāris
succēdēbāre
succēdēris
succēdēre
3rd sg.succēditursuccēdēbātursuccēdētur
1st pl.succēdimursuccēdēbāmursuccēdēmur
2nd pl.succēdiminīsuccēdēbāminīsuccēdēminī
3rd pl.succēduntursuccēdēbantursuccēdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.succēdarsuccēderer
2nd sg.succēdāris
succēdāre
succēderēris
succēderēre
3rd sg.succēdātursuccēderētur
1st pl.succēdāmursuccēderēmur
2nd pl.succēdāminīsuccēderēminī
3rd pl.succēdantursuccēderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.succēdesuccēdere
pres. 2nd pl.succēditesuccēdiminī
fut. 2nd sg.succēditōsuccēditor
fut. 3rd sg.succēditōsuccēditor
fut. 2nd pl.succēditōte—
fut. 3rd pl.succēduntōsuccēduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuccēderesuccēdī
perfect infinitivesuccessissesuccessum esse
future infinitivesuccessūrum essesuccessum īrī
present participlesuccēdēns—
perfect participle—successus
future participlesuccessūrus
successūra, successūrā, successūrae, successūram, successūrārum, successūrās, successūre, successūrī, successūrīs, successūrō, successūrōrum, successūrōs, successūrum
succēdendus
succēdundus, succēdenda, succēdendā, succēdendae, succēdendam, succēdendārum, succēdendās, succēdende, succēdendīs, succēdendōrum, succēdendōs
gerundsuccēdendī, succēdendō, succēdendumsupinesuccessum, successū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

alicui imperatori succedere
to succeed some one as general.
alicui or in alicuius locum succedere
to succeed a person in an office.
integri et recentes defatigatis succedunt
fresh troops relieve the tired men.
aliquid (bene, prospere) succedit or procedit (opp. parum procedere, non succedere)
the matter progresses favourably, succeeds.

suc-cēdo, cessi, cessum, 3, v. n. and a.
I. [sub].
I. To go below or under (so mostly poet.; syn. subeo).
A. Lit.
1. In gen., to enter, go under, come under: simul ac primum nubes succedere soli Coepere, to go under the sun, Lucr. 5, 286; cf. id. 6, 402: tectum, cui imbris vitandi causā succederet, Cic. Dom. 44, 116: maestae Succedunt ramis volucres, Val. Fl. 6, 505: succedere tectis, Ov. M. 2, 766; so, tectis, id. ib. 8, 549; Verg. A. 1, 627: rex jussae succedit aquae, Ov. M. 11, 142: tecto et umbrae, Verg. G. 3, 418: antro, id. E. 5, 6 and 19: tumulo sineret succedere terrae, i. e. to be buried, id. A. 11, 103; cf.: serpens imo Successit tumulo, id. ib. 5, 93.—
2. In partic., to go from under; to go up, mount, ascend: alto caelo, to mount, ascend, Verg. G. 4, 227: in arduum, Liv. 5, 43; cf.: hoc itinere est fons, quo mare succedit longius, Caes. B. C. 2, 24: muros, Liv. 27, 18, 13; 31, 45, 5; Tac. A. 2, 20; Sil. 10, 597: tumulum, Liv. 22, 28 et saep. — Absol.: erigi scalas jussit ac promptissimum quemque succedere, Tac. A. 2, 81.—Poet.: in montem succedere silvas Cogebant, to retreat to the mountains, Lucr. 5, 1370.—
B. Trop.
1. To come under, submit to any thing: omnes sententiae verbaque omnia ... sub acumen stili subeant et succedant necesse est, Cic. de Or. 1, 33, 151: externae dominationi, quam in suis timuerunt, sponte succedunt, Just. 8, 2, 2: succedoque oneri, take up, Verg. A. 2, 723: nec qui succederet operi inventus est, undertake, Plin. 35, 10, 36, § 92.—
2. To go up, mount, ascend: a pedibusque minutatim succedere frigus Non dubitabat, Lucr. 6, 1191: ad summum honorem, id. 5, 1122: ille ad superos Succedet famā, Verg. A. 12, 235: aurum in summum successit honorem, Lucr. 5, 1275.—
II. To approach, draw near (class. and freq.).
A. Milit. t. t., to march on, advance, march up to, approach (class. and freq.; cf.: invado, progredior): sub primam nostram aciem successerunt, Caes. B. G. 1, 24: sub montem, id. B. C. 1, 45: supra hostium munitionem, Sisenn. ap. Non. 91, 23: ad castra hostium infestis signis, Liv. 7, 37: ad stationes hostium, id. 30, 8: ad hostium latebras, id. 10, 14: ad urbem, id. 26, 44: ad moenia, id. 44, 31: sub ipsum vallum, id. 31, 36, 5: ad portūs claustra, Curt. 4, 5, 19: celeriter ad molem, id. 4, 3, 2: moenibus, Liv. 10, 34; 24, 19: munimentis, id. 9, 14: munitionibus, Auct. B. Alex. 30, 4: portas succedunt, Caes. B. G. 2, 6: murum, Liv. 38, 9.—Absol.: classis paulatim successit, Tac. A. 3, 1.—Impers. pass.: ubicumque iniquo successum est loco, Liv. 9, 31.—
B. To follow, follow after, take the place of, relieve, come into the place of, succeed; to succeed to, receive by succession (syn. subsequor).
1. Lit.: ut integri et recentes defatigatis succederent, Caes. B. G. 5, 16; 7, 41; id. B. C. 3, 94; cf. Liv. 9, 32; Ov. M. 13, 134: in stationem, Caes. B. G. 4, 32: in pugnam, Liv. 9, 27; for which, proelio, id. 6, 4: in paternas opes, id. 21, 3: in Pompeii locum heres, Cic. Phil. 2, 25, 62; cf.: Sequani principatum dimiserant. In eorum locum Remi successerant, Caes. B. G. 6, 12: ego in ejus quem occidissem succederem locum, Liv. 40, 12, 13: succedam ego vicarius tuo muneri, Cic. Verr. 2, 4, 37, § 81; 2, 3, 51, § 120; id. Fam. 3, 3, 1; cf. id. Fl. 14, 33; 21, 49: qui regno successit, Plin. 36, 27, 70, § 204: post ejus mortem frater regno successit, Just. 17, 3, 6: in hujus locum filia regno successit, id. 2, 4, 17; but: in regnum, id. 7, 2, 2: huic Mithridates filius succedit, id. 42, 2, 3: ad alteram partem succedunt Ubii, follow, come next, Caes. B. G. 4, 3.—Of things: aspicit in teretes lignum succedere suras, Ov. M. 11, 80. — Impers. pass.: non solum, quod tibi succederetur, sed quod Gabinio non succederetur, Cic. Pis. 36, 88: te antea, quam tibi successum esset, decessurum fuisse, id. Fam. 3, 6, 2.—
2. Trop.
a. To come or enter into a relation: in affinitatis jura, Just. 7, 3, 9.—
b. To follow, follow after, succeed.
(a). In time: successit ipse magnis (oratoribus), Cic. Or. 30, 105: horum aetati successit Isocrates, id. ib. 13, 40; cf.: nihil semper floret: aetas succedit aetati, id. Phil. 11, 15, 39: tertia post illas successit aënea proles, Ov. M. 1, 125: quorum priores duae probationi succedunt, Quint. 3, 9, 1: in Italiā violis succedit rosa, Plin. 21, 11, 39, § 68: etenim ei succedo orationi, quae, etc., I succeed, I speak after an oration, which, etc., Cic. Balb. 1, 4: consules, quo majori gloriae rerum gestarum succedere se cernebant, Liv. 4, 11, 2: rex ... succedens tantae caritati Hieronis, id. 24, 5, 1: ut bono succedenti regi difficilis aemulatio esset, id. 1, 48, 8.—
(b). To follow, take the place of, succeed in value: cujus (purpurae) libra denariis centum venibat ... huic successit dibapha Tyria, quae in libras denariis mille non poterat emi, Nep. ap. Plin. 9, 39, 63, § 137: in vicem ejus (graminis) succedit decoctum, Plin. 24, 19, 118, § 179: non numero tantum amissorum civium, sed et dignitati, Just. 3, 5, 7: filii magnitudini patris successerunt, id. 19, 1, 2.—Pass. impers.: male gestis rebus alterius successum est, Liv. 9, 18, 15.—
c. Hence, to follow the nature or rule of any thing, to belong to a class or category (rare): succedere hanc quoque comparativo generi, Quint. 3, 10, 4: quae omnia succedunt legitimis quaestionibus, id. 3, 6, 71.—
d. Pregn.: res (alicui) succedit, or simply succedit, goes on well, is successful, prospers, succeeds (cf. evenit): lepide hoc succedit sub manus negotium, Plaut. Mil. 3, 2, 59: negotium (ei) sub manus, id. ib. 4, 4, 7; id. Pers. 4, 1, 2: quando hoc bene successit, Ter. Ad. 2, 4, 23: parum succedit, quod ago, id. And. 4, 1, 54: pleraque non succedunt, Varr. R. R. 3, 9, 16: quod res nulla successerat, Caes. B. G. 7, 26: inceptum non succedebat, Liv. 42, 58: nihil conceptae temere spei succedebat, id. 33, 5, 3: voti Phoebus succedere partem Mente dedit, Verg. A. 11, 794: si prospere prima successerint, Just. 9, 3, 7.—Absol.: hac non successit: aliā ingrediemur viā, Ter. And. 4, 1, 45: si quando minus succedet, Cic. Or. 28, 98: si ex sententiā successerit, id. Q. Fr. 2, 14, 1: si proinde, ut ipse mereor, mihi successerit, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 4, 4: si successisset coeptis, Liv. 25, 37: inceptis, id. 24, 19: fraudi, id. 38, 25: facinori eorum, id. 40, 11 et saep.: successurumque Minervae Indoluit, Ov. M. 2, 788.—Pass.: cum omnia meā causā velles mihi successa, Cic. Fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 2.—Impers.: nolle successum non patribus, Liv. 2, 45, 5: ubicumque iniquo successum erat loco, id. 9, 31, 13 Weissenb. ad loc.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuccēdō

Latin sub- Proto-Italic *kezdō Latin cēdō Latin succēdō From sub- + cēdō.

Descendants
  • Catalansucceir
  • Italiansuccedere
  • Occitansuccedir
  • Englishsucceedfrom Old French succeder
  • Frenchsuccéderfrom Old French succeder
  • Portuguesesuceder
  • Spanishsuceder
  • Galiciansuceder
  • Emiliansuzêder
  • Piedmontesesucede

Quick answers

What does succēdō mean in Latin?
succēdō, a verb, means “to climb, mount or ascend, go from under; go up; to march on, advance, march up to, approach”.
What are the principal parts of succēdō?
succēdō, succēdere, successī, successum (third conjugation).
How do you pronounce succēdō?
In classical Latin, [sʊkˈkeː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sutˈt͡ʃɛː.do].
Where does succēdō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin succēdō.