noun · masculinefourth declension
successus
successus m (genitive successūs)
Meaning
- masculinecourse, flow (of time), approach
[…] successu temporis paulatim ab huiusmodi vinculis se eximere attentarunt.
1593, Clement VIII, Caeca et Obdurata: - masculineoutcome, success
Latīnē defined in Latin in our graded readers
rēs bene gesta, fēlīx exitussuccessus -ūs (m) — in Metamorphoses I, ch. 12
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | successus | successūs |
| genitive | successūs | successuum |
| dative | successuī | successibus |
| accusative | successum | successūs |
| ablative | successū | successibus |
| vocative | successus | successūs |
successus, a, um, Part. of succedo.
successus, ūs, m. succedo.
I. (Acc. to succedo, I.) An advance, approach (very rare).
B. Transf. (post-class.), a place which one goes down into, a cavern:
terrarum, Arn. 5, 173; 7, 251.—II. (Acc. to succedo, II.) A succession of time, continuance (post-class.):
continuo totius temporis successu, Just. 1, 8, 14: ex successu continuae felicitatis obliviscitur se hominem, id. 16, 5, 8.—B. Trop., a happy issue, good result, success (the usual signif.;
perh. not ante-Aug.): successu exsultans, Verg. A. 2, 386: Mnestheus successu acrior ipso, id. ib. 5, 210: hos successus alit, id. ib. 5, 231: successum dea dira negat, id. ib. 12, 914; cf.: multo successu Fabiis audaciam crescere, Liv. 2, 50, 3: contentus fortuito successu, id. 42, 66, 2: elatus successu, id. ib. § 3: successumque artes non habuere meae, Ov. R. Am. 624: successu rerum ferocior, Tac. H. 4, 28; Ov. M. 6, 130; 8, 384; 8, 495 al.: successus improborum plures allicit, Phaedr. 2, 3, 7; Quint. 1, 2, 24; 10, 7, 13; Plin. 7, 7, 5, § 44: petitionum, id. 28, 8, 27, § 106: artis, id. 35, 9, 36, § 67: nec successum victoriae moderatus est, Suet. Aug. 13: tantusque rerum successu haberi coeptus est, Just. 17, 3, 22: successu rerum florentes opes, id. 18, 6, 1; 21, 6, 1.— Plur.: pleni successibus anni, Ov. M. 8, 273: successus prosperos dare, Liv. prooem. § 13: ne successibus deesset auctoritas, Just. 2, 4, 13.—2. Concr., posterity, issue (post-class.):
ferunt Graecorum commenta ... feminam ... suā manu suos exstinxisse successus, i. e. Medea, Cael. Aur. Tard. 1, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
successus
P. of succedo.
successus (ūs), m
succedo, a coming up, advance, approach : hostium, Cs.: equorum, V.— Fig., a happy issue, good result, success : successu exsultans, V.: Hos successus alit, V.: multo successu Fabiis audaciam crescere, L.: Successumque artes non habuere meae, O.: improborum, Ph.: pleni successibus anni, O.: successūs prosperos dare, L.
Origins
Past participle of succēdō.