LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

successus

successus m (genitive successūs)

Meaning

  1. masculinecourse, flow (of time), approach
    […] successu temporis paulatim ab huiusmodi vinculis se eximere attentarunt.1593, Clement VIII, Caeca et Obdurata:
  2. masculineoutcome, success

Latīnē defined in Latin in our graded readers

rēs bene gesta, fēlīx exitus
successus -ūs (m) — in Metamorphoses I, ch. 12

Declension

declension
formsingularplural
nominativesuccessussuccessūs
genitivesuccessūssuccessuum
dativesuccessuīsuccessibus
accusativesuccessumsuccessūs
ablativesuccessūsuccessibus
vocativesuccessussuccessūs

successus, a, um, Part. of succedo.
successus, ūs, m. succedo.
I. (Acc. to succedo, I.) An advance, approach (very rare).
A. Lit.: successus et incursus hostium, Caes. B. G. 2, 20: equorum, Verg. A. 12, 616.—
B. Transf. (post-class.), a place which one goes down into, a cavern: terrarum, Arn. 5, 173; 7, 251.—
II. (Acc. to succedo, II.) A succession of time, continuance (post-class.): continuo totius temporis successu, Just. 1, 8, 14: ex successu continuae felicitatis obliviscitur se hominem, id. 16, 5, 8.—
B. Trop., a happy issue, good result, success (the usual signif.; perh. not ante-Aug.): successu exsultans, Verg. A. 2, 386: Mnestheus successu acrior ipso, id. ib. 5, 210: hos successus alit, id. ib. 5, 231: successum dea dira negat, id. ib. 12, 914; cf.: multo successu Fabiis audaciam crescere, Liv. 2, 50, 3: contentus fortuito successu, id. 42, 66, 2: elatus successu, id. ib. § 3: successumque artes non habuere meae, Ov. R. Am. 624: successu rerum ferocior, Tac. H. 4, 28; Ov. M. 6, 130; 8, 384; 8, 495 al.: successus improborum plures allicit, Phaedr. 2, 3, 7; Quint. 1, 2, 24; 10, 7, 13; Plin. 7, 7, 5, § 44: petitionum, id. 28, 8, 27, § 106: artis, id. 35, 9, 36, § 67: nec successum victoriae moderatus est, Suet. Aug. 13: tantusque rerum successu haberi coeptus est, Just. 17, 3, 22: successu rerum florentes opes, id. 18, 6, 1; 21, 6, 1.— Plur.: pleni successibus anni, Ov. M. 8, 273: successus prosperos dare, Liv. prooem. § 13: ne successibus deesset auctoritas, Just. 2, 4, 13.—
2. Concr., posterity, issue (post-class.): ferunt Graecorum commenta ... feminam ... suā manu suos exstinxisse successus, i. e. Medea, Cael. Aur. Tard. 1, 5.

Origins

Past participle of succēdō.

Quick answers

What does successus mean in Latin?
successus, a noun, means “course, flow (of time), approach; outcome, success”.
What is the genitive of successus?
The genitive singular is successūs. successus is masculine, fourth declension.