noun · masculinesecond declension
spōnsus1
spōnsus m (genitive spōnsī, feminine spōnsa)
Classical[ˈspõː.sʊs]Ecclesiastical[ˈspɔn.sus]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- a groom
- a fiancé
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī fēminae prōmissus est; novus marītus.spōnsus -ī m — in Mille Verba, ch. Vīta et Mors
vir quī uxōrem dūcetspōnsus -ī (m) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 7, 23
quī uxōrem dūcetsponsus -ī (m) — in Evangelium secundum Marcum, ch. 4
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | spōnsus | spōnsī |
| genitive | spōnsī | spōnsōrum spōnsuum |
| dative | spōnsō spōnsuī | spōnsīs spōnsibus |
| accusative | spōnsum | spōnsōs |
| ablative | spōnsō spōnsū | spōnsīs spōnsibus |
| vocative | spōnse | spōnsī |
sponsus, a, um, Part. and P. a. of spondeo.
sponsus, ūs, m. spondeo,
I. an engagement, betrothal; bail, suretyship (rare but class.):
quod sponsu erat alligatus, Varr. L. L. 6, § 71 sq. Müll.: de sponsu si quid perspexeris, Cic. Att. 12, 19, 2: agere cum aliquo ex sponsu, Varr. 1. 1.: sponsu locare, Phaedr. 1, 16, 1; Sulp. ap. Gell. 4, 4, 2: lex Furia de sponsu adversus eum, qui, etc., Gai. Inst. 4, 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
spōnsus ī, m
P. of spondeo, a betrothed man, bridegroom : sponsi nomen appellans: regius, H.: Sponsi Penelopae, suitors , H.
(spōnsus, ūs) m
spondeo, a bail, suretyship .—Only abl sing. : de sponsu si quid perspexeris.
Origins
Perfect passive participle of spondeō (“to vow, pledge”). The noun was substantivized from the participle.
Descendants
- Catalanespòs
- GermanGespons
- Italiansposo
- GermanGspusifrom Italian sposo
- Occitanespós
- Frenchépouxfrom Old French espos
- Englishspousefrom Old French espos
- Portugueseesposo
- Sardinianisposu
- Sardiniansposu
In English words that came into English from spōnsus
- spousespōnsus
- espousespōnsō
- espousalsponsalia
- sponsalsponsalis